Hunderte Menschen nehmen an einer stillen Prozession für den verstorbenen Lugani (19) in Rotterdam teil

Ik vind dat altijd zo moeilijk hè. Ik kan sowieso helemaal niks met dat grote etaleren van je verdriet. Dat voelt zo als een wedstrijdje, wie rouwt het hardst?

Grote stille tocht, bloemen, ballonnen taart en muziek, het houdt niet op. Maar je hebt bij mij de schijn tegen als je in een woning wordt doodgeschoten. En ja, dan mag je ook rouwen, maar dat hoeft van mij niet bij de NOS.

En tja dan blijkt hij onschuldig, ik ken alle voors en tegens wel (inb4 „ja maar“). Daarom, moeilijk. Want het is heel sneu voor de familie maar het voelt ook als geweld verheerlijken. Zonder iets te weten van de omstandigheden, ik weet het.