Barış Özbay, der seine Geburtstagsüberraschung beim Spielen am Computer feierte, "Ich wurde am 26. März 2001 geboren und bin 25 geworden. Von der Geburtstagsfeier habe ich nichts gespürt, war aber ein wenig glücklich. Bei mir ist alles gleich, nichts ändert sich. Ich weiß nicht, warum es sich nicht geändert hat. Mit so einer Überraschung habe ich nicht gerechnet. Ich habe schon einmal Geburtstag gefeiert, aber ich feiere nicht gern. Weil ich es nicht mag, wenn mir Aufmerksamkeit geschenkt wird, ist das überhaupt nicht schön. Ich kenne den Text der Volkslieder nicht, ich habe nur die einfachen Teile gesungen. Ich war kürzlich auf der Verlobungsfeier meines Freundes. Ich habe während der Verlobung wieder nichts gespürt. Ich zwang mich, bei der Verlobung mitzuspielen. Das Haus zu verlassen ist schlecht. Ich weiß es nicht, aber ich mache nichts gerne, ich denke, ich bin faul. Tagsüber; Ich wache auf, gehe zum Computer und spiele bis zum Abend. Keine Notwendigkeit, rauszugehen. Der Computer wird besser" sagte er.
https://i.redd.it/ta0zzvlwritg1.jpeg
Von Metrobuss
13 Kommentare
kaynak:
Evden çıkmayan telefon bağımlısı Barış’tan yeni haber! 25’inci yaşını böyle kutladı
[deleted]
Diogenes’in reenkarne olmuş hali. Yüzeysel olarak saçma veya zavallı veya hasta gelebilir sözleri ama makro/kozmik anlamda ağzından bal damlıyor.
Kurgu direk düz işte.
çocuğu terapiye götürmek yerine travma kaşımak. şunun bel fıtığına zorla asfalt dökmekten hiçbir farkı yok.
Ekonomik kriz ve işsizlik buhranı derinleştikçe Japonya’daki gibi „hikikomori“lerimiz çoğalıp gidecek.
Onlarınki toplumun derin rekabetçi yapısına ayak uyduramayanlardan oluşuyor.
Bizimkiyse dışarıdaki vahşi hayatta tutunamayan yaşayan ölülerden oluşuyor.
Bilgisayar kullanana bilgisayardan yapabileceği iş öğretmek lazım, robot kontrol ettirmek falan, Japonyada evden çıkmayanı öyle topluma katıyorlar.
Evden çıkmamanın ve sürekli pc oynamanın anormal olduğu kanısına varmamız tartışmaya açık olsa da bu arkadaşın etrafında pek kafası çalışan onun halinden anlayan insan olduğunu da sanmıyorum. Zaman zaman çoğumuzun hayata olan bakış açısı değişiyor bazen de yaşama isteğimizi kaybediyoruz ama böyle her şeyi salmak bilmiyorum yani.
major depresyon budur arkadaşlar. çok net vaka.onu garipsemeyin lütfen.
uzun süren depresyonda beyin yapısı çok derin değişikliklere uğruyor ve hissizlik çöküyor.
anlattığı şeyler doğru ve tam olarak böyle oluyor. düzelmesi de yıllar alıyor ve yavaş oluyor. umarim doğru sosyal desteği ve terapiyi alır. aksi halde çıkması imkansız
Annem disari cikmam icin beni zorlamasa ve fakirlikten agzimiz kokmasa bu ben
„gençler çok kötü bizim zamanımızda böyle değildi biz sabah kalkar akşama kadar çalışırdık sabah 8 de kalkıp saat 10 a kadar 8 saat aralıksız çalışırdım fiziğin amına koyardım 2 saati 8 e çıkarırdım“
Mehmet Emmi, heceleyerek okuyan ilkokul terk dallama. 18 yaşında devlete memur olarak torpille girdi. Aldığı maaş ile 3 ayda araba 3 senede ev aldı. Babasından kalan 4bin dönüm tarlanın 3bin dönümünü vaktiyle renkli televizyon için karşı köyden kankası Mızaffere verdi.
„Ay gençlerde çok kaba bu günlerde hele o kızlar ayyy cıbıl cıbıl geziyolar çok ayıp tütütütü zamaaane gençliği başımıza daş yağacak“
Hacce teyze, 14 yaşında ahırda kuzaniyle basıldığı için rezillik olmasın diye evlendirildi. ilk çocuğunu 16 yaşında yaptı. Babasından kalan 50 dönüm tarlanın icar kirasından yıllık 500-600bin geliri var. Bütün hayatı kadın günlerine gidip başkalarının malını çocuğunu çekiştirmekle ve kuyumcuya gidip altın almakla geçmekte.
bu gençlere laf eden dallamlaarın hayatta bizden tek farklarının savaş sonrası dönemde evlerin 1 senelik asgari maaşa alınabildiği döneme denk gelmiş olmaları. bu dönemde genç olsalar şimdiye hepsi kafalarına sıkmıştı amk
Barış ağabey ile bizzat aynı şeyleri yaşıyorum onun kadar büyük bir travmam yok ama yaşadığım kötü şeyler var
Niye o kadar mal mal uğraşacaklarına herifi psikiyatriye götürmüyolar depresyon doktira gitmeden kolay kolay çözülebilecek bişey değil ve çözülmezse ciddi geri dönülemez sonuçları bile olabilir