„Ich konnte auf der Arbeitsfläche keinen Platz finden, an dem ich tun kann, was ich kann“: Joke und Jonathan sind seit langem krank und erledigen Gelegenheitsjobs
https://vrtnws.be/p.DYVxkB0wX
Von Happy_Bread_1
„Ich konnte auf der Arbeitsfläche keinen Platz finden, an dem ich tun kann, was ich kann“: Joke und Jonathan sind seit langem krank und erledigen Gelegenheitsjobs
https://vrtnws.be/p.DYVxkB0wX
Von Happy_Bread_1
9 Kommentare
Keuzestres is staat niet in de DSM van mentale ziektes.
Dus ontslag nemen op u main job waar ge ongelukkig zijt en u side gig fulltime gaan doen. En hop van de ziekenkas af!
Probleem is het grote belastingsvoordeel van de flexijobs. Laat deze mensen bijklussen bij hun ziekte uitkering. Dat is beter voor iedereen. Maar belast het normaal. Heel dat flexijob systeem schreeuwt om dit soort toestanden door het grote belastingsvoordeel.
Die mensen maken gebruik van een systeem dat profiteurs ondersteunt. Het systeem moet grondig aangepakt worden. Het is fundamenteel oneerlijk dat mensen die alle dagen hard werken geld moeten afgeven om aan profiteurs te geven.
Goed voor hen: ze willen werken maar binnen hun fysieke/mentale mogelijkheden. De overheid moet die mensen niet dwingen om voltijds te werken. Voor veel mensen zou dit een goede oplossing zijn.
te ziek om te werken behalve als het goed verdient
tja …
Tja, ik denk dat 95% van de mensen werkt omdat het moet. Plezant is het niet en dat zal het ook niet worden, maar ja.
Don’t hate the players, hate the game. De overheid enabled deze onzin.
> Voor ons is het belangrijk dat men bij de eigen werkgever opnieuw die 1 of 2 dagen per week progressief kan starten. Als dat niet kan in de vroegere job, is het belangrijk om snel te kijken welke job wel nog kan en op welke manier die mensen toch naar die duurzame arbeid kunnen worden geleid.“
Het probleem is dat in veel gevallen geen van beide een optie is: Mensen kunnen niet meer in hun oude job terecht, maar er is geen enkele nieuwe werkgever die openstaat om mensen staspgewijs terug te introduceren in de arbeidsmarkt.
Ik ben ook lang ziek geweest en ik herken het wel. Ik wilde al na twee maanden weer terug aan het werk, maar de werkgever eiste dan minimaal 20 uur. Na wat trekken en sleuren heb ik dat naar 16 uur weten te krijgen en nadat ik met moeite goedkeuring van de arbeidsarts kreeg, ben ik na 4 maanden terug begonnen. Dat heb ik echter maar 4 weken vol gehouden en toen heeft mijn werkgever gevraagd of ik aub weer terug 100% in ziekteverlof kon gaan. Ik moest pas terug komen als ik minimaal 24 uur kon werken en kon garanderen echt beter te zijn. Daardoor uiteindelijk pas na 10 maanden terug kunnen starten. Inmiddels na iets langer dan een jaar terug op 70% en ben daar enorm blij mee, maar ik blijf denken dat het hele systeem me ook niet echt geholpen heeft om eerder terug te gaan werken.
Dat is heel anders dan wat ik zie bij familieleden en vrienden in Nederland. Die konden allemaal starten met 2 x 2 uur in de week ofzo en doen dan eigenlijk niet veel (soms enkel wat meetings volgen of een collega “helpen”), maar ze zijn dan tenminste terug op het werk, blijven op de hoogte van zaken en kunnen langzaam opbouwen zonder al meteen verantwoordelijk te zijn voor projecten van A tot Z.
Als ik tijdelijk voor een paar uur in de week nog iets van werk had kunnen doen, had ik het gedaan. Ik had dat zelfs nog gratis gedaan. Een jaar lang ziek thuis zitten en je nutteloos voelen is echt niet zo leuk als sommige mensen schijnen te denken.