Regierungsgarde unter dem Vorwand eines Denkmals

>Η πιο ξεκάθαρη τοποθέτηση της κυβέρνησης απέναντι στο δίκαιο αίτημα του Πάνου Ρούτσι, απέναντι στον συγκινητικό του αγώνα και απέναντι στην κοινωνική κινητοποίηση που αυτός προκάλεσε ήρθε μετά το τέλος της απεργίας πείνας 23 ημερών. Η προσπάθεια για ρεβάνς, μία πολιτικά μνησίκακη κίνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, έρχεται με τον περιορισμό της ορατότητας των διαδηλώσεων που λαμβάνουν χώρα στο Σύνταγμα, ακριβώς μπροστά από τη Βουλή και την κυβερνητική προσπάθεια να μην προσεγγίζουν διαδηλωτές την πάνω πλευρά του Συντάγματος. Το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη είναι, φυσικά, απλά το πρόσχημα, το φύλλο συκής πίσω από το οποίο η κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει την απέχθειά της για τις κινητοποιήσεις των πολιτών. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που το ξαφνικό «ενδιαφέρον για το μνημείο» έρχεται μετά από μία νικηφόρα πολυήμερη διαμαρτυρία. Η προσπάθεια διαχείρισης αυτής της ήττας για την κυβέρνηση περιλαμβάνει χάιδεμα του ακροδεξιού ακροατηρίου εντός και εκτός ΝΔ, που γλείφει τις πληγές του μετά τη δικαίωση του κ.Ρούτσι, εσωκομματικά παιχνίδια και μπόλικο αντιδημοκρατικό αίσθημα.

Να πούμε επίσης ότι το λεγόμενο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη δεν έχει καμία σχέση με έννοιες όπως ελευθερία και δημοκρατία. Καταρχάς, ανεγέρθηκε το 1926 από τον δικτάτορα Θεόδωρο Πάγκαλο, πραξικοπηματία του ελληνικού Μεσοπολέμου. Όμως, ένα κενοτάφιο αφιερωμένο σε άγνωστους πεσόντες δεν αποτελούσε ελληνική πρωτοτυπία εκείνη την εποχή. Αντίθετα, ήταν μια πρακτική που ακολούθησαν κυβερνήσεις πολλών ευρωπαϊκών κρατών μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε μια προσπάθεια αντιμετώπισης του έντονου αντιπολεμικού αισθήματος που επικρατούσε. Θα ήταν δύσκολο να νιώθει οτιδήποτε άλλο ο κόσμος μετά από ένα τέτοιο μακελειό τεσσάρων χρόνων.

Το μνημείο αναφέρεται αποκλειστικά σε στρατιώτες κρατικών στρατών. Αυτό θα απαντήσει σε όποιον αναρωτηθεί γιατί στους τοίχους του μνημονεύονται πόλεμοι όπως η Μικρασιατική εκστρατεία, ο πόλεμος της Κορέας ή η εκστρατεία στην Ουκρανία αλλά όχι η Επανάσταση του ’21. Με άλλα λόγια, είναι ένα μνημείο υποκρισίας, με το οποίο το κράτος υποτίθεται ότι τιμά αυτούς που δεν διστάζει να οδηγήσει στον θάνατο, για οποιονδήποτε σκοπό.

Ο Μητσοτάκης προσπαθεί να γαργαλήσει τα ακροδεξιά αντανακλαστικά που περισσεύουν στον ελληνικό λαό και να στρέψει τη δημόσια συζήτηση μακριά από το πόσο τον ξεφτίλισε ο αγώνας ενός ανθρώπου για στοιχειώδη αξιοπρέπεια στη ζωή και τον θάνατο. Η κυβερνητική λύσσα με την οποία γίνεται προσπάθεια παρεμπόδισης της έρευνας για το έγκλημα των Τεμπών δεν έχει προηγούμενο και σχεδόν δεν έχει λογική. Ξεπερνάει κατά πολύ όλες τις υπόλοιπες ασχημοσύνες της εγκληματικής οργάνωσης που παριστάνει το πολιτικό κόμμα.