„Nie wieder“: Gedenkmarsch zum Gedenken an die 50.000 jüdischen Opfer des Nationalsozialismus in Thessaloniki

Κάθε μέρα για τα θύματα του Σιωνισμού όμως.

Έψαχνα να βρω μια φωτογραφία από το πρόσφατα κατεστραμμένο σχολείο αλλά έχει εξαφανιστεί.

Ήταν μια με ένα σκονισμένο παιδικό χέρι ανάμεσα σε συντρίμμια δίπλα σε μια εξίσου σκονισμένη, άμορφη οργανική μάζα (εντόσθια).

Προφανώς το αρχείο το έχει εξαφανίσει το Google.

Να τα λέμε αυτά.

Ποτε ξανά. Ξανάσυμβαίνει ομως τώρα από τους ίδιους

Η Θεσσαλονίκη είχε ιστορικά μεγάλη Εβραϊκή κοινότητα, δεν αποκαλούνταν τυχαία η Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων. Δυστυχώς το μεγαλύτερο μέρος της κοινότητας εξοντώθηκε από τους ναζί. Καλό είναι να γίνονται τέτοιες εκδηλώσεις να θυμόμαστε την ιστορία και να φροντίσουμε να μην επαναληφθούν τέτοια εγκλήματα.

H πορεία γίνεται από την Πλατεία Ελευθερίας που είχαν μαζευτεί και βασανιστεί χιλιάδες πριν σταλούν σε καταναγκαστικά έργα σε όλη τη βόρεια Ελλάδα. Καταλήγει στον Παλαιό Σιδηροδρομικο Σταθμό, από όπου οι συγκεντρωμένοι στα γκέτο της συνοικίας Βαρωνου Χιρς, γκέτο στο Φάληρο και γκέτο στο κέντρο ανέβηκαν σε τρένα των ΣΕΚ (σιδηροδρομοι του ελληνικού κράτους, πρόγονο του ΟΣΕ), για το Άουσβιτς.

Επίσης έχω την εντύπωση το Ισραήλ όντως αναφέρεται στο Ολοκαύτωμα για να κερδίσει πολιτικούς πόντους, αλλά και αυτοί που ωφελήθηκαν από το Ολοκαύτωμα αναφέρονται στη Μέση Ανατολή για να αποφύγουν να αναφερθούν στα δικά τους εγκλήματα. Γιατί είναι χρήσιμο να μιλάτε για το Ισραήλ αντί να μιλάτε για το που πήγε το 30% των σπιτιών και μαγαζιών της πόλης, τα σχολεία, νοσοκομεία, συναγωγές, νεκροταφεία. Αυτά – σήμερα – τα έχουν κάποιοι και δεν είναι „η ελίτ“ της πόλης όπως συνήθως λέγεται.

Ο πατέρας μου γεννήθηκε σε ένα μέρος χωρίς καν κουφώματα, γιατί τα είχαν λεηλατήσει. Χωρίς συγγενείς, χωρίς σπίτι και περπατώντας σε πεζοδρόμια φτιαγμένα με ταφόπλακες του παππού και της γιαγιάς του. Αυτά πριν ακόμα υπάρξει ούτε ενας πρόσφυγας Παλαιστίνιος. Και όμως εδώ το ενδιαφέρον είναι αποκλειστικά για τον Παλαιστίνιο πρόσφυγα του ’48 αντι για τον Θεσσαλονικιό πρόσφυγα του ’45. Γιατί; Επειδή οι Μουσουλμάνοι Παλαιστίνιοι ξαφνικά έγιναν αδέρφια των Ορθόδοξων, δεξιών και αριστερών, Ελλήνων;