Jetzt bin ich selbst sowohl dick als auch Raucher, aber ich habe damit einfach nichts zu tun.
>Das Wort Vorurteil ist im Isländischen ein ziemlich transparentes Wort. Vorurteile sind Urteile, die wir fällen, ohne darüber nachzudenken oder wenn wir nur eine Seite eines Themas untersucht haben – das Wissenschaftsnetz
Wie können Menschen so arrogant sein, wenn sie die Ansichten von Medizinern zum Thema Fettleibigkeit anprangern? "Vorurteil"? "ein wenig fett" wäre passender, obwohl es auch nur ein unbedeutendes Jammern war.
Sie erwähnt in diesem Artikel, dass bis 2030 192.000 Isländer fettleibig sein werden, aber "nur" 3000 von ihnen werden es tun "Leben mit eingeschränkter Gesundheit" was ihrer Meinung nach bedeutet, dass es 189.000 Menschen geben wird, die sehr fettleibig sind "Das ist immer noch in Ordnung".
Abgesehen von der Tatsache, dass ich ihre Zahlen/Proportionen bezweifle, halte ich dies für ein ebenso verrücktes Argument wie den Hinweis, dass etwa oder mehr als die Hälfte der Menschen im Alter von 75 Jahren (und älter) entweder rauchen oder geraucht haben (oft viele Jahrzehnte lang, buchstäblich jeder hat vor 50 Jahren geraucht), und da sie noch nicht an Krebs gestorben sind, muss Rauchen harmlos sein.
Können wir bitte diesen importierten Zwang beenden, die Meinungen von Medizinern in Frage zu stellen? Den Menschen steht es frei, Ärzte zu ignorieren, wenn sie in Ruhe dick sein wollen, aber hören Sie auf, so zu tun, als seien Ihre Gefühle in dieser Diskussion wichtiger als ihre Ausbildung und ihr Wissen.
Brynhildur segir nýja tegund fitufordóma ryðja sér til rúms: „Má ég vera feit?“
Von Armadillo_Prudent
7 Kommentare
Eitt sinn fór ég til læknis þegar ég var 14 ára. ég hafði verið með magaverk í viku og ekki getað kúkað í marga daga.
Læknirinn var gamall karl og hann vissi alveg hvað var að. Við unglingarnir étum ekkert nema skyndibita eins og KFC og ég ætti að borða Hollan og fjölbreyttan mat. Mig vantaði trefjar og vertu blessaður ungi maður!
Raunin var su að ég var undir miklu andlegu álagi. Jarðarförin hans afa var daginn eftir þessa læknisheimsókn og við höfðum alltaf haft einstakt og gott samband milli okkar. Er hafði ekki einu sinni keypt mér subway sjálfur áður á þessum aldri, hvað þá lifði á skyndibita. Magavandræðin hurfu daginn eftir þegar ég grét loksins eftir þessa viku.
Myndir þú segja að læknirinn hafi unnið sitt starf af fagmennsku eða látið fordóma ráðið för?
Og heldur þú að sambærilegar sögur séu ekki til þar sem sjúklingurinn er afgreiddur sem of feitur við fyrstu sýn og fær ekki sanngjarna faglega vinnslu í heilbrigðiskerfinu?
Algjörlega sammála.
Núna er ég búinn að vera alltof þungur í alltof mörg ár, og það var „allt í lagi“ þangað til að það var það ekki. Hef aldrei skilið þetta fitufordóma rugl, það er ekki hægt að vera heilbrigð manneskja með alla þessa auka fitu.
Hvaðan heldurðu samt að þessar 3000 og 192 þúsund tölur koma? Ég efast um að ráðherra hafi beinlínis dregið þær út úr rassgatinu á sér. Væntanlega koma þær frá einhverjum serfræðingi eða ráðgjafa?
Ert þú þa ekki sjálf/ur að draga orð sérfræðinga í efa? Hefurðu einhverjar forsendur til að meta hið raunverulega hlutfall?
Ertu nokkurn meginn með það í hausnum nákvæmlega hversu stórt effect size-ið (sry enska) af ofþyngd á hina ýmsu kvilla er?
Mundu svo að flestir sem eru offeitir eru væntanlega með bmi tiltölulega nálægt 30… sem hefur mun minna áhrif a heilsu en t.d. bmi um 40 sem mögulega skyrir þetta lága hlutfall i tillögunni. BMI um 40 er enn tiltolulega sjaldgæfur á Íslandi. Svo eru þessi 3000 væntanlega punktmæling. Þeas af 190 þús eru 3 þús sem lifa við skert lífsgæði a hverjum tímapunkti.
