Cry -cry über die immer steigende Anzahl von Diagnosen, die „lieber Prävention vorbeugen“ bevorzugt „

Misschien dat ik dom ben, maar ik vind het een beetje absurd dat hier wordt gezegd dat mensen met diagnoses ‚onnodig tot patiënt worden gemaakt‘. Als een competente arts een diagnose stelt, dan is er toch allersinds echt iets mis, en is er toch degelijk een geldige reden dat iemand dan wordt geholpen met dat probleem?

Tuurlijk, voorkomen is beter dan genezen, maar ik kan er niet bij dat er zoiets is als teveel diagnoses, wanneer die correct worden gesteld. En ik kan zo ook niet bedenken dat ik hier in nederland ooit heb gehoord van onnodige behandelingen na een diagnose, we zijn hier volgens mij vergeleken met sommige andere landen al best wel terughoudend in.

Ook krijg ik altijd wat jeuk van mensen die roepen om ‚wettelijke maatregelen omtrent voeding‘. In meerdere landen waar dat gebeurt is dan wederom de inwoner met de kleine portemonnee en/of de lage opleiding de lul. Daarnaast ben ik van mening dat het de regering helemaal niet aan gaat wat men wel en niet eet, dat gaat me wel een stap te ver – maar daar zijn hele discussies over te voeren.

Dit artikel gooit heel veel zaken door elkaar heen, maar wel op één hoop. Het vroeg proberen opsporen van ziektes is inderdaad niet altijd zinvol: [https://caseofdees.wordpress.com/2018/05/16/de-controverse-rondom-kankerscreening/](https://caseofdees.wordpress.com/2018/05/16/de-controverse-rondom-kankerscreening/)

>[…] Tegelijk worden mensen door het oprekken van definities vaker ziek verklaard. Zo leiden verruimde criteria tot een sterke toename van het aantal diagnoses met ADHD, is de diagnose pre-diabetes ingevoerd voor het voorstadium van suikerziekte […]

Dit zijn echter voorbeelden van voortschrijdend inzicht. Pre-diabetes is in het leven geroepen zodat er eerder een vroegtijdige interventie kan plaatsvinden en de kans kleiner wordt dat iemand type 2 krijgt en misschien medicijnen nodig heeft. Dat er een label aan gehangen moet worden hangt waarschijnlijk weer samen met ons zorgsysteem dat onnodig complex is gemaakt door marktwerking. Maar label of niet, vroegtijdige signalering blijft gewoon zinvol en het is juist goed als dat vaker lukt.

Voor AD(H)D geldt dat er heel lang een te eenzijdig beeld heeft geheerst (en zoiets houdt zichzelf in eerste instantie in stand, want alleen mensen die dichtbij dat eenzijdige beeld zitten krijgen een diagnose) en dat men nu beter begrijpt dat er verschillende verschijningsvormen zijn en waarom. Een diagnose is voor mensen nuttig, omdat ze dan vaak eindelijk eens zichzelf kunnen begrijpen, waarom ze altijd feedback kregen waar ze niks mee konden en ze snappen welke hulpvraag ze hebben (of juist niet, omdat ze voor zichzelf ondertussen al veel manieren hebben gevonden om ermee te leven, maar eindelijk wordt duidelijk waarom die manieren werken).

Aangezien AD(H)D ook een factor kan zijn in een ongezonde levensstijl en de kans groter is dat mensen er beter in slagen gezonder te leven als ze zichzelf snappen zie ik dat juist als effectieve vorm van preventie.

Dus ik zie ook niet hoe de in het artikel genoemde nadelen opgaan. Dit is namelijk juist een goede combinatie

>[…] Als voorbeeld van preventie noemt de raad „wettelijke maatregen op het gebied van voeding, roken en leefomgeving“. […]

Met het signaleren van pre-diabetes.