Menschen mit Hilfe werden weniger streng behandelt, „mehr Vertrauen“

[deleted]

Die hele rechtse hype (van de afgelopen 50 jaar) dat de bijstand en andere sociale voorzieningen worden bevolkt door fraudeurs en profiteurs was nergens op gebaseerd. Dat diende alleen maar om die vangnetten zoveel mogelijk af te breken zodat de directeur grootaandeelhouder minder belasting hoefde te betalen. De enorme inspanning om mensen aan de onderkant zoveel mogelijk het leven zuur te maken, kostte klauwen met geld en leverde niets op. Nou ja, niets, een toeslagenaffaire. En dat is dan alleen nog maar het stukje wat we te zien kregen.

Dus ja, laten we het eens met een positieve benadering proberen.

Heel goede zaak. Fijn dat gemeenten voor een menselijker aanpak gaan, niemand wordt geholpen door mensen dieper in de financiële problemen te duwen. Het blijft schandalig dat de VVD juist verder wil bezuinigen op de bijstand.

Ik heb door een slechte mentale gezondheid te maken gehad met zowel een strenge als een minder strenge gemeente terwijl ik in de bijstand zat.

Bij de strenge gemeente ging ik hard onderuit. Ik werkte aan alles mee en ondernam ook op eigen initiatief wat acties om weer op betere voet te komen. Er is meerdere keren „gewaarschuwd“ dat ik mijjn uitkering zou kwijt raken, met name op momenten dat ik juist hulp aan het zoeken was voor mijn mentale gezondheid.

Ik had een traject gevonden die mensen hielp om weer onder begeleiding naar werk te helpen. Ik kwam daar alleen niet in aanmerking voor omdat het betaald werd vanuit UWV waar ik niks mee had. Gemeente wou het niet vergoeden omdat ze zelf al met iets bezig waren, maar in de jaren daarna nooit meer wat van gehoord.

Van uit therapie het voorstel gekregen om dan maar een gratis stage te lopen bij een bedrijf in de hoop daaruit een contract te krijgen. Werd ook door de gemeente wegeveegd omdat het „geen zekerheid op werk garandeerde“. Vervolgens komt de gemeente zelf met zo’n stage waarbij nadrukkelijk gezegd werd dat ik er geen contract uit kon krijgen, letterlijk de reden waarom ze mijn voorstel niet aannamen.

Ik kreeg zoveel last van stress dat ik in een auto-ongeluk kwam, waar ik zelf gelukkig heelhuids uit kwam. Maar mijn vervoer, en daarmee een deel vrijheid, was ik kwijt.

Hierna in een gesprek aangegeven bij de gemeente dat ik me toch echt meer wou focussen op mijn gezondheid, waarop mijn jobcoach op de meest botte manier reageerde met: „Hoezo ben je overspannen dan ofzo?“. En ik heb ze vaak genoeg gewezen op mijn mentale gezondheid en dat ik er hulp voor zocht. Ik heb daar zo vaak met ambtenaren gezeten die gewoon totaal niet wisten hoe ze om moesten gaan met iemand met een verslechterde mentale gezondheid.

Dit alles duwde me steeds verder naar een mentale afgrond. ik ging van iemand die actief meezocht naar oplossingen naar iemand die zijn kamer niet uitkwam en geen mail of telefoon meer durfde te beantwoorden, allemaal uit angst dat ik de gemeente had teleurgesteld en dat ze mijn inkomen zouden stopzetten. (Want die „waarschuwingen“ kwamen steeds vaker.) En op dit punt kwam ik zeer dichtbij om er maar een einde aan te maken. Gelukkig heb ik ook een sterke wil om door te gaan, waardoor ik op het juiste moment een plotselinge helderheid kreeg om daar niet mee door te gaan.

Al mijn behandelaren waren het eens dat ik moest verhuizen omdat een groot deel van mentale problemen veroorzaakt werden door mijn omgeving. Over jaren meerdere malen met de gemeente besproken of ik ergens kans had op sociale woning met urgentie op medische gronden, maar ik kreeg telkens te horen dat dit niet mogelijk was. Toen ik ambulante hulp kreeg, vanuit een externe organisatie, had ik binnen 2 weken urgentie en binnen 2 maanden had ik een woning. Het bleek dus zeer zeker mogelijk.

Nu woon ik al een tijd op mijn eigen plek en hier werd op een veel menselijker manier met mij omgegaan. Ik kan me eindelijk richten op herstel in plaats van alleen maar overleven. Het is vaak wel 1 stap achteruit en 2 vooruit, maar dat is beter dan alleen maar achteruit. Al met al is dit al zo’n 10 jaar van mijn leven, en bijna het einde van mijn leven, allemaal omdat ik als een nummertje en kostenlast voor de gemeente werd behandeld.

Dus ja, blij dat er eindelijk wat verandering in komt, want het is echt een onmenselijk systeem. En uiteindelijk heeft dat systeem dus veel meer gekost dan wanneer ik op een humane manier werd geholpen, zoals nu het geval is.