Να φοβάσαι αυτούς που καταδικάζουν τη βία στα λόγια, ενώ στην πράξη την ασκούν, την καλύπτουν ή την αιτιολογούν ως απαραίτητο κρατικό μονοπώλιο. Είναι οι ίδιοι που θεωρούν τη ζωή ενός αυτιστικού παιδιού ως αναλώσιμη και τη δικαιοσύνη ως ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται μόνο κατά των πολιτικών τους αντιπάλων.
Η επικίνδυνη φύση τους δεν έγκειται απλώς στο ότι ψεύδονται, αλλά στο ότι χρησιμοποιούν την „ηθική“ ως όπλο επιβολής. Κατασκευάζουν έναν βολικό διαχωρισμό ανάμεσα σε „νόμιμη“ και „παράνομη“ βία, όπου η πρώτη είναι η κρατική καταστολή, όσο δυσανάλογη, τυφλή ή θανατηφόρα κι αν είναι, και η δεύτερη είναι κάθε φωνή που αντιδρά στην ανισονομία. Όταν κάποιο πολιτικό πρόσωπο, και τα φερέφωνα τους, δημοσιογραφικά και μη, καταδικάζουν τη βία „από όπου κι αν προέρχεται“, στην πραγματικότητα ζητούν από την κοινωνία να συνηθίσει τη δική τους βία. Ζητά τη σιωπή της, την συναίνεση της.
Για ένα αυταρχικό σύστημα, η ανθρώπινη ζωή δεν έχει την ίδια αξία για όλους. Όταν ένα αυτιστικό παιδί πέφτει νεκρό από αστυνομικά πυρά πισώπλατα, η καθεστωτική αντίδραση αποσυνδέεται από κάθε ίχνος ενσυναίσθησης. Το θύμα μετατρέπεται ακαριαία σε μια „παράπλευρη απώλεια“ γιατί και ο μπάτσος „άνθρωπος είναι“ και στην Αμερική αυτά είναι „στατιστικά ατυχήματα“ και άλλα τέτοια που ακούμε ή διαβάζουμε σε αιμοδιψή διαδικτυακά σχόλια, από ανθρώπους που αυτοαναιρούνται ως προς την καταδίκη της βίας.
Είπαν κάτι όλοι αυτοί για την επίθεση των ΜΑΤ με χημικά, κρότου-λά,ψης, γκλομπς ακόμη και γροθιές, το Σάββατο 25 Ιουλίου, στο Άργος, στην πανελλαδική πορεία που είχε καλεστεί για τον 20χρονο Θοδωρή Ζαβραδινό-Καραμπαμπά, ο οποίος σκοτώθηκε από αστυνομικούς της ΟΠΚΕ και τη βία που δικαιολογείται τελικά όταν φορά στολή, σε μία διαμαρτυρία μάλιστα για την αστυνομική βία;
Ή μήπως δεν σκέφτηκαν πως όταν η αστυνομία, η οποία κατηγορείται για θανατηφόρα βία, απαντά με νέα χρήση βίας απέναντι σε αυτούς που διαμαρτύρονται, επιβεβαιώνει την ίδια την ουσία των διαμαρτυριών; Δεν τους νοιάζει. Είναι αδίστακτοι.
k_d_s on

