Aufgrund der hitzigen Diskussion um die Einkünfte von Ärzten machen viele Menschen auf die „Einschränkung des Zugangs der Ärztekaste zum Beruf“ aufmerksam. Es lohnt sich jedoch, den tatsächlichen Stand des medizinischen Ausbildungssystems in Polen darzustellen.
In den letzten Jahren hat sich die Zahl der Studienplätze im ersten Jahr des Medizinstudiums verdreifacht (Grafikquelle: Porozumienie Rezydentów). Es war die Entscheidung der PiS-Regierung, die Zahl des medizinischen Personals deutlich zu erhöhen. Viele „klassische“ medizinische Universitäten erhöhten ihre Rekrutierung, einige eröffneten auch Niederlassungen in kleineren Städten (z. B. die Piastenschlesische Medizinische Universität in Breslau und Wałbrzych). An vielen Berufs- und Privatuniversitäten wurden auch medizinische Studiengänge eröffnet – manchmal sogar trotz der negativen Meinung des polnischen Akkreditierungsausschusses – der Kommission, die Universitäten für die Durchführung bestimmter Studienrichtungen akkreditiert. Über die Höhe der Grenzwerte entscheidet das Gesundheitsministerium in Absprache mit dem Wissenschaftsminister und nicht die Oberste Ärztekammer, die nur eine indirekte Beratungsfunktion (Mitglieder der Beiräte des Gesundheitsministeriums oder Ärzte-Professoren, die Universitäten leiten) und keine Entscheidungsfunktion wahrnehmen kann. Beweis? Das Gesundheitsministerium vergab Studienplätze an Universitäten mit einer negativen Meinung des polnischen Akkreditierungsausschusses und NIL-Protesten.
Um „Medizin“ zu studieren, muss man ein Abitur in Biologie und oft auch in Chemie/Physik/Mathematik absolvieren (je nach Universität – manchmal gibt es eine Wahl, manchmal gibt es ein bestimmtes Fach). Es gibt keine Aufnahmeprüfungen für ein Studium, d. h. ein Kind aus einer Ärztefamilie kann nicht „von der Einstellungsliste“ oder „durch Verbindungen“ aufgenommen werden. Das Abitur ist eine externe, zentrale Prüfung – jeder schreibt die gleiche standardisierte Prüfung, die er (später gegen eine bestimmte Gebühr) unendlich oft wiederholen kann, um bei späteren Einstellungen in die Hochschulbildung aufgenommen zu werden (es zählt nur ein besseres Ergebnis). Natürlich gibt es auch „berufsbegleitende“ Studienplätze – hierbei handelt es sich nicht um Abend- oder Teilzeitstudiengänge, der einzige Unterschied besteht praktisch nur in der Gebühr. Um Medizin zu studieren, müssen Sie in Ihrem Abitur nicht 95 % erreichen. Für die besten Universitäten reichen 85 % von zwei Abiturprüfungen, für die „schlechteren“ etwa 70 % und für bezahlte Universitäten sogar 50-60 %. Es ist also nicht so, dass jemand, der 92 % erreicht, nicht aufgenommen wird, das ist mathematisch gesehen unmöglich, vor allem, weil solch hohe Ergebnisse von einer kleinen Gruppe von Absolventen erzielt werden.
Um zum Hauptthema zu kommen: Eine Abschaffung der Studiengrenzen ist auf keinen Fall möglich. Die Grenzwerte wurden verdreifacht, und wir bilden jetzt doppelt so viele Ärzte aus wie im viel bevölkerungsreicheren Deutschland. Warum können wir den Beruf nicht „öffnen“, wie es das Gesetz vor etwa einem Dutzend Jahren getan hat? Die Antwort ist ganz einfach: Ein Jurastudium sieht völlig anders aus als ein Medizinstudium. Um einen Anwalt auszubilden, braucht man akademisches Personal, Hörsäle und eine Bibliothek. Um einen Arzt auszubilden und … Sezierräume, Labore, ein medizinisches Simulationszentrum (wenn wir nicht wollen, dass Ärzte einen Patienten nicht intubieren können, wissen Sie, von wem wir reden) und ein klinisches Krankenhaus. Natürlich verfügen große medizinische Universitäten, die seit Jahrzehnten Ärzte ausbilden, über diese notwendige Infrastruktur. Die Frage ist, ob neue medizinische Bereiche es haben. Sehr oft nicht. Derzeit kann man Medizin an Universitäten wie AKSiM in Toruń (Universität von Rydzyks Vater) oder der Medizinischen Akademie Poznań (früher bekannt als … Universität für Recht und Verwaltung – ja, Juraabsolventen dieser privaten Universität haben an der Medizinischen Akademie XD abgeschlossen) studieren. Viele dieser neuen Universitäten verfügen nicht über die notwendigen Einrichtungen, und darüber hinaus müssen Studenten aus kleineren Zentren oft 150 bis 200 km weit fahren, um Kurse in Krankenhäusern in Provinzstädten zu besuchen. Dabei geht es nicht darum, dass es in der „Provinz“ keine Ärzte gibt, sondern darum, nicht eine weitere Schichtung zu schaffen, in der die „Provinz“ nur Leistungen von geringerer Qualität anbieten kann.
