La Place: vom Kronjuwel zum Sorgenkind

Vroeger altijd onderweg naar oma vlak voor Schiphol bij de „La Place-brug“ gestopt en ik weet nog dat het eten daar best goede kwaliteit was.

Ook prima om te stoppen en daar te eten voor we gingen vliegen want op Schiphol was je voor vergelijkbare kwaliteit meer kwijt.

Jammer dat daar weinig van over is. Een restaurantketen als dit moet echt meer focus hebben op producten, anders ben je gewoon fastfoodketen nummer 15.

Lijkt een soort standaard recept in Nederland, dat mensen zonder enige kennis van en affiniteit met de core business aan het roer van een bedrijf worden gezet en dan alles wat dat bedrijf succesvol maakte om zeep helpen.

Ja, het gebeurd overal, maar in Nederland als koopmansland lijkt het toch een stukje erger, en het gebeurd al op veel kleinere schaal dan de grote bedrijven waar het alleen maar om de aandeelhouders gaat.

Als oud-werknemer van La Place verbaast t me helemaal niets. Ik heb weinig goeds te zeggen over het bedrijf. Mijn collega’s op de werkvloer waren schatten van mensen hoor. Maar management en alles wat daarboven zit is een gezwel van hier tot ginder. Het enige wat belangrijk is voor die hoge piefen in die tent, is omzet. Gastvriendelijkheid vinden ze niet belangrijk. ’s Ochtends bij het opstarten hadden we serieus altijd een vergaderingetje over hoe we die dag zoveel mogelijk omzet gingen draaien en gasten zoveel mogelijk shit gingen laten aansmeren.

Overigens zag je de leiding bijna nooit. Die kwamen alleen uit hun kantoortje om boos lopen te doen als de omzet tegenviel. Als het retedruk was en we niet genoeg mankracht hadden om steeds opnieuw broodjes te smeren en smoothies te persen, waren ze allang met de noorderzon vertrokken. Heb managers gehad die om half 10 ’s ochtends kwamen aankakken en vervolgens om 2 uur ’s middags al weer naar huis gingen.

Het enige waar ik wel over te spreken ben is toen het mentaal slecht met me ging en tijdelijk uitviel door een burn-out, ze voor mij een psycholoog hadden ingeschakeld. Maar ook toen voelde ik alsnog een enorme druk om z.s.m. weer aan het werk te gaan, want bijna elke dag werd ik gebeld hoe het ging (oftewel: wanneer ik weer kon komen werken).

Dus helemaal niet verbazend dat t slecht gaat met die keten. Ik vind het verdiend zelfs. Ben blij dat ik al jaren geleden daar ben gestopt.