Ich möchte das einfach rausbringen, ich habe nicht das Gefühl, dass irgendjemand mein wahres Ich sehen wird, weil ich Angst habe, meine Familie und Freunde zu erschrecken.
Ich möchte nur, dass mich jemand hört.
Ich habe das alles so satt. Ich versuche seit Jahren, mich zu verbessern, und es fühlt sich immer noch so an, als würde sich nichts ändern. Alles, was ich tue, alles, was ich versucht habe, scheint mir nur eine kleine Pause zu geben, bevor alles zurückkommt und mich von innen heraus auffrisst.
Ich gehe ins Fitnessstudio, ich versuche, eine Routine zu haben, ich versuche, „die richtigen Dinge zu tun“, aber es hilft nicht mehr. Ich sage mir, dass es besser werden wird, aber ich glaube nicht, dass es so sein wird. Ich habe das Gefühl, ich stecke in einem Kreis fest und weiß nicht, wie ich wieder rauskomme.
Ich habe meinen Kopf satt und bin es leid, ständig gegen meine eigenen Gedanken anzukämpfen. Es macht mir nichts mehr aus, mit Leuten darüber zu reden, ich habe es schon so oft gemacht, dass es sich anfühlt, als würde ich mich nur wiederholen und es ändert sich sowieso nichts. Ich möchte das nicht an die Menschen um mich herum weitergeben, aber ich kann es nicht für immer für mich behalten.
Ich möchte einfach nur etwas Frieden, nur eine kleine Pause von mir selbst. Ich möchte aufhören, in dieser Situation festzustecken, in der alles um mich herum weiterzugehen scheint, ich aber bleibe. Warum kann ich nicht einfach wie alle anderen leben? Ich gebe mir so viel Mühe, wie ich kann, aber es scheint nie genug zu sein.
Ich weiß nicht mehr, was ich tun soll. Ich bin müde, sowohl geistig als auch körperlich. Ich möchte einfach aufhören, so zu sein und etwas finden, das mir echten Frieden gibt, nicht nur vorübergehende Taubheit, bevor alles zurückkommt.
https://i.redd.it/tbx9nv798a2g1.jpeg
Von Dan_TG0
10 Kommentare
Bókaðu þér tíma hjá sálfræðingi. Mæli 1000% með því
Ég var þar sem þú ert og vil senda þér knús ef þú vilt það. Ég var í sálfræðimeðferð í þrjú ár og hitti geðlækni reglulega. Hefurðu prófað lyf? Ég er búin að vera á lyfjum að staðaldri í átta ár og lífið er allt annað
Þetta hljómar eins og blanda af þunglyndi og kvíðaröskun.
Ég var þarna, fór til heimilslæknis, við fórum yfir nokkra tékklista og í kjölfarið að prófa þunglyndislyf til að koma mér yfir versta hjallann, svo sálfræðingur til að byggja verkfærin til að díla við þetta.
Þetta er erfitt skref að stíga, sérstaklega ef það er enginn í kringum þig sem veit hvað er að gerast og geta því ekki hjálpað þér af stað. Þessi tími ársins er sérstaklega slæmur því við öll tæpa fólkið erum nú að síga í skammdegisþunglyndið ofan á allt hitt.
Talaðu við lækni, og helst nálægustu fjölskyldu. Það versta sem þú getur gert er að vorkenna þér í hljóði og verða reiðari og sárari með hverjum degi út í fólkið sem er ekki að hjálpa þér, af því að þau vita ekki hvað er í gangi.
Kannski reyna að fá lyf við ADHD eða þunglyndi eða kvíða. Þekki eina sem var ek stuck áður en fékk ADHD lyf.
Hefurðu prófað bardagaíþróttir?
Mæli bara með að ekki stoppa reyna. Lífið er upp og niðri og er langt niðri stundum lengi. Ég veit ekki hversu lengi þú hefur verið niðri en frá hinu commenti þínu þá ertu búinn að vera hjá sálfræðingum í 5 ár svo þetta hefur að vera plaga þig lengi.
Haltu áfram að leita þér hjálpar og koma þér á betri braut. Þú verður að halda áfram þótt að það sé erfitt! því ég veit að það mun koma tími sem þú nærð þér út úr þessu, því allir í kringum þig eiga það skilið að þú lifið hamingjusama líf, ÞÚ átt það skilið.