Ein weiteres Problem ist das Lehrsystem. Wir alle wissen: Je kleiner die Gruppe, desto besser der Unterricht. Die klinischen Gruppen an medizinischen Universitäten wurden von 2–3 Studierenden auf 6–8 Studierende erhöht. Aus diesem Grund werden viele Studenten niemals einen Patienten im College untersuchen. Problematisch ist auch, dass kein Patient damit einverstanden sein dürfte, sich von acht Studierenden hintereinander digital untersuchen zu lassen… Ein weiterer Anstieg der Studierendenzahlen würde diese Pathologie, bei der die praktische Berufsausbildung nur auf dem Papier stattfindet, noch deutlicher machen. Aber das ist dem Gesundheitsministerium egal und es ist notwendig, das Aufbaupraktikum um die Hälfte zu kürzen, denn „in Deutschland gibt es kein Praktikum“ (das gibt es).
Zusammenfassend lässt sich sagen: Lernen findet unter Beteiligung von Studierenden, Lehrpersonal und Infrastruktur statt. Wenn wir nur einen der Werte in „Excel“ erhöhen, muss die Qualität zweifellos abnehmen. Um mehr Ärzte auszubilden, brauchen wir mehr Personal (wo man es bekommt; in der Vergangenheit wurden viel weniger Ärzte ausgebildet, die Folgen spüren wir heute) und moderne Infrastruktur. Derzeit studieren viele Studierende Medizin, doch nach Erhalt des PWZL (nach der LEK-Prüfung, die entgegen der Meinung von NIL und PR die meisten offenen Fragen enthält und sinnlos ist) werden sie auf ein großes Problem stoßen: das Fehlen von Spezialisierungsplätzen. Aufeinanderfolgende Regierungen reduzieren zusammen mit einem Relikt der Volksrepublik Polen – vom Gesundheitsministerium gewählten nationalen Koordinatoren – die Zahl der Wohnplätze zugunsten von Nichtwohnplätzen (d. h. für die Freunde des Leiters, da es sich um Plätze handelt, die nach Lust und Laune der Krankenhausleitung geschaffen werden). Polen braucht Fachärzte, eine Gehaltsregulierung, eine Krankenhausreform und nicht eine Vielzahl von Ärzten aus Schulen von fragwürdiger Qualität. Es würde mich überhaupt nicht wundern, wenn wir in ein paar Jahren von der Inkompetenz junger Ärzte hören (wir hören es bereits!). Derzeit plant die Regierung, die Grenzwerte um mehrere hundert Plätze zu senken (noch dreimal mehr als vor 15 Jahren), da die Lücke aus den 1990er und 1900er Jahren geschlossen werden soll. Daher können wir sicher Grenzen zwischen dem, was in der Vergangenheit war, und dem, was in den letzten Jahren war, setzen, um den Ersatz von medizinischem Personal sicherzustellen. Die Beseitigung der Grenzen, wenn der Arztberuf der einfachste in der Geschichte ist, ist unbegründet und wird zu einem noch größeren Rückgang der Qualität der Ausbildung führen.
(Ich denke, es sollte in die Kategorie „Politik“ fallen, aber ich war mir nicht sicher, wohin es gehen sollte)
https://i.redd.it/pj39uxltetbh1.jpeg
Von bartek0703
34 Kommentare
a z konowałami zarabiającymi 1000/h jechać do spodu, żeby nie było, że bronię patologii,
To teraz zestawmy to z liczbą miejsc na specjalizacjach
[deleted]
Możemy wyksztalcic tych lekarzy. A na wypłaty (godne, ale nie miliony nie tysiące) mamy? Z którego to budżetu? Tego, który zapewnia badania na NFZ za 3 lata? Możemy wszystko, tylko kto zapłaci?
