Hahaha ik zit nu al een paar weken ziek thuis. Op werk heb ik al meerder malen gevraagd om thuis te werken, omdat ik chronische pijnklachten ervaar die verergeren door prikkels op werk. Dat mag niet van mijn leidinggevenden. Een mannelijke collega heeft één dag pijn en mag meteen thuiswerken 😂 nu mag ik het juridisch gaan aanvechten, terwijl mijn collega al lekker een paar weken thuis werkt na één keer klagen.
BiggerBetterGracer on
Ik moest een keer een cyste laten verwijderen op mijn rug. Kreeg een prikje om te verdoven, de dokter zette het mes erin en ik gilde dat het niet verdoofd was.
„Nee“, zei de dokter, „je voelt alleen wat druk.“
Ik gilde dat ik hem voelde snijden, hij negeerde me. De verpleegkundige hield me met haar volle gewicht naar beneden. Toen het hechten, getver, rotgevoel.
„Het is toch zo gedaan“, zei hij op het eind, toen hij ook wel doorhad dat ik alles had gevoeld.
Zetakin on
Mijn schoonmoeder overleed omdat ze haar pijnklachten in het ziekenhuis niet serieus genoeg namen. Ze heeft ook een migratieachtergrond, die nemen ze vaak ook minder serieus. Helaas kun je zoiets niet “bewijzen.”
doobadeeboo on
We know…
Melvarkie on
Goed dat nu de discussie eindelijk wordt gestart, maar dat wisten wij vrouwen toch al lang? Dubbel zo erg als het „vrouwenproblemen“ zijn zoals menstruatieklachten. Het heeft mij zo’n 20 jaar van mijn leven aankloppen bij dokters en steeds bozer worden gekost om uit te vinden dat mijn pijn komt door endometriose en dat dit dus niet de krampjes zijn die erbij horen en dat ik dus NIET gek ben en WEL meer bloed verlies dan normaal. Nu weten we dat en willen ze er nog steeds niet echt iets aan doen naast „uh ja doe maar de pil slikken“ (ja thanks dat deed ik dus al), maar we zijn weer een stapje verder. Om trouwens nog maar niet te spreken van wat er gebeurt als je te dik bent dan is afvallen het eerste credo bij elke klacht. Hoe je dat gaat doen zoek je zelf maar uit en maakt ook niet uit als er werkelijk iets aan de hand is. Ik ben ooit ongelukkig terecht gekomen met van de fiets springen en voelde iets knappen. De arts zei „Ja dat is omdat je te dik bent. Dan kunnen je gewrichten het allemaal minder goed aan. De pijn gaat vanzelf weg als je gaat afvallen.“ en stuurde mij weg. Ik vertrouwde het uiteindelijk alsnog niet en ging naar de fysio en die zei dat ik mijn hamstring ernstig had verrekt en omdat ik al een paar weken had gewacht het niet goed was geheelt. Dus een maand lang telkens dry needling en dan nieuwe sporttape moeten ondergaan. Daarna ook nooit meer last gehad. Had nog aan de fysio vertelt wat de arts had gezegt en die was ook in shock, want dit kan iedereen overkomen met een beetje ongelukkig neerkomen tijdens een sprong.
Short-Cause885 on
Ja, dat spiraaltje wordt ook altijd gestoken zonder verdoving tenzij je erom vraagt. Maar als het de eerste keer is: hoe weet je dat je erom moet vragen???
Je vertrouwt die dokter toch gewoon met de gedachte dat die het beste met je voor heeft! Grote fout natuurlijk!
Leave A Reply
Du musst angemeldet sein, um einen Kommentar abzugeben.
6 Kommentare
Hahaha ik zit nu al een paar weken ziek thuis. Op werk heb ik al meerder malen gevraagd om thuis te werken, omdat ik chronische pijnklachten ervaar die verergeren door prikkels op werk. Dat mag niet van mijn leidinggevenden. Een mannelijke collega heeft één dag pijn en mag meteen thuiswerken 😂 nu mag ik het juridisch gaan aanvechten, terwijl mijn collega al lekker een paar weken thuis werkt na één keer klagen.
Ik moest een keer een cyste laten verwijderen op mijn rug. Kreeg een prikje om te verdoven, de dokter zette het mes erin en ik gilde dat het niet verdoofd was.
„Nee“, zei de dokter, „je voelt alleen wat druk.“
Ik gilde dat ik hem voelde snijden, hij negeerde me. De verpleegkundige hield me met haar volle gewicht naar beneden. Toen het hechten, getver, rotgevoel.
„Het is toch zo gedaan“, zei hij op het eind, toen hij ook wel doorhad dat ik alles had gevoeld.
Mijn schoonmoeder overleed omdat ze haar pijnklachten in het ziekenhuis niet serieus genoeg namen. Ze heeft ook een migratieachtergrond, die nemen ze vaak ook minder serieus. Helaas kun je zoiets niet “bewijzen.”
We know…
Goed dat nu de discussie eindelijk wordt gestart, maar dat wisten wij vrouwen toch al lang? Dubbel zo erg als het „vrouwenproblemen“ zijn zoals menstruatieklachten. Het heeft mij zo’n 20 jaar van mijn leven aankloppen bij dokters en steeds bozer worden gekost om uit te vinden dat mijn pijn komt door endometriose en dat dit dus niet de krampjes zijn die erbij horen en dat ik dus NIET gek ben en WEL meer bloed verlies dan normaal. Nu weten we dat en willen ze er nog steeds niet echt iets aan doen naast „uh ja doe maar de pil slikken“ (ja thanks dat deed ik dus al), maar we zijn weer een stapje verder. Om trouwens nog maar niet te spreken van wat er gebeurt als je te dik bent dan is afvallen het eerste credo bij elke klacht. Hoe je dat gaat doen zoek je zelf maar uit en maakt ook niet uit als er werkelijk iets aan de hand is. Ik ben ooit ongelukkig terecht gekomen met van de fiets springen en voelde iets knappen. De arts zei „Ja dat is omdat je te dik bent. Dan kunnen je gewrichten het allemaal minder goed aan. De pijn gaat vanzelf weg als je gaat afvallen.“ en stuurde mij weg. Ik vertrouwde het uiteindelijk alsnog niet en ging naar de fysio en die zei dat ik mijn hamstring ernstig had verrekt en omdat ik al een paar weken had gewacht het niet goed was geheelt. Dus een maand lang telkens dry needling en dan nieuwe sporttape moeten ondergaan. Daarna ook nooit meer last gehad. Had nog aan de fysio vertelt wat de arts had gezegt en die was ook in shock, want dit kan iedereen overkomen met een beetje ongelukkig neerkomen tijdens een sprong.
Ja, dat spiraaltje wordt ook altijd gestoken zonder verdoving tenzij je erom vraagt. Maar als het de eerste keer is: hoe weet je dat je erom moet vragen???
Je vertrouwt die dokter toch gewoon met de gedachte dat die het beste met je voor heeft! Grote fout natuurlijk!