> Stamceldonatie is vaak het laatste redmiddel voor patiënten met leukemie. Als een andere behandeling, zoals chemotherapie, niet aanslaat, kunnen gezonde stamcellen van een donor worden toegediend. Als de donatie succesvol is, maakt de patiënt nieuwe, gezonde stam- en bloedcellen aan die zieke leukemiecellen kunnen herkennen en vernietigen.
Dit is niet helemaal waar. Het klopt dat het het laatste redmiddel is omdat zonder sommige leukemie patiënten bijna zeker komen te overlijden, maar het wordt niet alleen ingezet wanneer niks anders werkt.
Bij bepaalde leukemie mutaties is er vanaf het begin al duidelijk dat er een stamcel donatie nodig is. Dit omdat die mutatie weg kan gaan met chemo, maar dan niet weg blijft. Een stamcel transplantatie dient ook als een vervanging van de bloedaanmaak bij de ontvanger, want de ontvanger zijn eigen bloed aanmaak maakt dus leukemie aan.
Bij mijn partner was dit het geval. Vanaf het begin was duidelijk dat hij in de hoge risico klasse van AML viel. 2 chemo kuren en het transparantie proces, dat was het behandel traject. Mijn partner was na zijn eerste kuur in remissie (geen kankercellen meer gedetecteerd). Daarna nog een chemo omdat je dan langer in remissie blijft zodat hij daarna een aantal weken kon aansterken voor de stamceltransplantatie.
Ze willen eigenlijk ook dat je in remissie bent voor de transplantatie omdat de kans op falen anders heel groot is, je bent dan vaak ook te zwak voor de transplantatie door de aanwezige leukemie. De meeste die dan ook een transplantatie krijgen zijn in remissie, maar het is wel echt een belangrijk onderdeel om de kans op terugkeer van leukemie te verkleinen. Soms wordt er alsnog overwogen om toch een transplantatie te doen wanneer niks werkt, omdat een kleine kans beter is dan geen kans.
Ik ben zelf sinds mijn 18e donor, dit omdat de film “8e groepers huilen niet” zo veel indruk op mij maakte. Toen die film uitkwam zat ik zelf toevallig ook in groep 8. Nooit gedacht dat mijn partner 6 jaar later afhankelijk zou zijn van een donor. Tis een heftig proces en hij is er nog lang niet kwa herstel, maar t heeft hem wel een kans gegeven.
Leave A Reply
Du musst angemeldet sein, um einen Kommentar abzugeben.
1 Kommentar
> Stamceldonatie is vaak het laatste redmiddel voor patiënten met leukemie. Als een andere behandeling, zoals chemotherapie, niet aanslaat, kunnen gezonde stamcellen van een donor worden toegediend. Als de donatie succesvol is, maakt de patiënt nieuwe, gezonde stam- en bloedcellen aan die zieke leukemiecellen kunnen herkennen en vernietigen.
Dit is niet helemaal waar. Het klopt dat het het laatste redmiddel is omdat zonder sommige leukemie patiënten bijna zeker komen te overlijden, maar het wordt niet alleen ingezet wanneer niks anders werkt.
Bij bepaalde leukemie mutaties is er vanaf het begin al duidelijk dat er een stamcel donatie nodig is. Dit omdat die mutatie weg kan gaan met chemo, maar dan niet weg blijft. Een stamcel transplantatie dient ook als een vervanging van de bloedaanmaak bij de ontvanger, want de ontvanger zijn eigen bloed aanmaak maakt dus leukemie aan.
Bij mijn partner was dit het geval. Vanaf het begin was duidelijk dat hij in de hoge risico klasse van AML viel. 2 chemo kuren en het transparantie proces, dat was het behandel traject. Mijn partner was na zijn eerste kuur in remissie (geen kankercellen meer gedetecteerd). Daarna nog een chemo omdat je dan langer in remissie blijft zodat hij daarna een aantal weken kon aansterken voor de stamceltransplantatie.
Ze willen eigenlijk ook dat je in remissie bent voor de transplantatie omdat de kans op falen anders heel groot is, je bent dan vaak ook te zwak voor de transplantatie door de aanwezige leukemie. De meeste die dan ook een transplantatie krijgen zijn in remissie, maar het is wel echt een belangrijk onderdeel om de kans op terugkeer van leukemie te verkleinen. Soms wordt er alsnog overwogen om toch een transplantatie te doen wanneer niks werkt, omdat een kleine kans beter is dan geen kans.
Ik ben zelf sinds mijn 18e donor, dit omdat de film “8e groepers huilen niet” zo veel indruk op mij maakte. Toen die film uitkwam zat ik zelf toevallig ook in groep 8. Nooit gedacht dat mijn partner 6 jaar later afhankelijk zou zijn van een donor. Tis een heftig proces en hij is er nog lang niet kwa herstel, maar t heeft hem wel een kans gegeven.