>W ogóle mnie nie zdziwi, jak za kilka lat będziemy słyszeć (już słyszymy!) o niekompetencji młodych lekarzy
No właśnie ja bym tutaj dodał, że obecna mniejsza ilość lekarzy, którzy są często bardzo dobrze opłacani i niby „wyższy poziom“ jakoś nie przekłada się na super opinie. Więc za przeproszeniem w nosie mam ten argument.
Sam mam w rodzinie kogoś kto miał robione jakieś prześwietlenia i badania, z których wynikało między innymi, że ma woreczek żółciowy w normie. Opcje były dwie, albo nastąpił cud, albo ktoś sobie kopiuje te opisy i ma wylane, bo woreczek był wycinany.
A standardem przy problemach zdrowotnych jest „szukanie dobrego lekarza“ xd
czekam na downvoty za napisanie prawdy, bo jak śmiałem bronić studentów przed konsekwencjami działań ich nauczycieli
A te statystyki dotyczą Polaków/obywateli Polski czy też zagraniczniaków którzy po prostu będą pracować w Polsce? Ostatnio oglądałem materiał KZ i typ tłumaczył, że największym problemem studiów medycznych w Polsce jest to, że otwieramy kierunki dla np. Portugalczyków po portugalsku, gdzie uczymy ich jak pracować w ich służbie zdrowia.
Czy te dane to uwzględniają? Bo jeśli te słupki rosną o zagranicznych studentów, którzy nie zostaną lekarzami w Polsce, to są wartę tyle co nic : /
Skąd ten wykres?
Jak przecież to pokazuje niedobory. To sie nie dzieje w pare lat, tylko 4000-5000 absolwentów rocznie w latach 70-80 zastąpione przez półtora 3 dekady 3krotnie mniejszą liczbą i kolejną dekadą polowe mniejszej. Dopiero teraz masz 2023 liczbę absolwentów na poziomie późnego prl a i tak paręnaście procent po studiach wyjeżdża za granice
A czy nie jest przypadkiem tak, że obecnie problem przesunął się z limitów na studia lekarskie na limity na specjalizacje?
Kontrargument:
https://preview.redd.it/m8uthknvhtbh1.png?width=533&format=png&auto=webp&s=488358c6af5a56c72c8b9a29ba0731bc90a0659f
Wolę dofinansować kilkanascie nowych szkół medycznych i wyposażyć, w potrzebną infrastrukturę, zapłacić złotem kadrze kształcącej chociazby importowanej z zagranicy, i „wyprodukować“ nowych lekarzy, niż żeby kontynuować patolę jaką obecnie mamy.
Dobra analiza, specjalizacje to wąskie gardło tego systemu, można by dołożyć studentów, ale jeśli jednocześnie wprowadzono by jakieś realnie przekonujące zachęty do wyboru specjalizacji deficytowych
(i pracy w mniejszych ośrodkach). Jakie? Nie wiem, ale te kilkaset złotych więcej na rezydenturze chyba nikogo nie przekonuje.
>>!Nie ma egzaminów wstępnych na studiach, tj. dziecko z lekarskiej rodziny nie może dostać się „poza listą rekrutacyjną“ czy „poprzez znajomości“.!<
(….)
> Na najlepsze uczelnie wystarczy spokojnie 85% z dwóch matur, na te „gorsze“ ok. 70% a płatnie nawet 50–60%.
no tak, przecietny polak jak mu sie noga powinie na maturze to po prostu zaplaci 260-400k za studia medyczne na publicznej akredytowej uczelni albo wezmie na nie kredyt, rodziny lekarskie wcale nie oplacaja swoim dzieciom takich studiow w wiekszym stopniu i wcale nie pomagaja swoim dzieciom zaczac studia w innym kraju i sie przepisac na polska uczelnie po pierwszym roku
nie wiem po co ten post, problemem nie jest proba zwiekszenia lekarzy per capita do sredniej unijnej, tylko ewidentne lecenie w chuja na fakturach przez % lekarzy ktorzy lekka reka sobie dodaja do nich nieprzepracowane godziny za co place ja osobiscie z mojej skladki finalnie, powinni im kurwa zabrac prawo do wykonywania zawodu i do wiezienia wjebac, jak ja bym nie zaplacil vatu pare miesiecy z rzedu to zajete konto i sprawa w sadzie z automatu, a tutaj mozna kurwa miliony wyciagac z panstwa i git. Jestem osobiscie mega wkurwiony i oczekuje zlapania tych wszystkich lekarzy za jajca + kary i zwroty retroaktywne 5 lat jak nie udowodnisz ze przepracowales te godziny zeby sie nauczyli.
powinniśmy kształcić pod 4-dniowy tydzień pracy, bo do tego chyba dążymy z postępująca automatyzacją.
