Widerstand statt Toleranz: Eltern stehen LGBTQIA+-Charakteren in Kinderserien nicht immer positiv gegenüber, so eine Doktorarbeit der UAntwerp | VRT NWS-Nachrichten

Wat is de correlatie tussen ouders die negatief staan tegenover zelfuitdrukking, en ouders die opgegroeid zijn met een idee van bepaalde mensen superieur en anderen inferieur te vinden?

>Vooral vaders blijken kritisch wanneer de grenzen van mannelijkheid worden afgetast.

De herinnering aan autoriteitsfiguren, of medescholieren, die anderen daarvoor indertijd kapot maakten.

Ze zullen beweren dat dat „Gewoon hun mening is“. En toch, zonder uitzondering, als je begint te graven in het verleden van mannen die dit vinden, blijkt dat ze opgegroeid zijn met zulke attitudes om hen heen. En dan zeggen ze „maar dat was normaal“.

Dat is een vorm van hersenspoeling. Geweld, fysiek en mentaal, om u heen leren ontwijken en „normaliseren“. En dat onthoudt ge uw leven lang.

>In de samenleving wordt niet altijd even positief gereageerd op dergelijke personages. „Zeker als het ging over mannelijkheid“, ondervond Van Wichelen. „Niet zozeer homoseksualiteit is het probleem, maar wel de personages die het traditionele beeld van een man in vraag stellen, zoals Raoul in #LikeMe.“

Opnieuw: mensen met een ervaring die hen leert dat afwijken van de norm lijd tot pesten, uitsluiten, geweld, etc… Ze hoeven niet eens zelf het slachtoffer geweest te zijn, het zien gebeuren met een ander is genoeg. Dan weet je meteen wat je omgeving wel en niet toelaat. En dat normaliseren de meeste mensen dan.

>Uit een ondervraging bij 600 ouders bleek dat negatiever wordt gereageerd op transgender personages of op non-binaire personages dan op homoseksuele personages. „Hoe men 50 jaar geleden reageerde op homopersonages, zo reageert men nu op transgender personages. Dat valt terug op de rigide en strikte ideeën van hoe een man er moet uitzien“, verklaart Van Wichelen.

ALWAYS HAS BEEN: https://i.imgur.com/gLCIMBP.png

>Die bedenkingen bij LGBTQIA+-personages kwamen vooral voor bij vaders. 1 op de 4 papa’s vindt het ongepast dat holebipersonages getoond worden in kindertelevisie. Bij moeders is dat maar 5 procent.

Omdat jongens en mannen dat geweld meer meemaken. Omdat conformiteit iets is dat machthebbers om je heen willen.

>De resultaten van het onderzoek liggen in lijn met wat in de bredere samenleving te merken is. „Series als ‚Adolescence‘ leggen extreme mannelijkheid bloot. De resultaten liggen in lijn met de huidige spanningen, maar het blijft interessant dat transpersonages nog steeds zo’n discussiepunt zijn“, klinkt het.

Besef eens goed het volgende: Iedereen is de som van hun ervaringen. Als een kind omringd is door mannelijke figuren die klootzakken zijn, brutale vaders, luiaards, egoïsten, rotzakken, constant afwezig, etc…

Dan zal het kind op bepaald moment zoiets hebben van „Als dat ‚een man zijn‘ is, dan wil ik geen man zijn“. En waarom zouden ze? Met zo’n ervaringen? Als iemand een negatief beeld van iets of iemand heeft… ja dan komt dat voort uit ervaringen.

En dat is maar 1, redelijk extreem, voorbeeld van waarom iemand beseft dat het gender dat ze bij geboorte opgeduwd gekregen hebben, niet goed bij hen voelt.

Er zijn ook veel mensen die voelen „hmm, dit past niet bij mij“. En er zijn nog originepunten.

Als leerkracht Nederlands vind ik #LikeMe fantastisch. Het toont onze cultuur, steekt onze muziek in een nieuw jasje en gaat over acceptatie zoals het een kinderserie betaamt.

Het is geen sensatiereeks; geen *Knokke Off* of *Euphoria*. Het toont een wereld waarin hetero’s en homo’s even normaal zijn, en zo’n alledaags portret is vandaag meer dan nodig. Er zijn kinderen met twee mama’s. Er zijn jongens die niet weten “wat er mis is met hen”. Deze serie brengt rust voor hen, en verbreedt het wereldbeeld van anderen.

Mensen die iets tegen homo’s hebben moeten eens uit de kas… uhm buiten komen.

„1 op 3 wil een verbod“ Fret. Kak.