Nun, ich bin kein Fan der Lese- und Schreibkompetenz für Anfänger, die Zimsen meiner Meinung nach kritisiert, aber ich habe das Gefühl, dass in diesen Diskussionen über Leseverständnis und Lese- und Schreibkompetenz völlig fehlt, dass Kinder heute in einer völlig anderen Umgebung leben als die Babyboomer und auch die Millennial-Generation. Es ist alles auf Englisch. Die Schülergruppe ist anders, es gibt einige Schüler mit Isländisch als Zweitsprache, aber nicht als Erstsprache, und dann die iPad-Kinder, die kein Interesse daran haben, Bücher zu lesen oder nur allgemeine Texte zu lesen, die länger als 200 Wörter sind.
Dies wird sogar in einigen Universitätskursen zum Online-Verhalten von Menschen gelehrt – Menschen lesen keine langen Texte. Es scannt ihn, liest Schlagzeilen und fett, aber nur wenige lesen von Anfang bis Ende. Was die Bücher angeht, lesen nur sehr wenige Kinder Bücher, es sei denn, sie werden dazu gezwungen. Und selbst diejenigen, die lesen, lesen oft Bücher auf Englisch.
Ich weiß nicht, wie das Schulsystem damit umgehen kann. Kinder haben einen kleineren Wortschatz und selbst Kinder, die auf Isländisch geboren und aufgewachsen sind, sprechen untereinander etwas Englisch. Ich vermute, dass manche Leute auf Englisch denken.
Dies ist nicht nur ein Schulproblem, es ist ein Gemeinschaftsproblem. Aber wie wird das gelöst? Sollten wir den Isländisch-Unterricht ausweiten und mit Englisch und Dänisch länger warten? Hier muss mit der Synchronisation begonnen werden, wie es in Deutschland und Frankreich praktiziert wird (was immer noch nicht wirklich hilft, weil Kinder nicht viel lineare Programme sehen).
Vielleicht den Isländisch-Unterricht so ändern, dass er nicht nur in Grammatik und Rechtschreibung, sondern auch in den Wortschatz unterteilt ist? Ein begrenzter Wortschatz beeinträchtigt das Leseverständnis.
https://heimildin.is/grein/25865/fjorir-af-tiu-tiundubekkingum-langt-a-eftir-i-lesskilningi/
Von elendia
9 Kommentare
Þegar ég fékk mína fyrstu tölvu ca 9 ára var pabbi búinn að læsa öllum vefsíðum nema kannski tíu sem ég heimsótti reglulega.
Ég mátti lesa nánast hvaða bækur sem ég vildi.
Ég held að foreldrar verði bara að bera ábyrgð á þessu og vera strangari.
Ég held að helsta lausnin á þessu komi fram með samvinnu skólayfirvalda og foreldrum.
Á meðan það er vissulega á skólanum að kenna námsefnið, er það á foreldrunum að sjá til að börn þeirra hlýði því og standi sig.
Það, og það verður að auka aðgengi að almennu efni á Íslensku. Ég mun rausa þetta þangað til það lagast eða ég dey.
Jón Pétur er kennari og skólastjóri. Einhverja ábyrgð hlýtur hann að bera á þessu.
Samstarf foreldra og skóla var góð hugmynd.
Það breyttist í að foreldrar hafa greiða leið að því að væla yfir einkunnum og vilja að krakkarnir þeirra fái A fyrir ekkert.
Ipad kynslóðin er orðin stór. Krakkarnir vanræktir og. Foreldrar nenna ekki að láta börnin læra
Ég er hræddur um að það eigi eftir að þróast ný stéttaskipting í samfélaginu eftir lesskilningi og orðaforða. Ef því er ekki stöðugt haldið að börnunum að lesa og hlusta á sífellt flóknari íslensku, þá bara missa þau af því að byggja upp orðaforða og orðaforði er grundvöllur fyrir svo mörgu öðru. Foreldrar þekkja samt að þetta er auðveldara sagt en gert.
Foreldrarnir bera mikla ábyrgð í dag. Það verður að gefa sér tíma og láta börn skilja hvað lestur er mikilvægur uppá þroska, á mörgum stigum.
Tæknin er áskorun, en tæknin byggir á rituðu máli, bæði hvernig hún verður til og er notuð. Þetta er algjör grunnur.
En skólakerfið verður að hjálpa líka, en ef foreldrarnir taka ekki þátt held ég að baráttan sé dauðadæmd.
Ég held að það sé best að gera það sem [Ástralir eru að gera.](https://www.ruv.is/frettir/erlent/2025-12-10-nu-mega-astralar-undir-16-ara-aldri-ekki-nota-samfelagsmidla-461151)
Allt þetta óendanlegaflæði af efni sem kítlar dópamín stöðvarnar í fólki er ekki gott fyrir börn. Þetta er bara dóp.
Það er verið að þjálfa heilan í börnum að meðtaka bara stutt efni en ekki lengra efni eins og t.d. lestur á bókum þarf.
Ég held að algjört bann á samfélagsmiðlum sé nauðsynlegt til að hvetja til meiri lesturs og íslensku notkun.
Ég er hissa hve margir hérna eru tilbúnir til að varpa ábyrgðinni alveg á foreldra.
Haldið þið í alvörunni að íslenskir foreldrar séu svona miklu lélegri en foreldrar í hinum OECD löndunum? Eru engir ipadar í Noregi eða tölvuleikir í Englandi? Er aginn svona miklu meiri í Svíþjóð?
Auðvitað ekki. Það sem hefur breyst á síðustu árum er að gæði íslenska menntakerfisins hafa hrunið. Við fórum úr því að vera vel yfir Pisa meðaltali á 10. áratugnum yfir í það að skrapa botninn. Við fáum sérstaka viðvörun frá alþjóðastofnunum um að þetta komi til með að hafa neikvæð áhrif á hagvöxt í framtíðinni.
Samt eru útgjöld íslensks samfélags til menntamála (sem hlutfall af þjóðarframleiðslu) nálægt toppi. Það er alveg rannsóknarefni hvers vegna við fáum svona lítið fyrir peninginn.
Ég er á því að það þarf að takmarka snjallsíma/tækjanotkun þangað til krakkar eru 16 eða 18. Flest lönd eru alltof sein að bregðast við því hversu mannskemmandi þessi tæki geta orðið. Veit að það er rosalega þægilegt og auðvelt að treysta á iPad barnapíuna en þú gætir þurft að greiða fyrir það seinna.
Hitt er svo að foreldrar þurfa að taka þátt í lærdómi krakkanna. Það er ekki bara nóg að segja „kennarinn á að redda þessu” og klappa sér á bakið því krakkar læra alltaf fyrstu hegðun af foreldrum sínum. Ef foreldrarnir nenna þessu ekki afhverju á þá barnið að nenna þessu?
Svo þarf bara að auka mikið aðgengi að þýddum verkum sem eru ekki bara einhver existential þunglyndisverk. Hobbitinn á bara alltaf að vera aðgengilegur, sem og Dúna og Hringadróttinssaga. Krakkar hafa ímyndunarafl og þau þurfa tækifæri til að beita því. Það er ekki gert með því að lesa Riddarar Hringstigans eða Sjálfstætt Fólk.
Hins vegar veit ég að það verður ekkert gert í þessu og það verður bara hamrað enn og aftur á að þetta sé einhvern vegin allt kennurum að kenna. G