Ich frage mich, ob die Fähigkeit, mit jedem zu reden und ein spannendes Gespräch über nichts zu führen, etwas ist, das man lernen kann, oder ob man damit angeboren sein muss?
Heute kam ein Onkel, den ich noch nie gesehen hatte, zum Haus meines Vaters. Ich ging hin und sagte Hallo und hörte hauptsächlich dem Gespräch mit meinem Vater zu. Eines ist mir aufgefallen.
Dieser Onkel redete 3 Stunden lang ununterbrochen und das Beste war, dass er aus meiner Sicht über völligen Blödsinn und unwichtige Dinge oder alltägliche Aktivitäten sprach. Es ist nichts, die Gespräche vieler Leute sind so. Nur diese "Gespräche" Sie waren wie eine gute, fesselnde Geschichte mit rasanter Action, einigen Wendungen in der Handlung und einer Prise Humor. Er erzählte davon, wie er gefahren war und ins Schleudern geraten war, über Einkäufe und etwas Arbeit.
Ich habe in meinem Leben mindestens einige solcher Beispiele gesehen. Wo jemand unter allen Umständen mit jemandem reden kann und von der ersten Sekunde an redet, als ob man sich schon sein ganzes Leben lang gekannt hätte, und man jemanden zum ersten Mal sieht. Oder jemand kann die Party als Komiker oder so etwas wie als Fernsehmoderator am Laufen halten. Wo ohne die Anwesenheit dieser Person Totenstille herrschen würde.
Ich frage mich, ob man so geboren werden muss? Ist es so etwas wie ein Geschenk oder eine Frage der Bedingungen, des Wohnorts und der günstigen Umgebung? Und mit der Zeit entwickelt es sich auf natürliche Weise, und je mehr Freunde ein Mensch hat, desto mehr übt er diese Fähigkeiten unbewusst und dann geht es bergab. Es ist schon lange bekannt, dass jemand, der viele Freunde hat und gemocht wird, leichter befördert wird. Jemand, der extrovertiert ist, auch wenn er ein Stück Scheiße ist, wird überall leicht seinen Platz finden. Er kann problemlos Frauen usw. kennenlernen.
Natürlich war dieser Onkel Chirurg, ich weiß nicht, ob das einen Einfluss hatte, weil er sich unter gebildeten und aufgeklärten Menschen bewegte. Ich werde es hinzufügen, aber ich weiß nicht, ob es Auswirkungen hat, da einige Ärzte dies nicht tun "Du ziehst" Aufgrund der Sprache wird im Büro nichts gesagt.
Oder dieser Herr. TRIPER von YOU TUBE. Der Typ kommt vorbei und hat sofort guten Kontakt zu den schlimmsten Idioten und Gangbustern, findet sich aber auch im Fernsehstudio problemlos zurecht.
Was mich betrifft, ich muss ein Ziel haben… Wenn ich kein Ziel habe, rede ich nicht einfach so, wenn es ein Ziel gibt, kann ich problemlos mit den meisten Menschen reden, aber über den Einkauf im Laden oder ähnliches würde ich nicht reden können. Ich mache es einfach und denke nicht darüber nach. Mein Gespräch über das Einkaufen würde eine Minute dauern und das war’s, denn es gibt nichts, worüber man reden könnte.
Ich bin ein bisschen wie ein Trainer, Vertriebsmitarbeiter oder Professor. Ich diskutiere ein Thema oder analysiere etwas und so sehen die Gespräche aus. Wenn ich einen Vortrag halten müsste, ok, und das ist wahrscheinlich eines der größten Probleme bei der Lösungsfindung.
Aber die meisten Leute, mit denen ich gesprochen habe, waren zum Beispiel ein befreundeter Elektriker oder ein Mechaniker usw. Die Gespräche dort drehten sich also mehr darum, wie etwas funktioniert. Oder als ich meinen Beruf wechselte, musste ich auch herausfinden, ob es die Schule usw. war. Ich lernte ein paar neue Dinge, wie zum Beispiel Fotografie, oder wann musste ich etwas an einem Fahrrad reparieren … All dies war eine Analyse und Zerlegung in Hauptfaktoren, um das Funktionsmuster einer bestimmten Sache oder eines bestimmten Problems zu verstehen. Außerdem lebe ich auf dem Land, sodass mein Handlungsspielraum begrenzt ist. Wenn ich eine bestimmte Gruppe von Menschen nicht mag, gibt es keine anderen Optionen für Freunde, und das war’s. Und sie nutzen sich in der Regel schnell ab, sobald das Problem besprochen oder gelöst wird.
