Mooi om te zien dat dergelijke bedrijven in een pseudo monopolie toch hun hand kunnen overspelen.
Guille_de_Nassau on
De vraag in het artikel wat vakdocenten / vaksecties gaan doen, dat is waar het uiteindelijk om gaat. De besturen hebben genoeg van het gezeik met de grote uitgevers, maar de vaksecties zijn vrij conservatief (is mijn ervaring als docent die zich ook met leermiddelen bezig houdt).
Secties blijven graag bij hun vertrouwde methode, of kiezen voor een andere, bekende en traditionele methode. Dat dat duur is, of dat die methode elementen bevat die ze nooit gebruiken, of dat het online materiaal niet altijd toegankelijk is, dat interesseert ze dan weinig, want zij kunnen hun oude vertrouwde lessen draaien. Ik heb secties gezien die van methode wisselden, vervolgens niets veranderenden aan hun lesplanning of -inhoud en dan gingen klagen dat de methode niet goed werkte…
anoppe on
Goede ontwikkeling, maar eigenlijk had van mij de overheid allang mogen ingrijpen. Ik vind het belachelijk dat mijn kinderen op het voortgezet onderwijs na ieder schooljaar tien kilo aan boeken in de papiercontainer gooien.
Ik snap nog steeds niet wat er mis is aan een boek met theorie en een schrift waar je de uitwerkingen in noteert.
Hoe zijn we hier gekomen?!
dooie82 on
Nooit begrepen die werkboeken, je kan ook schrijven in een lullig schriftje van een paar cent waar je mee kan doen tot het vol is, ik zie hier in huis steeds weer werkboeken waarvan de helft niet gedaan is
S-Tier_Commenter on
En hoe. Heb zelf maatschappijleer gegeven. Dan was er elk jaar een nieuwe uitgave, waar ze wat paragraven verwisselde die de 1-jaar-oude versie onbruikbaar maakte. Een hele doorzichtige truc.
Het is het schoolvoorbeeld van de theorie van J.R. Wedel, waarin „flexians“ met één been in de publieke sector staan, en met het andere been in de commerciële sector staan, en het corrumperende effect daarvan.
ApolloniusTyaneus on
> „Lang niet alle docenten steken hun vinger op“, ziet hij. „Die zijn jarenlang getraind om met een methode les te geven. Als je het anders wil gaan doen, kost dat tijd en energie.“
Nu klinkt het een beetje alsof de docenten te lamlendig zijn, terwijl de waarheid is dat we tussen alle werkzaamheden door gewoon heel weinig tijd hebben voor curriculumvernieuwing. Bij een van de vakken die ik geef komt er bijvoorbeeld een herziening van de exameneisen en onze sectie heeft moeten vechten voor tijd om die herziening in het examenprogramma te kunnen verwerken. En dat gaat dus om iets dat we wettelijk verplicht zijn om te doen…
Kortom, de meeste docenten zijn blij met deze ontwikkeling maar maken zich wel zorgen of ze de kans krijgen het goed uit te voeren.
Daarnaast zijn docenten erg sceptisch of het bespaarde geld ook terug in het onderwijs wordt gestopt, of dat het nog steeds een ‚ander potje‘ blijft. Ik ben zelf ook benieuwd of de overheid het straks niet gebruikt om een volgende bezuiniging goed te praten.
Marley9391 on
Wij mochten sowieso nooit in de werkboeken schrijven, die werden jaren gebruikt. Bizar dat er zoveel is veranderd in 15 jaar tijd
TMeganV on
Ik wist helemaal niet dat het tegenwoordig zo ging. 15 jaar geleden moesten we boeken bestellen en aan het eind van het schooljaar weer inleveren, toch? Ik besef echt nu op dit moment pas dat ik ook nergens meer kaftpapier te koop zie! Mind = blown, lol.
mf72 on
Waarom zijn al die methodieken en materialen niet gewoon Open Source. Niks geen uitgeefmaffia, en iedereen kan vanuit hun vakgebied bijdragen en actualiseren. Drukken? Altijd als softcover en bij de lokale drukker of als school zelf.
