>De verwachting is dat de uitgaven voor pensioenen zullen toenemen van 11,2% van het BBP in 2023 naar 13,3% in 2050. Na 2050 verwacht de Studiecommissie een relatieve stabilisatie. Een jaarlijkse toename van ongeveer 0,15% van het BBP in de komende 25 jaar kan bezwaarlijk onbetaalbaar worden genoemd.
Twee problemen hiermee
1. Pensioenen zijn maar 1 dimensie van de vergrijzingskost. Stijgende gezondheidszorguitgaven is de 2e. Die laat hij echter volledig achterwege in zijn artikel.
2. De sterkste stijging zal zich eerder voordoen tegen 2040. Dat is maar 15 jaar, geen 25. We spreken dus eerder over 0.2% à 0.25% extra per jaar. Klinkt niet veel maar dat is honderden miljoenen per jaar meer.
Hij lijkt daarnaast ook volledig te negeren dat we vandaag al met een tekort van 20 miljard zitten…
Als we dus nergens mogen besparen, dan moeten we dus de komende 15 jaar op zoek naar zo’n 6 à 8% van het bbp extra aan belastingen om de uitgavenstijging structureel bij te benen. Dat is nog eens 35 à 40 miljard extra belasting per jaar.
Je kan inderdaad de tax shift terugdraaien en subsidies voor fossiele brandstoffen afbouwen om daaraan tegemoet te komen. Maar wat dat 1e betreft natuurlijk niet vergeten dat daarin ook een deel zat dat netto meer gaf aan werknemers. Dus de oplossing is op kap van werkende mensen.
En met een verhoging van de patronale lasten kan je met de loonnormwet ook bye bye zeggen tegen enige marge bovenop de index tot 2030 of langer. Dus dan red je de sociale zekerheid op kap van de werknemer. Terwijl we in zijn wereld dan ook elk jaar nog een dikke welvaartsenveloppe geven om de uitkeringen te verhogen bovenop de index natuurlijk.
Afbouw subsidies fossiele brandstoffen kan natuurlijk wel, maar het zal wat koffiedik kijken wat er dan gebeurt met bepaalde sectoren en of dit opgevangen zou worden elders.
Extra belasten kan dus, maar niet vergeten dat de studiecommissie voor vergrijzing wel vertrekt van een bepaalde economische groei. Als we die niet halen, komen de vergrijzingskosten dus nog zwaarder te wegen. Maar over zo’n lange periode is het natuurlijk onmogelijk enigsinds correcte voorspellingen te doen.
Leave A Reply
Du musst angemeldet sein, um einen Kommentar abzugeben.
3 Kommentare
Topartikel
Aaanndd,….it’s gone
>De verwachting is dat de uitgaven voor pensioenen zullen toenemen van 11,2% van het BBP in 2023 naar 13,3% in 2050. Na 2050 verwacht de Studiecommissie een relatieve stabilisatie. Een jaarlijkse toename van ongeveer 0,15% van het BBP in de komende 25 jaar kan bezwaarlijk onbetaalbaar worden genoemd.
Twee problemen hiermee
1. Pensioenen zijn maar 1 dimensie van de vergrijzingskost. Stijgende gezondheidszorguitgaven is de 2e. Die laat hij echter volledig achterwege in zijn artikel.
2. De sterkste stijging zal zich eerder voordoen tegen 2040. Dat is maar 15 jaar, geen 25. We spreken dus eerder over 0.2% à 0.25% extra per jaar. Klinkt niet veel maar dat is honderden miljoenen per jaar meer.
Hij lijkt daarnaast ook volledig te negeren dat we vandaag al met een tekort van 20 miljard zitten…
Als we dus nergens mogen besparen, dan moeten we dus de komende 15 jaar op zoek naar zo’n 6 à 8% van het bbp extra aan belastingen om de uitgavenstijging structureel bij te benen. Dat is nog eens 35 à 40 miljard extra belasting per jaar.
Je kan inderdaad de tax shift terugdraaien en subsidies voor fossiele brandstoffen afbouwen om daaraan tegemoet te komen. Maar wat dat 1e betreft natuurlijk niet vergeten dat daarin ook een deel zat dat netto meer gaf aan werknemers. Dus de oplossing is op kap van werkende mensen.
En met een verhoging van de patronale lasten kan je met de loonnormwet ook bye bye zeggen tegen enige marge bovenop de index tot 2030 of langer. Dus dan red je de sociale zekerheid op kap van de werknemer. Terwijl we in zijn wereld dan ook elk jaar nog een dikke welvaartsenveloppe geven om de uitkeringen te verhogen bovenop de index natuurlijk.
Afbouw subsidies fossiele brandstoffen kan natuurlijk wel, maar het zal wat koffiedik kijken wat er dan gebeurt met bepaalde sectoren en of dit opgevangen zou worden elders.
Extra belasten kan dus, maar niet vergeten dat de studiecommissie voor vergrijzing wel vertrekt van een bepaalde economische groei. Als we die niet halen, komen de vergrijzingskosten dus nog zwaarder te wegen. Maar over zo’n lange periode is het natuurlijk onmogelijk enigsinds correcte voorspellingen te doen.