Talað er um þessi 3000 hér: þetta kemur ur þingsályktunar tillögunni
https://samradapi.island.is/api/Documents/12ada496-5607-f111-9bd5-005056bcce7e
Að vera með BMI yfir 40 er að stytta líf manns um 10 ár að meðaltali. Það er vísindalega vel þekkt.
Það er rétt að það gæti veri að stytta það um 0 ár, þetta er bara meðaltal.
En það gæti líka verið að stytta líf manns um 20 ár.
Fordómar eru ekki rétt orð en þetta er eitthvað sem hefur mjög sterkt forspárgildi um lélega heilsu, lægri lífsgæði og ótímabæran dauða. Líkt og eiturlyfjafíkn, reykingar og akstur undir áhrifum eða án bílbeltis, eða krabbamein.
Ég skil ekki þessa gagnrýni að það að fólk þurfi að vera á þyngdarminnkunarlyfjunum alla ævi þýði endilega að þau séu eitthvað scam. Það sama á við um blóðþrýstingslyf, sykursýkilyf og margt annað. Það að ég verði alltaf með gleraugu er ekki til marks um að gleraugu séu bara eitthvað illt plott antíblörrista.
Offita og tengdir sjúkdómar drepa milljóna til dauða á vesturlöndum, ofan á það bætast veikindi, sorg aðstandenda og álag á heilbrigðiskerfi.
„Líkaminn okkar hefur ekki breyst síðan á steinöld, ef við förum í hraðmegrun og grennumst mjög hratt þá fer hann í panikkástand, gengur á vöðva, allt nema fituforðann sem heldur okkur á lífi sem lengst. Ég held að minnsta kosti 90 prósent þeirra sem grennast svona hratt þyngjast aftur. “
Ok. Hreyfðu þig þá bara reglulega og hreinsaðu aðeins til í mataræðinu. Það er enginn að segja þér að vera eins og einhver olympíufari, en fólk á að bera ábyrgð á sinni heilsu. Sorry en þetta er svo mikið væl, það er ekkert persónuleg árás að reyna að bæta lýðheilsu fólks.
Það er annað mál svo ef feitur einstaklingur með krabbamein fer til læknis og læknirinn segir „hey minna dominos hlussa“ – en í heildina er offita mjög alvarlegt lýðheilsumál.
Það fer verulega í taugarnar á mér þegar fólk segir að þetta sé einhver influtt árátta að efast um skoðanir heilbrigðisstarfsfólks þegar efa semdir Íslendinga eru flestar byggðar á læknamistökum og vanhæfum læknum.
Auðvitað er offþyngd óheilbrigð og þarf að laga en það þarf ekkert að gera það með lyfjum, það er hægt að gera það á allt annan hátt eins og með fræðslu og meðferð fyrir einstaklinga.
En við misstum næstum því okkar fyrsta barn því læknar á heilsugæslum voru að kalla konuna mína móðursjúka því dóttir okkar var svo mikið veik en samkvæmt þeim var hún bara með flensu og við ættum bara að róa okkur. Vorum send heim fjórða daginn í röð, þann dag neituðum við að fara heim. Keyrðum á milli heilsugæslustöðva og enduðum á Domus medica. Þar löbbuðum við inn til læknis sem í fyrsta skipti spjallaði við okkur um einkennin, eftir það samtal vorum við send beint á barnaspítala hringsins og vorum lögð inn í 2 vikur þar sem barnið okkar var við það að deyja vegna sýkingar sem var búin að dreyfa sér út um allan líkama því læknarnarnir gáfu sér engan tíma til að skoða hana í marga daga.
Sama þegar það kom að því að bólusetja börnin mín, eftir þetta atvik treysti ég ekki neitt á heilbrigðiskerfið og fann ungan læknir út á landi sem ég gat spjallað við um sprauturnar og eftir samtal við hann og greinar sem hann sendi á mig þá ætlaði ég að seinka bólusetningum því barnið mitt var ennþá að jafna sig eftir veikindin og ég vildi hlýfa ofnæmiskerfinu hennar. Þegar ég greindi frá þessu á heilsugæslunni þá fór allt í uppnám, læknir eftir læknir kom inn til að sannfæra mig, ekki með upplýsingum heldur: ég lét bólusetja mín börn! er ég slæm móðir ? ha? og einhver þvæla. Ég reyndi að ræða við þær um bólusetningarnar og bælt ofnæmiskerfi barnsins og komst þá að því að þær kunna að sprauta barnið en vita ekkert hvað þær eru að sprauta það með og hvaða áhrif það hefur á líkamann.
síðan þá hef ég aldrei sett fullt traust í hendurnar á læknum yfir minni heilsu eða heilsu barna minna. Ég er mjög vakandi yfir einkennum og að reyna eins og ég get að passa barnið mitt, því ég veit að læknar eru ekki að því.