Der einzige Vorteil für mich ist, dass ich, wenn ich solche Smalltalks führen muss, normalerweise nicke, ein oder zwei Worte und jemand redet weiter und ich weiß nicht warum, aber normalerweise erzählen mir die Leute Dinge, die sie normalerweise nicht sagen, also Geheimnisse, Probleme oder Traumata. Aber das geht nur, wenn Kontakt besteht und so ein spontaner Smalltalk tabu ist…
Ich habe keine Ahnung, wie ich auf der oben beschriebenen Ebene über irgendetwas sprechen soll. Ist das eine Frage? "Ausbildung" Muss man so geboren sein?
Wenn jemand normalerweise mit Menschen arbeitet, wird er oder sie dann gezwungen, zu reden, um Kontakt aufzubauen, oder sagen die Leute etwas zu einer solchen Person und entwickeln diese Eigenschaften langsam?
Meiner Meinung nach ist dies wahrscheinlich das wichtigste Merkmal im Leben, denn man kann wie Christiano Ronaldo aussehen, aber ein durchschnittlicher, dicker, kleiner Maciek wird bessere soziale Ergebnisse und romantische Beziehungen haben als Christiano, wenn er nicht redet.
Dies ist wahrscheinlich das wichtigste Thema, das ich bisher außer Acht gelassen habe, als ich über soziale Themen gesprochen habe. Wichtig unabhängig davon, ob man auf dem Land oder in der Stadt lebt, vor allem aber auf dem Land, da die Auswahl begrenzt ist. Nur wer so ist, wie ich es oben beschrieben habe, wird auch in der Wüste eine Frau und Freunde treffen, und wer ruhig ist, kann auch in Warschau allein sein.
Die Frage ist nur, woher kommt es, dass manche Menschen Menschenmassen in ihren Bann ziehen und anderen, auch wenn sie sehr interessante Menschen sind, einen Dreck scheren …
Wenn mir jemand beim Reden zuhören würde, wäre das in Ordnung. Aber bei so einem Onkel würde ich wie die verfügbaren Jungs klingen. Nun, vielleicht übertreibe ich, nicht so sehr, aber ein wenig.
Es gibt eine sichtbare Lücke. Und so viele Leute denken, dass sie gut reden, aber wenn man sie mit solchen Leuten vergleicht, werden sie als durchschnittlich abschneiden.
Ist das Bernartowicz, "Jahr" Die Dinge sind so durcheinander, dass mein Kopf klein ist. Wenn Sie über den Inhalt nachdenken, ist er so fesselnd und interessant, dass Sie mehr wollen …
https://www.youtube.com/shorts/tMu5EpxByJw
Was denkst du über das alles?
Spontaniczne charyzmatyczne rozmowy – dar czy umiejętność ?
byu/Leather-Cup-3109 inPolska
Von Leather-Cup-3109
15 Kommentare
Ja tak mam i chyba się z tym urodziłem. Już jako 9 letni dzieciak prowadziłem gale szkolne i świetnie się przy tym bawiłem. A moja obecna praca sprowadza się do gadania.
>Tak się zastanawiam czy umiejętność zagadania do kogokolwiek i prowadzenia wciągającego small taku o niczym to coś czego da sie nauczyć czy jednak trzeba sie takim urodzić ?
Da sie tego spokojnie nauczyc i jest w sumie calkiem proste.
Myk polega na tym zeby sie kims aktywnie interesowac. Jezeli sie nie interesujesz, nic ci ani nie przyjdzie do glowy, ani nie bedziesz mial ochoty sluchac. Pewnie, rozne techniki „manipulacyjne“ moga byc pomocne w celu podtrzymania rozmowy, ale same w sobie jezeli nie wykazujesz zainteresowania niewiele dadza.
Ludzie, u ktorych wydaje ci sie, ze tacy sie urodzili, sa zazwyczaj ciekawsko wscibscy, dlatego im sie japa nie zamyka. Nie uznawalbym tego za talent. Ci sa raczej wkurzajacy, bo nie wiedza kiedy skonczyc.
Edycja:
Jeden z najbardziej wydajnych sposobow na wkrecanie rozmowcow to „elicitation“. Nie wiem jak to po polsku nazwac:
https://www.youtube.com/watch?v=JJQrjOYBcwI
Niektorzy gadaja wtedy bez konca wydajac sie przeszczesliwi, ze ktos do nich zagadauje. Trzeba uwazac, kiedy sie to stosuje zeby sie za bardzo nie rozkrecili, bo potem moze byc ciezko taka rozmowa ubic zanim sie nie wygadaja.
