Share.

    8 Kommentare

    1. Als er niets verandert, wachten over vier jaar 200.000 mensen op een keuring voor hun arbeidsongeschiktheidsuitkering (WIA), waarschuwde de bestuursvoorzitter van het UWV deze week.

      Zo’n 600.000 mensen krijgen een WIA-uitkering en de instroom loopt op tot 90.000 per jaar. Het tekort aan keuringsartsen is voorlopig niet opgelost. Het uitkeringsstelsel is vastgelopen.

      De afgelopen kabinetsperiodes heeft zich een grote hoeveelheid rapporten en adviezen opgestapeld. De herziening van dit arbeidsongeschiktheidsstelsel is dan ook een van de grootste klussen van het kabinet. Het is ook een ingewikkelde klus, zeker voor een minderheidskabinet dat zich populair wil maken bij de oppositie.

      Het kabinet-Jetten maakte meteen een valse start in de verhouding met de vakbonden. Die liepen boos van tafel omdat het kabinet wil terugkomen van afspraken over de AOW-leeftijd in het Pensioenakkoord, de vorige grote stelselwijziging.

      Geen lekker begin als je die bonden juist nodig hebt voor een stelselherziening. Daar komt bij dat de helft van de toename van de WIA-instroom is veroorzaakt door de verhoging van de AOW-leeftijd. Die weer een oplossing moet zijn voor de vergrijzing. Zo grijpt alles in elkaar.

      Waar het stelsel zekerheid moet bieden, biedt het juist onzekerheid. Werknemers met medische klachten die geen uitkering maar ander werk willen, wachten op begeleiding en omscholing. Mensen die niet meer kunnen werken, wachten op de zekerheid van hun WIA-uitkering.

      Werkgevers weten door de lange wachtlijsten niet of ze een zieke werknemer mogen vervangen. Voor kleinere ondernemers is het nog lastiger om een werknemer een aangepaste functie aan te bieden. Op hen drukt de lange onzekerheid extra zwaar.

      In de arbeidsongeschiktheidsspaarpot zit veel geld, terwijl de premiebetalers – dat zijn werkgevers en werknemers – vastlopen in het systeem. De overheid gebruikt de spaarpot intussen om boekhoudkundige gaten te dichten.

      Allemaal slecht voor het draagvlak en de solidariteit onder het systeem, beaamde minister van Sociale Zaken Vijlbrief (D66) vorige week in de Tweede Kamer. Hij belooft te onderzoeken of dit anders kan.

      Het probleem slaat neer op de hele Nederlandse economie. Voor veel betaald werk is er een tekort aan arbeidskrachten, banen waar met tijdige omscholing en goede begeleiding mensen met een arbeidshandicap aan de slag kunnen.

      In de wet wordt verder geregeld dat werknemers die in afwachting van een beoordeling een arbeidsongeschiktheidsuitkering ontvangen, niets hoeven terug te betalen als de uitkering achteraf gezien te hoog was ingeschat.

      Een ander stapje is een wetsvoorstel waarin staat dat als een zieke werknemer niet binnen een jaar kan terugkeren bij zijn eigen werkgever, er in het tweede ziektejaar een plek bij een ander bedrijf moet worden gezocht.

      Dit moet het probleem van kleine en middelgrote bedrijven oplossen dat zij twee jaar lang een ziek personeelslid niet kunnen vervangen omdat zijn werkplek voor hem beschikbaar moet blijven.

    2. Honourablefool on

      “Zo grijpt alles in elkaar” en dan hebben ze dat “alles” nog niet eens benoemd. AOW moet verhoogd worden door vergrijzing. Mensen krijgen te weinig kinderen. Waarom? Geen huizen? Daar ligt daadwerkelijk de wortel van het probleem. We hebben er echt een potje van gemaakt. En bij de making van dat potje speelde één zekere partij de hoofdrol.

    3. Deathnander on

      Misschien ook goed om eens te kijken *waarom* zoveel mensen in de WIA belanden. Het alleen als een financieel probleem zien is kortzichtig en schuift het probleem verder vooruit (of verplaatst het naar de kwetsbaren).

    4. Ugh, die drang tot keuren en controleren.  Ik ben er zo klaar mee. 

      Duizenden artsen die de hele dag alleen maar checken of iemand wel écht arbeidsongeschikt is. Al die opgeleide artsen, die niet bezig zijn mensen beter te maken. Alleen maar om te voorkomen dat iemand ‘onterecht’ een uitkering krijgt. 

      Deze thematiek van wantrouwen  loopt door onze hele maatschappij en kost ons zo ontzettend veel geld. Bah.  

    5. > Hij [de minister] belooft te onderzoeken of het ook anders kan

      Ja, laten we nog maar weer eens een onderzoekje doen dat vast weer in een la belandt. Wanneer gaan we nou echt eens een keer wat DOEN?!

    6. Wat nu als het kabinet dit doodleuk voor zich uitschuift omdat ze er gewoon geen zin in hebben?

    Leave A Reply