Adonis und das erfundene lateinische Sprichwort

Και που επισημαίνονται οι κοτσάνες του Γεωργιάδη, έχει καμία σημασία; Όσοι ξέρουμε ότι είναι ημιμαθές ζωάδι, απλά επιβεβαιωνόμαστε. Όσοι πάλι παραμένουν οπαδοί του, τον ψηφίζουν και αγοράζουν τα βιβλία του, είχαν πάμπολλες ευκαιρίες μέχρι τώρα να αλλάξουν άποψη.

Πάνω απ‘ όλα, ο Γεωργιάδης είναι κάπηλος. Πουλάει αρχαιολαγνεία στους Ελλημπάν και δεν πρόκειται να σταματήσουν αυτοί να αγοράζουν. Ξέρει πώς να κάνει τον άξεστο και αμόρφωτο κουτοπόνηρο μπάρμπα να νιώθει σπουδαίος.

Το ονομα του ειναι ΣΠΥΡΟΣ
Και στραβωνει οταν τον λες ετσι, θελει μονο με το καλλιτεχνικο του να τον λεμε

Μωρε, βαλε αλευρι στη κοκα, ολοι -οι συν αυτον- (α)ηδονιζονται μ’αυτα που γινονται. Τωρα και σε λατιν ρυθμους.

Το θέμα είναι, τι τον νοιάζει; Υπάρχει κάποιος που μπορεί να τον βάλει στη θέση του; Το παιζει ειδήμονας αλλά το μόνο που είναι , είναι ρήτορας και αδαης. Φτιαγμένος απο τα καλυτερα γκεμπελιστικα εργαστήρια.

Και μόνο η απειλή που τολμάει και υπονοεί προς τον ελληνικό λαό (ότι έχουνε τη δύναμη αυτοί και ότι οι νόμοι δεν έχουν τόσο σημασία)  είναι άκρως αηδιαστική…

ΥΓ. Λάθος μου δεν το συνέδεσα εγκαίρως ότι αναφέρεται για την κατάσταση στη Βενεζουέλα. Και πάλι όμως ότι να’ναι… (Δεν θα μου φαινόταν περίεργο να κάνει δικτατορικές απειλές ο Άδωνης)

Γενικά ο Άδωνις δεν έχει καλή επαφή με τις ιστορικές πηγές. Θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα αστεία η περίληψη του „συγγραφικού“ του έργου που περιέχει η Βικιπαίδεια: https://el.wikipedia.org/wiki/Άδωνις_Γεωργιάδης#Συγγραφικό_έργο

Παραθέτω απόσπασμα: Το τρίτο βιβλίο είναι ιστορικό μυθιστόρημα, γύρω από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τον Οθωμανό σουλτάνο Μωάμεθ το Β΄ το 1453 με τίτλο Θεοδώρα Φραντζή: Η Άλωσις.[17] Το βιβλίο αποτελεί κατά 99% αντιγραφή μυθιστορήματος του Αγγλικανού ιερωμένου Τζον Μέισον Νηλ, που είχε δημοσιευθεί το 1857 και μεταφραστεί στην καθαρεύουσα τρία χρόνια αργότερα. Ο Γεωργιάδης απλούστευσε τη γλώσσα, παρουσίασε τον πρωταγωνιστή, που στο πρωτότυπο μυθιστόρημα ήταν Βάραγγος, ως Έλληνα με το όνομα «Νικηφόρος» και προσέθεσε ένα νέο χαρακτήρα, έναν Εβραίο σύμβουλο του Μωάμεθ, που εμφανίζεται να δηλώνει ότι σιχαίνεται τους Έλληνες.

ο/η αρθρογράφος βλέπει το δέντρο και χάνει το δάσος. Το ότι η μοίρα των Μηλίων πριν 2500 δεν είναι διαφορετική από την μοίρα των αδυνάτων σήμερα, είναι το point του Άδωνη. Δεν είναι άποψη αυτό που λέει ο Άδωνης, είναι η (δυστυχώς) ωμή πραγματικότητα

Το ερώτημα για εμάς στον 21ο αιώνα είναι: θα κάνουμε τις απαραίτητες θυσίες (οικονομικές κ συμμαχικές) για να μην έχουμε την τύχη των Μηλίων, ή θα γράφουμε άρθρα για την μη γλωσσολογικά ακριβή απόδοση μιας μετάφρασης 2000+ ετών? Διότι ο προβληματισμός της ανάρτησης του Άδωνη παραμένει.

Το „σταματήστε να μας μιλάτε για νόμους, κουβαλάμε σπαθιά“ δεν είναι η 100% γλωσσολογικά σωστή απόδοση του «Οὐ παύσεσθε … ἡμῖν ὑπεζωσμένοις ξίφη νόμους ἀναγινώσκοντες;» (*), αλλά τώρα σοβαρά, αυτό επισημαίνει σαν πρόβλημα ο αρθρογράφος?

(*) „Δεν θα σταματήσετε να μας διαβάζετε το κείμενο των νόμων, ενώ εμείς είμαστε ζωσμένοι ξίφη“

Δεν έχει νόημα να επιχειρηματολογείς για ζητήματα αρχαιογνωσίας με ανθρώπους σαν τον Γεωργιάδη. Επί δεκαετίες, το μόνο που κάνουν είναι να διαστρεβλώνουν την αρχαιότητα, για να εξυπηρετήσουν τις απόψεις και τα συμφέροντά τους. Θυμίζω ότι ένα από τα αγαπημένα του επιχειρήματα είναι πως οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τη δεξιά πλευρά ενός πράγματος ευοίωνη και την αριστερή γρουσούζικη, άρα αυτό σημαίνει πως η δεξιά πολιτική ιδεολογία είναι η σωστή ενώ η αριστερή είναι εσφαλμένη. Το αληθινό πρόβλημα της χώρας είναι αυτοί που ψηφίζουν τον ίδιο και τους ομοίους του, γιατί είναι εκατοντάδες χιλιάδες.