Der Titel mag etwas dramatisch sein, aber ich wollte nur Ihre Aufmerksamkeit erregen.
Das erinnert unangenehm daran, als Trump letzten Monat Jimmy Kimmel feuerte, weil er sich über ihn lustig gemacht hatte, nur in einer milderen, isländischen Version.
Werden wir wirklich zulassen, dass so etwas hier Fuß fasst?
Hier ist ein Parlamentsabgeordneter, der eine Hundepfeife benutzt. Das ist eine alte und bekannte Methode im Populismus, Dinge so „objektiv“ zu sagen, dass sie unschuldig klingen, aber bewusst so, dass eine bestimmte Gruppe von Anhängern dies als Zeichen des Angriffs auf „die anderen“ (in diesem Fall die Regierung und die Medien) versteht. Dies wird auch als Hundepfeife bezeichnet. Es funktioniert so, dass ein Politiker etwas sagt, das nach außen hin gemäßigt und logisch erscheint wie „wir müssen einfach diskutieren dürfen“, in Wirklichkeit aber eine verschlüsselte Botschaft an Anhänger oder Wähler ist, bestimmte Gruppen anzugreifen. Auf diese Weise erhält der Politiker sowohl ein „reines Gewissen“ als auch treue Gefolgsleute, die ihm die Drecksarbeit abnehmen. Das hat sich immer wieder gezeigt, sei es in Diskussionen über Transsexuelle, Einwanderung oder in den Medien. Aber Männer wie Snorri, Stefán Einar und andere, die diese Taktik anwenden, werden immer unschuldig bleiben und sich sogar als Opfer ausgeben.
Es ist immer so interessant, die Projektion in diesem Team zu sehen. Ich meine, dieser Kongressabgeordnete hat sich Schritt für Schritt als eine Art „Ritter der freien Meinungsäußerung“ verkauft. Doch sobald er selbst kritisiert wird, greift er die Meinungsfreiheit anderer an und will in diesem Fall die Staatsgewalt dazu nutzen "süß" ein Angestellter. Das ist keine Freiheit, das ist Ambiguität in ihrer reinsten Form.
Mit anderen Worten: Freiheit für die einen, Stille für die anderen.
Aber um es klarzustellen: Wenn ein Parlamentsabgeordneter „Kürzungen“ bei staatlichen Medien fordert, weil ein Moderator auf seiner eigenen Facebook-Seite eine politische Meinung äußert, sind wir an einer sehr gefährlichen Stelle.
Es ist nicht die Aufgabe von Politikern, über die Meinungen von Künstlern oder Medienschaffenden zu entscheiden, es ist ihre Aufgabe, ihre Meinungsfreiheit zu schützen, auch wenn sie sich kritisch über Macht und Politik äußern.
Es ist auch nicht die Aufgabe der Politiker zu entscheiden, welche Inhalte in den Medien gezeigt werden, sei es auf Isländisch, Englisch oder einer anderen Sprache.
Wenn ein Parlamentarier wie Snorri Másson kontrollieren will, welche Sprache in den Staatsmedien gehört wird oder welche Inhalte gezeigt werden dürfen, dann nennen wir es einfach beim richtigen Namen: Faschismus.
Diese Art von politischem Druck, bei dem namentlich genannte RÚV-Mitarbeiter mit der „Next-Cut-Idee“ in Verbindung gebracht werden, weil ein RÚV-Mitarbeiter ihn auf Facebook verunglimpft hat, haben wir gerade einen sehr ernsten Punkt erreicht.
Unabhängig davon, was die Leute über Gísla Marteini denken, sollte dies jeden erschrecken, dem die Demokratie am Herzen liegt.
Von numix90
6 Kommentare
Takk fyrir að benda á þetta, það er hættulegur maður sem predikar eins og Snorri og Stefán Einar gerir líka.
Hann er svo mikill aumingi þessi maður. Ráðþrota fúskari sem er að reyna grípa í hvert hálmstrá sem hann finnur.
Þingmenn verða að svara þessu fullum hálsi og láta hann heyra það.
Gísli Marteinn er einungis ritstjóri síns eigin á þáttar. Hann hefur enginn ítök neinsstaðar annarsstaðar hjá stofnuninni.
Svo er Snorri svo heimskur að leggja það að jöfnu skemmtiþátt og fréttaflutning.
‚Plausible deniability‘ er alveg eins og heróín fyrir þessa pésa.
Nei. Auðvitað ættum við ekki að leyfa þetta eða samþykkja svona andlýðræðislegt tal.