Więc tak jeszcze z 20% więcej niż teraz.
Ciekawy post, thanks for sharing.
W porównaniu do innych krajów OECD Polska ma za mało pielęgniarek i innego personelu medycznego który powinien przejąc częśc obowiązków lekarzy. Np w Holandii liczba lekarzy na 1k mieszkańców to 3.9, a w Polsce 3.5, ale liczba pielęgniarek to prawie 12:1k vs 5:1k.
>Są też oczywiście miejsca „niestacjonarne“ – nie są to studia wieczorowe czy zaoczne, praktycznie jedyna różnica to odpłatność.
Chciałbym zaznaczyć ile kosztują płatne miejsca oraz, że one też są dopchane na maksa (stad wymagany wynik z matury jest tylko troche mniejszy) oraz to ile te studia kosztują, bo moze ktos sobie wyobraża że to jest 2k jak na jakims gównokierunku:
>płatne miejsca na kierunku lekarskim kosztują zwykle od **50 000 do 62 000 zł rocznie** (ok. 25–31 tys. zł za semestr), w zależności od uczelni.
[https://www.umb.edu.pl/pl/oplaty_za_studia](https://www.umb.edu.pl/pl/oplaty_za_studia), [https://uczelniamedyczna.com.pl/oplaty-za-studia/](https://uczelniamedyczna.com.pl/oplaty-za-studia/), [https://rekrutacja.gumed.edu.pl/86959.html](https://rekrutacja.gumed.edu.pl/86959.html), [https://rekrutacja.umw.edu.pl/oplaty-za-studia/](https://rekrutacja.umw.edu.pl/oplaty-za-studia/)
Takze takie studia w samych czesnych kosztują 300-400 tys. zł
Te dane o miejscach na kierunku lekarskim lacza studia w języku polskim i innych językach. Większość z tych studiujących w innych językach wyjedzie z kraju. Tak wiec np
z 2025 mamy 10500 miejsc, z czego tylko 6880 po polsku.
Taniej jest wykształcić więcej lekarzy niż potrzeba niż potem placic milionowe wynagrodzenia tym nielicznym.
Tak, jakość kształcenia spadnie na początku. Ale bez zwiększenia liczby lekarzy utkniemy w tej patologii na zawsze
Wydaje mi się, że taki obrazek nic nie mówi dopóki nie porównamy go z ilością zatrudnionych lekarzy w państwowych placówkach (czyli ilu wykształciliśmy vs. ilu pracuje dla państwa) oraz z zapotrzebowaniami służby zdrowia.
A jeśli chodzi o wykres, to wyraźnie było widać 10 lat temu przyspieszenie wizyt u specjalistów (via 2009), a teraz jesteśmy w fali 2017 i widać więcej młodych lekarzy.
Te rydzyki i te inne – oni i tak się na specjalizacje nie dostaną, bądźmy szczerzy, nikt nie wpuści.
I Izby lekarskie oraz każdego lekarza który nie sprzeciwiał się temu – jest winien śmierci osób które umrą z braku dostępności lekarzy.
Gigantyczne podniesienie limitów powinno nastąpić dekady temu.
nie powinniśmy obniżać limitów na studia lekarskie, być może przekształcić część z nich na studia płatne, ale na pewno nie obniżać limitów.
🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩
obniżenie limitów = big red flag dla partii, która to zrobi
🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩🚩
Skończy się to tak samo jak z hypem na IT
To tylko studia po polsku czy po polsku i angielsku?
Już wolę żeby więcej gorzej wykształconych lekarzy konkurujących pomiędzy sobą jakością niż to co jest teraz czyli czekania 3 lata na termin albo bulenie 400zł za 10 minut rozmowy. A ten niby wykształcony lekarz ma wszystko w dupie bo wie że nikt go nie wywali z pracy
A nie jest trochę tak, że lekarz świeżo po studiach, a nawet po stażu i specjalizacji, to trochę taki matołek jak kierowca ciężarówki świeżo po egzaminie? I musi trochę jeszcze nałapać doświadczenia, umiejętności praktycznych, zrobić parę głupstw, żeby się wyrobić? Tak samo jak kierowca: oby nikogo w tym czasie nie zabił, ale jakoś wyrobić się musi.