Hmm, það er leiðinlegt að heyra að þér líði svona. Ég á það til að detta niður í allskonar andleg leiðindi sjálfur, kemur og fer með árunum, en ég er sannarlega ekki laus við það, kemur alltaf aftur.
Það sem mér hefur fundist hjálpa mér er að taka svona tímabil þar sem ég er að vinna mjög mikið, fara á svona vertíð úti á landi eða eitthvað álíka, þar sem ég er bara að vinna og sofa í 2-3 mánuði. Vinnan þarf að vera nógu krefjandi til að maður þurfi að einbeita sér að því hvað maður er að gera og maður verði þreyttur eftir vinnudaginn. Þetta hefur oft hjálpað mér að komast aðeins í frí frá hausnum á mér.
Svo eftir að ég varð aðeins eldri þá hefur hjálpað að fara í háskóla og læra eitthvað sem ég hef virkilega áhuga á, ég næ að endurupplifa þessar vinnutarnir með lærdómstörnum í staðinn.
Kannski er þetta ekki eitthvað fyrir þig, en ég vona að þetta hjálpi eitthvað og gangi þér vel. Lífið getur verið dálítið erfitt og ósanngjarnt, en það er svoleiðis fyrir flesta, ef þér líður eitthvað betur með að vita það.
Þetta er erfiður og skrýtinn aldur.
Haltu bara áfram að vera duglegur í ræktinni, duglegur að vinna/læra/ borða hollt, snemma að sofa.. Prófaðu ný hobbí þar sem þú kynnist fólki. Ekki taka hausinn á þér og einhverjar hugsanir sem eru að svamla þarna upp of alvarlega.
Ef þér líður mjög illa, skaltu auðvitað tala við einhvern og leita þér hjálpar. Ekki bera harm þinn í hljóði.
Sæll elsku vinur.
Ég hef verið á þessum stað sjálfur, í mjög mörg ár og ég skil svo einstaklega vel þessa þreytu sem þú ert að tala um. Ég hef einmitt strögglað með sjálfsvígshugsanir frá þér að ég var sautján ára.
Ég vildi að ég hefði eitthvað magic svar fyrir þig, réttu lausnina á þessu ástandi en það er því miður ekki til. Hinsvegar get ég sagt þér að það er hægt að komast út úr þessu með vinnu, verkfærum og stuðningi og, kannski það mikilvægasta, að reyna að finna einhverja leið til þess að þykja vænt um sjálfan þig.
Það er líka svo gríðarlega erfitt að ganga einn með allan þennan sársauka. Vita þínir nánustu hvernig þér líður?
Eitt sem var mjög hjálplegt í mínu bataferli var hugleiðslan. Finna einhver verkfæri til þess að róa aðeins niður hausinn og allar hugsanirnar. Ég hef líka verið að díla við mjög erfiðar hugsanir og bara mikið sjálfshatur. Endalaust niðurrif í hausnum á mér og hugleiðslan hjálpaði mér mjög mikið.
Þér er velkomið að senda á mig skilaboð ef þú vilt spyrja eitthvað meira.
Þú átt skilið alla þá hjálp sem þú getur fengið og þú átt skilið að líða vel. Þú skiptir máli 🙂
Mundu að þetta er langhlaup og þú mátt nota öll verkfærin og hjálpina til að komast þangað sem þú vilt komast
# Ef þú ert að glíma við sjálfsvígshugsanir eða sjálfskaðandi hegðun hringdu í 1717
Ég og ótalmargir aðrir, nær eða fjær, þekkjum svo sannarlega hvernig þér líður! Það er ekkert grín að vera ungur og að reyna að finna sér stað í þessum heimi.
Það eru til ótalmargar lausnir við ótalmörgum vandamálum, en það er ein þula sem ég vona að þú getir stutt þig við (þú hefur ábyggilega heyrt hana margoft, rétt eins og ég gerði) og hún er **“Það koma betri tímar“**. Á meðan yfir stendur hljómar þetta eins og ofeinföldun eða galdralausn við öllum vandamálum… en þetta er einfaldlega bara niðursoðinn sannleikur.
Tíminn þangað til verður eflaust erfiður og ég óska þér góðs gengis. En, ég er fullviss um að þú munir sammælast mér um þetta eftirá, þegar allt er yfirstaðið, og að þú verðir reiðubúinn til að rétta næsta einstaklingi á eftir þér hjálparhönd.