dante_55_ on

StamatisTzantopoulos on
Τα βλεπεις Νολαν; Πας και ασχολεισαι με τη μαυρη Ελενη και χανεις τοσο υλικο για το Inception 2.0
spanakos1 on
Τι εθνικότητα είχαν αυτοί που άσκησαν βία στους συμπολίτες μας;
Active-Train6501 on
Φέρτε και άλλους
The_Angel_of_Justice on
Ξεφτίλες…. Αξιολύπητοι.
anewerab on
Τι είναι αυτά; Ανεβάστε καμία είδηση από το πρώτο φλεμα για μουσουλμάνους στο Βερολίνο… Ή τουλάχιστον για την κατάντια να βάζουν μαύρους στην Οδύσσεια μας! Αυτά είναι τα σημαντικά! Ποιος νοιάζεται τώρα για την αστυνομία που σκοτώνει αθώους δίπλα στην πόρτα μας;; Ποιος νοιάζεται για την κυβέρνηση που μας κλέβει και μας προδίδει;;
😮💨
PresnikBonny on
Με άλλα λόγια, βρήκες πιρούνι στην κουζίνα
Live-Imagination1350 on
Σκατόμπατσοι.
Leave A Reply
Du musst angemeldet sein, um einen Kommentar abzugeben.
10 Kommentare
Να φοβάσαι αυτούς που καταδικάζουν τη βία στα λόγια, ενώ στην πράξη την ασκούν, την καλύπτουν ή την αιτιολογούν ως απαραίτητο κρατικό μονοπώλιο. Είναι οι ίδιοι που θεωρούν τη ζωή ενός αυτιστικού παιδιού ως αναλώσιμη και τη δικαιοσύνη ως ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται μόνο κατά των πολιτικών τους αντιπάλων.
Η επικίνδυνη φύση τους δεν έγκειται απλώς στο ότι ψεύδονται, αλλά στο ότι χρησιμοποιούν την „ηθική“ ως όπλο επιβολής. Κατασκευάζουν έναν βολικό διαχωρισμό ανάμεσα σε „νόμιμη“ και „παράνομη“ βία, όπου η πρώτη είναι η κρατική καταστολή, όσο δυσανάλογη, τυφλή ή θανατηφόρα κι αν είναι, και η δεύτερη είναι κάθε φωνή που αντιδρά στην ανισονομία. Όταν κάποιο πολιτικό πρόσωπο, και τα φερέφωνα τους, δημοσιογραφικά και μη, καταδικάζουν τη βία „από όπου κι αν προέρχεται“, στην πραγματικότητα ζητούν από την κοινωνία να συνηθίσει τη δική τους βία. Ζητά τη σιωπή της, την συναίνεση της.
Για ένα αυταρχικό σύστημα, η ανθρώπινη ζωή δεν έχει την ίδια αξία για όλους. Όταν ένα αυτιστικό παιδί πέφτει νεκρό από αστυνομικά πυρά πισώπλατα, η καθεστωτική αντίδραση αποσυνδέεται από κάθε ίχνος ενσυναίσθησης. Το θύμα μετατρέπεται ακαριαία σε μια „παράπλευρη απώλεια“ γιατί και ο μπάτσος „άνθρωπος είναι“ και στην Αμερική αυτά είναι „στατιστικά ατυχήματα“ και άλλα τέτοια που ακούμε ή διαβάζουμε σε αιμοδιψή διαδικτυακά σχόλια, από ανθρώπους που αυτοαναιρούνται ως προς την καταδίκη της βίας.
Είπαν κάτι όλοι αυτοί για την επίθεση των ΜΑΤ με χημικά, κρότου-λά,ψης, γκλομπς ακόμη και γροθιές, το Σάββατο 25 Ιουλίου, στο Άργος, στην πανελλαδική πορεία που είχε καλεστεί για τον 20χρονο Θοδωρή Ζαβραδινό-Καραμπαμπά, ο οποίος σκοτώθηκε από αστυνομικούς της ΟΠΚΕ και τη βία που δικαιολογείται τελικά όταν φορά στολή, σε μία διαμαρτυρία μάλιστα για την αστυνομική βία;
Ή μήπως δεν σκέφτηκαν πως όταν η αστυνομία, η οποία κατηγορείται για θανατηφόρα βία, απαντά με νέα χρήση βίας απέναντι σε αυτούς που διαμαρτύρονται, επιβεβαιώνει την ίδια την ουσία των διαμαρτυριών; Δεν τους νοιάζει. Είναι αδίστακτοι.


Τα βλεπεις Νολαν; Πας και ασχολεισαι με τη μαυρη Ελενη και χανεις τοσο υλικο για το Inception 2.0
Τι εθνικότητα είχαν αυτοί που άσκησαν βία στους συμπολίτες μας;
Φέρτε και άλλους
Ξεφτίλες…. Αξιολύπητοι.
Τι είναι αυτά; Ανεβάστε καμία είδηση από το πρώτο φλεμα για μουσουλμάνους στο Βερολίνο… Ή τουλάχιστον για την κατάντια να βάζουν μαύρους στην Οδύσσεια μας! Αυτά είναι τα σημαντικά! Ποιος νοιάζεται τώρα για την αστυνομία που σκοτώνει αθώους δίπλα στην πόρτα μας;; Ποιος νοιάζεται για την κυβέρνηση που μας κλέβει και μας προδίδει;;
😮💨
Με άλλα λόγια, βρήκες πιρούνι στην κουζίνα
Σκατόμπατσοι.