Das Wohnungsproblem der Niederlande: Jeder möchte erschwinglich leben, aber niemand möchte dafür bezahlen
https://decorrespondent.nl/16290/het-woonprobleem-van-nederland-iedereen-wil-betaalbaar-wonen-maar-niemand-wil-het-betalen/89bbb2b8-1295-065e-2e9f-cd86cea81a6d?pk_campaign=daily&mc_cid=ee5cd4e0d3&mc_eid=85013cf909
Von Pijlie1965
8 Kommentare
Omdat de prijzen belachelijk hoog zijn misschien? Dat we verlies wordt gemaakt komt alleen door bizarre grond prijzen en andere ontwikkel kosten.
Gewoon meer geld verdienen /s
Lang artikel maar de moeite waard. De twee belangrijkste lessen:
– Sociale huurwoningen worden verplicht voor zulke lage bedragen verhuurd dat het extreem verlieslatend is nieuwe huurwoningen te bouwen — voor elke euro investering verliezen ze bijna 70 cent. (En dat is eigenlijk niets iets dat je van corporaties kunt vragen zonder veel geld bij te stoppen, wat niet gebeurt.)
– Door regelgeving mogen kleine minder duurzame of minder goed uitgeruste woningen niet meer worden gebouwd. Maar veel van die eisen sluiten bepaalde groepen huurders met andere wensen daardoor uit. En maakt goedkoop wonen voor bijvoorbeeld studenten onmogelijk. Een belangrijk citaat in dat verband is:
> Onlangs was ik op een bijeenkomst over volkshuisvesting, waar de Amsterdamse lijsttrekker Lian Heinhuis van de PvdA wist te melden dat ze ‘niet in een stad wil wonen met hokken van 25 vierkante meter’. In een interview een paar jaar geleden vertelde ze over haar eigen aankomst in de stad.* ‘In 2006 kwam ik in Amsterdam wonen in een kamertje op het Singel, driehoog-achter, acht vierkante meter, vierhonderd euro per maand.’ Damn Lian, klinkt strijdig met de mensenrechten – hoe was dat? ‘Ik was trots. Want nu was ik zelfstandig en een inwoner van de mooiste stad van Nederland.’
>Waarvan akte: sommige mensen wonen liever in een klotewoning op een prachtplek, dan in een prachtwoning op een kloteplek. Bijvoorbeeld: Lian Heinhuis (de mens) die dat nu wordt verboden door Lian Heinhuis (de politicus).
Wil of kan?
De hele truc is altijd geweest om de socialehuur woningen te bekostigen uit de bouw en verkoop van particuliere woningen. Je bouwt een woonwijk, de projectontwikkelaar bouwt 20% sociale huurwoningen met verlies en dat maakt hij goed met de winst op de 80% van de rest van de wijk.
Dus dat verhaal dat de woningbouw corporaties er geld op toe moeten leggen is onzin. Van alle bestaande huurwoingen van +20 jaar oud zijn door de verhuurders al helemaal afbetaald.
Het probleem is dat er niet meer wordt gebouwd, dus die 80% is er niet meer.
Ik herken dit. In het dorp waar ik woon moet ook gebouwd worden. Die huizen moeten(!!!!) van de bewoners naar lokale inwoners gaan, of daar in ieder geval eerst aangeboden worden. Wat op zich fair is. Prima.
Maar wat ze vanuit de dorpsraad intekenen is een plan met 25 woningen per hectare: grote tuin, veel ruimte. Die huizen zijn vervolgens onbetaalbaar voor diezelfde dorpsbewoners.
De overkoepelende gemeente legt de ondergrens op 50 woningen per hectare, met een minimaal percentage sociale woningbouw. De zaal was te klein. Want ook onze dorpsraad wil het liefste „de goede sfeer“ in het dorp behouden (lees: wit) en daar hoort geen sociale huur bij.
Mooi Cruyfiaans samengevat die titel.
Het probleem zijn de grondprijzen en de mensen die hier aan verdienen. De overheid moet hier veel beter beleid op maken zodat de grond minder speculatief wordt. Tevens heeft de overheid dubbele incentives en zijn gemeentes maar wat blij met de hoge prijzen. We hebben een leider nodig die harde maatregelen durft te implementeren – om serieuze wijziging doorgevoerd te krijgen.