Ef við tökum snöggvast umburðarlyndisvilluna (tolerance fallacy) þá rís eða fellur umburðalyndi eftir því hverjum við veitum umburðalyndi vegna þess að ákveðnir hópar koma með heimtifrekju um að sér sé veitt umburðalyndi til þess eins að níðast á öðrum hópum.
Ef þú tilheyrir níðishóp í grunninn, þá er það skaðlegt öllum hinum hópunum að bera umburðarlyndi fyrir þér vegna þess að þú og þinn hópur eruð að brjóta samfélagsreglurnar. Þetta er eins og ef við færum að samþykkja Amerísku bullusullarana sem kalla sig ’sovereign citizens‘ og þeim yrðu bara hreinlega veittar undanþágur frá lögum og reglum vegna þess að umhverfið á Íslandi væri orðið svo veikt sökum umburðalyndis á röngum hópum, að það fengist ekki styrkur í kerfið til að byrja að skoða að tækla vandamálið.
Ég myndi jafnvel setja þetta undir ekki svo ósvipaðan hatt og allir boomerarnir sem urðu svoleiðis fokillir yfir því að strætó tæki ekki á móti Íslenskum krónum í handhæfri mynt lengur, og rökstuddu sig við að á meðan já, Krónan er Íslenski gjaldmiðillinn (faktískt rétt), er hvergi skrifað að fyrirtæki og aðrir séu tilneyddir með lögum til að taka á móti myntinni á handhæfu formi. Það dugi að boðið sé upp á greiðslu með posa (líka faktískt rétt).
Eins og allt annað frá Snorra að þá er þetta amerískt íhaldsvæl.
En það er óneitanlega fyndið að Gísli minnist á „þjóðernis-íhaldssinnaðra lýðskrumara“ og Snorri ríkur til og tekur það til sín.
Það er ákveðið ljós í myrkrinu (svona til að ríma við dramatík OP) að með auknum uppgangi að þá fella þessir menn líka grímuna, og verða þarmeð auðveldari viðureignar.
Mjög þörf áminning að öfgahægrið verður aldrei hamingjusamt. Í Bandaríkjunum stjórna þeir löggjafanum, dómsvaldinu, framkvæmdarvaldinu og að miklu leyti eru bæði fjölmiðlar veikir og Demókratar láta eins og controlled opposition. Þau láta samt enn þá eins og þau séu valdalaus. Það sem böggar öfgahægrið mest eru smáatriði eins og að Bad Bunny sé að spila á Super Bowl.
Þetta kemur allt heim og saman í það að það sem þeir raunverulega vilja er menningarlegt vald. Þeir vilja geta sagt n-orðið í almenningi án þess að fólk liti á þá fyrirlitnislega. Þau vilja geta komið með sínar samsæriskenningar við matarborðið og að öll fjöllan kinki kolli í stað þess að dæsa og ranghvolfa augunum. Það skiptir ekki máli hversu mikið vald þau sanka að sér, þau vilja vilja samfélagslega viðurkenningu hjá okkur og segja hvað þau eru kúl.
Þetta er önnur ástæða af hverju þau hata Gísla Martein og menningarstéttina sem eru oft gestir hjá honum. Þau eru sönnun á því að menningarlega séð er fólk sem fyrirlítur þeirra viðhorf. Annað dæmi er þegar fólk fannst brandari Elliða ófyndinn. Það voru helling af klappstýrum hans sem fannst þetta fyndið en vandamálið er að það fór svo í taugarnar á honum að fólk sem eru ekki hans klappstýrur voru ekki að hlægja með honum. Það er eins og þau vilja viðurkenningu hjá fólki sem eru ekki þeirra stuðningsmenn.
Tl;dr öfgahægrið vill ekki pólitískt vald heldur menningarlegt vald og viðurkenningu.
Ekkert nýtt frá Miðflokknum.
Vigdís Hauksdóttir árið 2013:
„Er eðlilegt að ríkisstofnun eins og RÚV, sem tekur til sín 4 milljarða á ári af skattfé auk auglýsingatekna í samkeppni við einkastöðvar fari fram með þessum hætti? Ég er náttúrlega í þessum hagræðingarhópi og þar liggur allt undir. Mér finnst óeðlilega mikið fjármagn fara í rekstur RÚV. Sérstaklega þegar þeir eru ekki að standa sig betur í fréttaflutningi. Þeir eru hlynntir ákveðinni stefnu og hallast til vinstri. Þetta sjá allir sem vilja sjá. Ég fullyrði það og get staðið við hvar og hvenær sem er að stofnunin er mjög Evrópusambandssinnuð.“