Też jestem ciekaw bo kompletnie nie potrafię gadać o dupie marynie. Czasami czuję się jak bym był niedorozwinięty ale naprawdę nie umiem w te konwenanse. Jak ktoś otwarty z taką energią do mnie przyjdzie to spoko bo jak pociągnie rozmowę to się otwieram i jakoś samo leci ale najgorzej jak się spotkam z drugą taką pierdołą jak ja. Stypa straszna.
Miałem tak od dzieciaka i przychodziło mi to naturalnie, a występowanie na szkolnych przedstawieniach czy prowadzenie małych wydarzeń jedynie to rozwinęło. Od wczesnej dorosłości nauczyłem się jedynie kontroli, by o wiele więcej słuchać niż mówić.
Da się wyrobić. Jak bardzo chcesz w to brnąć, to możesz zacząć od zajęć standupu albo choćby od kości opowieści (story cubes) ze znajomymi.
Nie posiadam takiej umiejętności. Ale tak totalnie: praktycznie wcale nie potrafiłem z nikim prowadzić żadnej rozmowy, nawet z kimś kogo znałem i miałem z nim wspólne zainteresowania.
W końcu wziąłem się za siebie i coś tam się niby nauczyłem, więc to nie jest tak, że w ogóle nie da się poprawić tej umiejętności, ale mój poziom w porównaniu do tego, co opisujesz (i co ja sam też czasem widuję) można określić w przypływie optymizmu jako „ledwo, ledwo“.
Więc podejrzewam, że jest to niestety głównie dar.
Jakieś 70-80% rodzisz się z tym a 20-30% wpływ środowiska i doświadczenia życiowego imo. Też mam znajomych których mogłabym godzinami słuchać albo jak coś powiedzą to jest po prostu takie trafne, zabawne. Dobór słów, jakiś taki rytm wypowiedzi, jej „objętość” – wszystko w sam raz. No i właśnie umiejętność zagadania, prowadzenia rozmowy tak o. I to się klei i tematy są jakie są ale ma to sens. W większości te osoby pochodzą z „inteligenckich domów” gdzie chociaż jedno z rodziców było wykształcone albo przewijały się już jakieś magistry w pokoleniu dziadków. Plus są to osoby ekstrawertyczne. Ja jako introwertyk z niezbyt rozbudowanym zapleczem kulturowym czy tam inteligenckim kiedyś też byłam w stanie coś takiego uskuteczniać ale już mi przeszło i pogrążyłam się w milczeniu xd
Trochę skilla, ale bez talentu nie będzie skilla; głównie obracanie się w takim środowisku rodzinnym gdzie takie umiejętności są promowane. Mam tak od dziecka, moi bracia też, mocno to widać w porównaniu do rówieśników. Trzeba mieć w sobie trochę iskry i charyzmy ale też szeroki horyzont kulturowy.
I nie cierpię określenia „mieć gadane“ czy „gadać kocopoły“. Mam wysokie umiejętnosci interpersonalne, zasoby intelektualne i zdolność utrzymywania uwagi słuchacza, a nie „gadane“.
Usłyszałam raz, że mam osobowość wodzireja weselnego.
>Czy to kwestia „treningu“ czy takim trzeba sie urodzić ?
Jak się jest dziwnym i smutnym dzieckiem, to szybko trzeba się nauczyć, że żeby mieć jakichkolwiek znajomych, to trzeba być dla nich źródłem rozrywki xD więc tak, można to wytrenować, ale też przydaje się mózg mielący kilka wątków równocześnie i wyczulenie na to, co ludzi bawi i interesuje.
U mnie zaczęło się to właśnie w szkole, potem zaczęłam zaczytywać się w książkach, które pisane były lekkim, dowcipnym językiem i wprowadzałam te elementy do swoich wypowiedzi, ucząc się budować historię w taki sposób, żeby ludzie chcieli jej słuchać – możesz powiedzieć, że trafiłeś na burzę wracając do domu, a możesz zrobić z tego psychologiczny dreszczowiec z charakternym głównym bohaterem.
I tak, poznajesz dzięki temu mnóstwo ludzi. Niestety, nie idzie to w parze z nawiązaniem trwałych relacji.
> Moim zdaniem to chyba najważniejsza cecha w życiu bo można wyglądać jak Christiano Ronaldo ale i tak przeciętny, gruby, niski Maciek będzie miał lepsze rezultaty towarzyskie i romantyczne relacje niż Christiano jeśli nie ma gadane.
do tego momentu bylo znosnie, tutaj odleciales w kosmos niczym Bernartowicz 😀
Jest to umiejętność, którą można dowolnie rozwijać.