Jestem pewien że gość który pracuje pierwszy raz jako specjalista, a ten sam gość który pracuje jako specjalista od 20 lat, to zupełnie dwa różne poziomy leczenia.
Czyli jakość kształcenia to tylko część problemu – najważniejsza na pewno jest specjalizacja z racji praktycznego charakteru, ale chyba mimo to nie mamy prawdziwego lekarza z krwi i kości jeśli taki nie przerobił paru lat.
Idąc tym tokiem, powinniśmy skupiać się przede wszystkim na dostępności infrastruktury do specjalizacji oraz na tworzeniu miejsc pracy, a nie tylko obsadzaniu ich. Wtedy liczba dobrych lekarzy wzrośnie, spadnie liczba patologii, a i będzie kim kształcić następnych – limity przyjęć wydają się nie mieć tu żadnego znaczenia
Co? Dziecko z lekarskiej rodziny nie może dostać się poza listą? Otóż może, już wam tłumaczę jak to działa:
1. Piszesz maturę dwujęzyczną, której poziom jak na kogoś kto mówi po angielsku (a dzieci z lekarskich rodzin zwyczajnie stać by mówić) nie jest zbyt wysoki.
2. Aplikujesz na zagraniczną uczelnię medyczną gdzie dostajesz się z łatwością.
3. Najgorsze: 1 semestr trzeba się przemęczyć.
4. Po zimowej sesji egzaminacyjnej przenosisz się na dowolną uczelnię w Polsce – spokojnie miejsca się już zwolniły bo dosyć szybko ludzie ogarniają że to nie dla nich.
Schemat dosyć prosty tylko kosztowny – a przez właśnie lekarzy stosowany bardzo często, bo ich zwyczajnie stać xd
Dla porównania, na Białorusi mieszka 6 razy mniej ludzi, a co roku na medycynę idzie 3600 studentów. W przeliczeniu na mieszkańca to półtora raza więcej niż w Polsce
Nie uwzględniono takich rzeczy jak:
* od kilku lat część limitów poświęcana jest na kształcenie lekarzy zza granicy – tego zjawiska wcześniej nie było w tym stopniu
* dopiero w ostatnich latach mniej więcej dogonliśmy średnią europejską w liczbie kształconych lekarzy względem ilości mieszkańców
* pokazane lata wcześniejsze (2007/2008) to okres zaniedbania i tak niskie limity nigdy nie powinny się wydarzyć, teraz to krok w kierunku względnej normy
* zapotrzebowanie na lekarzy wzrasta m.in. z: poziomem zamożności i starzejącym się spółeczeństwem – w obu kategoriach jestesmy bardzo wysoko, z dużym przyspieszeniem w ostatnich latach
* wszelkie efekty przychodzą z bardzo dużym opóźnieniem, wielu lekarzy właśnie przechodzi w wiek emerytalny
Ponadto:
* Płatne studia medyczne (kilkadziesiąt tysięcy rocznie) to dokładnie idealne wyjście dle mniej zdolnych dzieci lekarzy, te studia to jedne z najdroższych w Polsce
* Inny mechanizm faworyzowania dzieci lekarzy – większe prawdopodobieństwo dostania się na specjalizację jeśli rodzic-lekarz ma koneksje
* Fakt, że studia wymagają infrastruktury, ale ją też można powiększać, kwestia inwestycji
Mój główny take-away – przynajmniej obaliliśmy mit lekarza – elitarnego zawodu do którego trafiają najlepsi:
>Aby dostać się na kierunek lekarski nie trzeba uzyskać 95% z matury. Na najlepsze uczelnie wystarczy spokojnie 85% z dwóch matur, na te „gorsze“ ok. 70% a płatnie nawet 50–60%
Wow. Ludzie po dobrych polibudach powinni mieć więc tytuł uber-elity i chyba 100k PLN na tydzień i gwarancje zatrudnienia. A inny element o tym świadczący to egzamin LEK z jawną bazą pytań, który można powtarzać w nieskończoność (też wspomniane w poście) – brzmi mało elitarnie.
a kim ejstes z zawodu?
