Bei LGBTI-Studenten ist die Wahrscheinlichkeit, depressiv zu sein, dreimal höher als bei Gleichaltrigen
Lhbti-studenten zijn drie keer zo vaak depressief als hun leeftijdsgenoten
Von Humble_Biscotti_5093
Bei LGBTI-Studenten ist die Wahrscheinlichkeit, depressiv zu sein, dreimal höher als bei Gleichaltrigen
Lhbti-studenten zijn drie keer zo vaak depressief als hun leeftijdsgenoten
Von Humble_Biscotti_5093
9 Kommentare
Verbaast me niks gezien de sfeer die er in Nederland vanuit rechts hangt tegen deze groep.
Dat is wel deprimerend!
Komt omdat de tolerantie vaak schijn is. Volledige acceptatie is nog niet voltooid
Ik ben depressief maar niet lhbti. Ik kan me bijna niet voorstellen dat iemand 3 keer zo depressief kan zijn als ik.
Duh
Homo’s waren ook 3-4x zo vaak depressief als hetero’s toen ze nog niet geaccepteerd werden. Erg toevallig dat homo’s nu minder vaak depressief zijn in steden.
Het is net alsof verwijtende blikken, geïrriteerde mensen en een algemene druk dat je niet jezelf mag zijn, iets kan doen met je mentale gesteldheid.
Een depressief persoon is drie keer zo waarschijnlijk om zich te identificeren als LHBTI dan een persoon zonder depressie.
Het onderzoek wijst enkel correlatie uit, de causatie is hiermee niet bewezen, het kan natuurlijk ook de andere kant op zijn of beiden.
De kijk op lgbti+ is de laatste jaren echt enorm polariserend geworden. Dat doet iemand in die groep absoluut niet ten goede. Geen wonder dat deze cijfers eruit komen.
Daarnaast merk ik ook dat het algoritme op sociale media ‘inspeelt’ op deze polarisatie en dat maakt het nog moeilijk het te ontwijken ondanks dat het misschien in de directe kring en omgeving prima lijkt.
Ik kan me voorstellen dat deze cijfers voor de lhb totaal anders zijn dan voor de ti+
Als trans persoon kan ik dit meegeven:
De wachttijden voor de zorg zijn echt achtelijk. Dan heb je eindelijk een idee van wat er mis is, moet je 3 jaar op een wachtlijst om daarna verteld te worden dat je eerst een half jaar als travestiet over straat moet voordat je uberhaupt in aanmerking komt om aan de hormonen te mogen. En op elke stap van de weg wordt je gevraagd of je wel echt trans bent en elke specialist moet hier weer hun eigen conclusie in trekken terwijl stap 1 letterlijk het praten met een psycholoog praten is.
Als je in die 3 jaar wachten ergens met een psych wil praten dan is dat praktisch onmogelijk om een plekje te krijgen. Om dan trouwens nog niet te spreken over hoe de samenleving op het moment omgaat met trans mensen. Hoe vaak ik wel niet uitgescholden wordt op straat, puur omdat ik op die dag misschien er niet op mijn opperbest uitzie.
En dan heb je nog types die je uberhaupt ook niet accepteren voor wie je bent. Ik had een collega die zich heel kinderachtig opstelde en vroeg wat de bedrijfspolicy was voor dit soort dingen. Alsof je een policy nodig hebt om iemand met respect te behandelen.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over de daadwerkelijke effecten van Gender Dysforie. Dusja, ik kan me wel een beetje terugvinden in dit hele gedoe.