Dla mnie to tak naturalne jak picie wody po prostu uśmiech i nawijam uwielbiam gadac o wszystkim to wymiana informacji ale kiedyś byłam nieśmiała zaczęłam pisac do ludzi a potem gadac można się tego nauczyć
Moim zdaniem to wynika głównie… z wysokiej samooceny.
Ja potrafię tak nawijać jak nakręcona i wplątywać sucharki, elementy humorystyczne, odbijać z koleżanką żywą rozmowę raz ona, raz ja, ale tylko w sytuacjach gdzie rozmawiam z osobami całkowicie na mnie otwartymi z którymi ja się czuję dobrze. Z takimi osobami to mi wisi czy będziemy razem milczeć, czy razem gadać, tam nie ma krępujących sytuacji, mogę palnąć największą głupotę i nikt na mnie krzywo nie spojrzy. Ta lekkość dodaje mi skrzydeł.
Sprawa się komplikuje jak zaczynają się odpalać myśli „boże, ale jestem nudziarzem“, „przecież jego ten temat kompletnie nie interesuje“, „czy on się przy mnie nudzi?“. Osoby które potrafią odpalić small talk, nie mają tych obaw, po prostu promienieją, uśmiechają się, czują się dobrze same ze sobą. Nie myślą o tym że cię zanudzą bo dają tysiąc sygnałów otwartości, uśmiechu. Rozmowa ich nie męczy bo są tak wyluzowali że ich rozmówca się na nich otwiera, patrzy na nich, widać że jest rozluźniony.
Im bardziej rozmówca się spina, analizuje, tym słuchacz bardziej się od tego odcina. A potem rozmowa sypie sie jak domek z kart. Im bardziej się uśmiechasz, im bardziej otwierasz się na rozmowe tym łatwiej o nią, po prostu.
Ja tak mam po rodzicach, natomiast jeśli trafię na fatalnego słuchacza to mi totalnie przechodzi chęć do gadania. Niestety pracuję w miejscu, gdzie takich osób jest mnóstwo, bo tak się składa że są też świetnymi programistami.
Moim zdaniem jest to umiejętność w pełni wręcz do wyuczenia. Nawet jeśli ktoś ma bardziej flegmatyczny charakter, można się nauczyć zagadywać, tylko taka rozmowa będzie trochę mniej żywa i trochę wolniej się toczyć, ale w sumie – co w tym niby złego?
Ja z nieśmiałego dziecka, które bało się zagadać zmieniłam się w osobę, która nie ma żadnego problemu by całkiem obcych ludzi zagadać na ulicy i o coś poprosić albo pożartować jak jest okazja. To było dużo pracy nad sobą, ale jak ze wszystkim – początki są najtrudniejsze, a potem to kwestia wprawy…
Według mnie osoby, które niby mają to „genetycznie“ pochodzą po prostu z rodzin w których te umiejętności są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Wyobraź sobie po prostu, że masz takich rodziców jak ten kolega… Niemal codziennie oni Cię w ten sposób zagadują i widzisz jak tak zagadują innych, więc masz możliwość uczyć się zarówno przez obserwację jak i praktykę w bezpiecznym środowisku… Dlatego niektórym przychodzi to dużo łatwiej, a tym wychowanym wg maksymy „dzieci i ryby głosu nie mają“ – dużo trudniej…
Dlatego nie ma się co biczować jeśli się tej umiejętności nie ma i nie ma co z góry zakładać, że jest się jakimś „wadliwym“…
Może nie każdy będzie w stanie być wybitnym prezenterem telewizyjnym, który w programie na żywo, pod presją będzie w stanie inteligentnie zaśmieszkować by rozładować napięcie czy improwizować stosowne konwersacje tak by pociągnąć za język nieśmiałych i niewygadanych ludzi, wyciągając z nich to, co najlepsze (warto zwrócić uwagę, że też wcale nie wszyscy ludzie pracujący w TV czy jako dziennikarze to potrafią), ale według mnie na pewno każdy jest w stanie nauczyć się podstawowego small talku i prowadzenia rozmowy tak, by nie było niezręcznej ciszy oraz takiego zagadywania ludzi, by czuli się przy Tobie swobodnie nawet jeśli kompletnie się nie znacie.
Tutaj naprawdę ćwiczenie czyni mistrza, a także dużo barier leży zwyczajnie w głowie.