Leave A Reply
Du musst angemeldet sein, um einen Kommentar abzugeben.
9 Kommentare
Mooi om te zien dat dergelijke bedrijven in een pseudo monopolie toch hun hand kunnen overspelen.
De vraag in het artikel wat vakdocenten / vaksecties gaan doen, dat is waar het uiteindelijk om gaat. De besturen hebben genoeg van het gezeik met de grote uitgevers, maar de vaksecties zijn vrij conservatief (is mijn ervaring als docent die zich ook met leermiddelen bezig houdt).
Secties blijven graag bij hun vertrouwde methode, of kiezen voor een andere, bekende en traditionele methode. Dat dat duur is, of dat die methode elementen bevat die ze nooit gebruiken, of dat het online materiaal niet altijd toegankelijk is, dat interesseert ze dan weinig, want zij kunnen hun oude vertrouwde lessen draaien. Ik heb secties gezien die van methode wisselden, vervolgens niets veranderenden aan hun lesplanning of -inhoud en dan gingen klagen dat de methode niet goed werkte…
Goede ontwikkeling, maar eigenlijk had van mij de overheid allang mogen ingrijpen. Ik vind het belachelijk dat mijn kinderen op het voortgezet onderwijs na ieder schooljaar tien kilo aan boeken in de papiercontainer gooien.
Ik snap nog steeds niet wat er mis is aan een boek met theorie en een schrift waar je de uitwerkingen in noteert.
Hoe zijn we hier gekomen?!
Nooit begrepen die werkboeken, je kan ook schrijven in een lullig schriftje van een paar cent waar je mee kan doen tot het vol is, ik zie hier in huis steeds weer werkboeken waarvan de helft niet gedaan is
En hoe. Heb zelf maatschappijleer gegeven. Dan was er elk jaar een nieuwe uitgave, waar ze wat paragraven verwisselde die de 1-jaar-oude versie onbruikbaar maakte. Een hele doorzichtige truc.
Het is het schoolvoorbeeld van de theorie van J.R. Wedel, waarin „flexians“ met één been in de publieke sector staan, en met het andere been in de commerciële sector staan, en het corrumperende effect daarvan.
> „Lang niet alle docenten steken hun vinger op“, ziet hij. „Die zijn jarenlang getraind om met een methode les te geven. Als je het anders wil gaan doen, kost dat tijd en energie.“
Nu klinkt het een beetje alsof de docenten te lamlendig zijn, terwijl de waarheid is dat we tussen alle werkzaamheden door gewoon heel weinig tijd hebben voor curriculumvernieuwing. Bij een van de vakken die ik geef komt er bijvoorbeeld een herziening van de exameneisen en onze sectie heeft moeten vechten voor tijd om die herziening in het examenprogramma te kunnen verwerken. En dat gaat dus om iets dat we wettelijk verplicht zijn om te doen…
Kortom, de meeste docenten zijn blij met deze ontwikkeling maar maken zich wel zorgen of ze de kans krijgen het goed uit te voeren.
Daarnaast zijn docenten erg sceptisch of het bespaarde geld ook terug in het onderwijs wordt gestopt, of dat het nog steeds een ‚ander potje‘ blijft. Ik ben zelf ook benieuwd of de overheid het straks niet gebruikt om een volgende bezuiniging goed te praten.
Wij mochten sowieso nooit in de werkboeken schrijven, die werden jaren gebruikt. Bizar dat er zoveel is veranderd in 15 jaar tijd
Ik wist helemaal niet dat het tegenwoordig zo ging. 15 jaar geleden moesten we boeken bestellen en aan het eind van het schooljaar weer inleveren, toch? Ik besef echt nu op dit moment pas dat ik ook nergens meer kaftpapier te koop zie! Mind = blown, lol.
Waarom zijn al die methodieken en materialen niet gewoon Open Source. Niks geen uitgeefmaffia, en iedereen kan vanuit hun vakgebied bijdragen en actualiseren. Drukken? Altijd als softcover en bij de lokale drukker of als school zelf.