Lekarz bez specjalizacji po studiach jest tak samo bezużyteczny jak informatyk po inżynierce. To limity na specjalizacje są problemem, a nie studia.
No fajnie, że wzrosły, ale w tym roku egzamin LEK zdaje rocznik, który zaczął studia w 2019 albo i wcześniej – a specjalizację kończą ci, co zaczynali studia gdzieś w okolicach 2015.
Nie może się dostać z rodziny lekarskiej? Jest coś takiego jak płatne. Limity są… Dużo niższe to jest sposób na dzieci lekarzy, przy tych pensjach wydatek rzędu 40k rocznie to śmieszne pieniądze.
Jestem lekarzem- dentysta. Moim zdaniem problem nie leży e ilości kształconych lekarzy a w dostępności miejsc specjalizacyjnych
Dużo wysiłku żeby bronić tych patałachów.
Jesteś lekarzem, studentem medycyny czy dzieckiem lekarzy?
Bo jeżeli jesteś z grupy interesu to powinieneś zamknąć się i spuścić wzrok. Po tych wszystkich przewałach które wysysają budżet teraz jest moment żeby rozwiązać te problemy a nie odwracać kota ogonem.
Ja jeszcze dodam inside info.
Pracuję częściowo (raz na jakiś czas mam zajęcia) na uczelni, jednej z tych „starych”. I tak:
– my mieliśmy zajęcia z mojej działki przed egzaminem przez bodajże 3 tygodnie, teraz to praktycznie 2×2 dni + powtórka na 5 roku XD
– obecnie jeszcze je prowadzimy, bo plan przez nadmiar grup jest ustawiony tak, że podobno grupy mogą mieć w czasie trwania roku kilkutygodniowe przestoje i muszą to nadrabiać w lipcu; same zajęcia zaczynają się już na początku września – w moim roczniku było to nie do pomyślenia
– podgrupy są w wielu klinikach 8-osobowe, gdzie u nas lekarze już kręcili głową na 6 osób, mówiąc że niczego się nie nauczymy
– obecnie „produkujemy” tyle samo lekarzy co Niemcy, których jest 2x więcej
Jedyny plus to egzaminy praktyczne na kamerach, ale też i pytania z przypadkami są przez to prostsze, żeby kogoś przepuścić
Jak ja kończyłem studia w 2022 roku to zaczynały się te wzrosty. Punktacja tak spadła, że można się było dostać na tryby stacjonarne z 150 punktami, gdzie wymagane było wcześniej 165-170. Obecnie jakość studenta jest o wiele niższa niż to co było.
A co do samych studiów – chcą zlikwidować staż docelowo, obecnie zmniejszyć go do pół roku i dać uczelniom zalecenie prowadzenia ministażu na 6 roku (hajs pójdzie dzięki temu do uczelni, więc te są zadowolone). Już pal licho, że wprowadzenie będzie dla tych ludzi gorsze, wejdą z mniejszymi umiejętnościami do pracy, ale ucierpią na tym szpitale powiatowe, bo te chętnie zatrudniały stażystów i potem np. Ci zostawali u nich na speckach. Znając życie chmara ludzi rozejdzie się to po i tak przepełnionych szpitalach uniwersyteckich – patrz mniejsza jakość.
Co jeszcze – z miejscami rezydenckimi to prawda i zadowolony jest dzięki temu resort zdrowia, bo może przyoszczędzić. Przy okazji miejsca pozarezydenckie to umowa zlecenie/kontrakt żeby można było dać płacę minimalną + uniknąć ewentualnej odpowiedzialności szpitala w przypadku błędu, które u szkolących się mogą się zdarzyć, bo w większości specek same książki nikogo nie wyuczą.
No a samych miejsc szkoleniowych w niektórych speckach jest tak mało przez LATA zaniedbań i olewczego stosunku kolejnych rządów – po prostu jest mało oddziałów, a te które są i tak mamy przepełnione i nieraz 1 rezydent przypada na 1 łózko xD. Ale to już do przejścia – gorzej, że nieraz ma się 3-4 operacje dziennie, a masz na szkoleniu 12 osób.
Plus rząd Tuska chce teraz usunąć rekrutację na miejsca szkoleniowe przez ten sam kontrolowany przez Ministerstwo Zdrowia system, o wyborze lekarzy podejmujących speckę będzie decydować szpital tak jak dawniej. Więc nepotyzm wraca na pełnej petardzie.