Meine Frau ist 78 Jahre alt und stellt mir oft die gleiche Frage:
„Warum gehst du nicht spazieren? Du sitzt den ganzen Tag in deinem Büro und schreibst Drehbücher und Bücher, ohne bisher irgendwelche Ergebnisse zu sehen.“
Ich verstehe ihre Sorge. Aber das ist meine Antwort.
Ich bin 82 Jahre alt. Als ich mich von einem intensiven und hektischen Berufsleben zurückzog, zog mich das Schreiben fast still dazu an. Mein Büro liegt direkt am Meer. Ich schwimme das ganze Jahr über systematisch, nicht gelegentlich. Etwa alle zehn Tage wandere ich auf den nahegelegenen Berg. In meinem Alter kommt es nicht auf körperliche Aktivität an.
Das eigentliche Problem ist geistige Stille. Mit achtzig Jahren sind Demenz und Alzheimer keine abstrakten Begriffe mehr. Meinen Geist ruhen zu lassen erscheint mir ungleich gefährlicher, als endlose Stunden mit Schreiben zu verbringen.
Ich bin nicht der Typ Mensch, der Trost darin findet, mit müden Rentnern in einem Café zu sitzen, Cappuccino zu trinken und die gleichen Gespräche zu wiederholen. Das Schreiben bot mir etwas anderes: Sinn, Neugier, Lebendigkeit. Von dem Moment an, als ich anfing zu schreiben, veränderte sich mein Leben.
Ich schreibe nicht über Geld. Ich schreibe für mich, aus Freude am Schaffen. Und doch, wenn eines Tages ein Produzent eines meiner Drehbücher liest und auch nur einen kleinen Anflug von Anerkennung verspürt, ist meine Freude groß. Nicht aus Eitelkeit, sondern aus der stillen Befriedigung, meinen Namen auf dem Bildschirm zu sehen.
Kürzlich bat eine Produktionsfirma darum, ein Drehbuch zu lesen, nachdem sie die Logline (kurze dreizeilige Zusammenfassung) gesehen hatte. Sie schickten mir sogar eine vorläufige Vereinbarung mit grundlegenden Bedingungen, die beide Seiten absichern, zur Unterzeichnung. Es ist etwas Kleines, aber jeder Samen kann wachsen, wenn er Erde findet.
Und so frage ich mich:
diesen Weg aufzugeben und meine Tage in Cafés zu verbringen,
Oder meine Kreativität durch Schreiben so lange wie möglich am Leben erhalten?
Ich würde gerne hören, wie andere über Kreativität, Altern und darüber denken, was unseren Tagen später im Leben einen Sinn gibt.
https://www.reddit.com/gallery/1pyjd8u
Von Dry-Lie-9576
7 Kommentare
?
Οι γέροι (αυτοί που δεν χαραμιζανε το χρονο τους τουλάχιστον μια ζωή) εχουν γνωσεις και εμπειρία πολυ παραπανω από τους νέους, αυτή είναι η αξία των γηρατειών.
Ας πούμε ο Donald Knuth και εναν τομο ακομα να προλαβει να γράψει είναι μεγάλο όφελος για την πληροφορική.
Οποτε τώρα όντως είναι καιρός να γράψεις βιβλία. Καλή συνέχεια.
> Θα ήθελα να ακούσω πώς σκέφτονται οι άλλοι για τη δημιουργικότητα, τη γήρανση και το τι δίνει νόημα στις μέρες μας αργότερα στη ζωή.
Στο σκακιστικό σύλλογο που πηγαίνω το 80% των συμμετεχόντων είναι πάνω από τα 70.
> Κι έτσι αναρωτιέμαι:
να εγκαταλείψω αυτή τη διαδρομή και να περνώ τις μέρες μου στα καφέ,
ή να συνεχίσω να κρατώ τη δημιουργικότητά μου ζωντανή, γράφοντας όσο αντέχω;
Να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που γουστάρεις και σου κάνει καλό. Γιατί να το εγκαταλείψεις;
Από τα πιο ωραία ποστ που έχω δει εδώ. Έχει κουράσει η μιζέρια και η επανάληψη. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι να ζείτε τη ζωή σας όπως σας ευχαριστεί. Εγώ προσωπικά βρίσκω ηρεμία και ευχαρίστηση μόνο όταν ακολουθώ τον δικό μου δρόμο και όχι εκείνον που ακολουθούν οι άλλοι
στο συγκεκριμένο μέρος που μένεις, ότι και να επιλέξεις σούπερ είναι.
Τα πάντα υπάρχουν τριγύρω.
Συγκρίνοντας σε με τον πατέρα μου, σε χαίρομαι. Οπως είπε και ο φίλος παραπάνω, να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που γουστάρεις και σου κάνει καλό. Από την άλλη μην ξεχνάς ότι χρειάζεσαι και κοινωνικοποίηση, ή όπως λέμε εμείς οι νέοι σοσιαλαιζινγκ. Μπορείς να αφιερώσεις μια μέρα την βδομάδα για να πας για ένα τσίπουρο να συζητήσεις για την επικαιρότητα.
Θα περπατάτε και όταν αποκτήσετε Alzheimer, αλλά αφηρημένα. Καλύτερα να ξέρετε πού πάτε και με ποιους δίπλα σας, παρά να μην θυμάστε ούτε τι γράφατε μήνες πριν το Alzheimer.