Ich habe die Töne eingefügt und wir haben jemanden, der in der Phase lähmt:
"Ja, mein verdammter Fick. Also will ich dich verdammt noch mal ficken, weicher Jungen, der deinen Arsch fickt."
"Was willst du Malaka? Eh? Sag mir? Erzähl mir von dem Job? E weicher? Erzähl mir von dem Job? Komm schon, fick, nimm weg von hier."
"Ich kann kein Fick sein, wir haben verdammte Fuck. Nun, wir haben mit dem Besitz Arschloch gefickt, ich kann es nicht aushalten. Sie werden meine Archive schneiden. Es gibt kein, was ich durch mein Haus gehe."
Soll mich das berühren? Niemand spricht so.
Τι φάση με τις βρισιές σε ελληνικές ταινίες όπως το "Μικρό Ψάρι";
byu/TheRealBucketCrab ingreece
Von TheRealBucketCrab
25 Kommentare
Ως άνθρωπος που γενικά δεν βρίζει, θεωρώ ότι οι βρισιές δείχνουν άτομα χαμηλού επιπέδου (εκπαιδευτικού, διανοητικού, κοινωνικού). Οι περισσότερες ταινίες του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου έχουν παραχθεί από τέτοια άτομα ή θέλουν να απευθύνονται σε τέτοιο κοινό.
Δε συνηθίζεται, αλλά ναι, υπάρχουν άνθρωποι που μιλάνε έτσι, και σίγουρα έχει τόσο ενδιαφέρον η καθημερινότητα τους που θα ήταν άψογοι χαρακτήρες για ταινία. Επίσης σχεδόν κανένας δε φτιάχνει μουσική, ταινίες, whatever, για να σε κουνήσει. Τα φτιάχνουν για τα λεφτά ή επειδή τους φαίνεται ωραίο το αποτέλεσμα.
Επίσης δεν υπάρχει στα ελληνικά έκφραση «να με κουνίσει». «Να με αγγίξει» είναι η σωστή έκφραση.
Ειναι filler. Προκαλουν κατι αντι για το τιποτα . Art!
πώς να σε κουνήσει; να χορέψεις;
αυτές οι ταινίες έχουν λάβει το δρόμο τους ως συγκεκριμένο είδος σχεδόν καταξιώνοντας το σκηνοθέτη Οικονομίδη στη σύγχρονη ελληνική κινηματογραφική σκηνή και πέραν απ’αυτής. Είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο!
Σε σχεση με αλλες ταινιες του Οικονομιδη, το Μικρο Ψαρι το εχει αυτο σε μικροτερο βαθμο.
Κι όμως υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι ανάμεσά μας.
Ε έτσι είναι γενικά οι ταινίες του Οικονομίδη. Απ‘ όσο καταλαβαίνω χωρίς να είμαι ειδήμων στην κριτική κινηματογράφου κλπ. σκοπός δεν είναι να αποδώσει ρεαλιστικό/νατουραλιστικό διάλογο, αλλά να χτίσει συγκεκριμένη χροιά που να συνάδει με τη πλοκή και να δημιουργήσει συγκεκριμένα συναισθήματα στον ακροατή. Δες το σαν αισθητική επιλογή σαν είναι π.χ. μια ταινία με γρήγορες αλλαγές πλάνου ή να είναι με πολλά κοντινά πλάνα: τέτοιες επιλογές χρωματίζουν τα συμβάντα της ταινίας με το δικό τους ύφος (κοντινά πλάνα/κλειστοφοβία, γρήγορες αλλαγές πλάνου/αγχώδης), όπως ακριβώς και το μπινελίκι. Τώρα αν το καταφέρνει ο Οικονομίδης, αυτό επαφίεται στην κρίση του καθενός. Μπορεί φυσικά να λέω και μαλακίες, μαλακίες γαμώ το σπίτι μου ο πούστης που είδα μια γαμωταινία και νομίζω ότι ξέρω από σινεμά γαμώ την πουτάνα μου. Σχετικό Κουραφέλκηθρο:
https://preview.redd.it/lm9p9bhpb6jf1.jpeg?width=1200&format=pjpg&auto=webp&s=3bf6aa9ee704cbe4dfc74f4818cea5f027520dcc
Δηλαδή είδες όλη την ταινία και το συνεχόμενο βρισιμο δεν σε άγγιξε; Δεν σου δημιούργησε ένα αίσθημα ανασφάλειας και απειλής;
Αυτό είναι το universe του Οικονομίδη. Όπως δεν βλέπουμε Wookiees στην καθημερινότητα μας και ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος σαν ταινία του Wes Anderson.
Ο κάθε σκηνοθέτης τοποθετεί την ιστορία του σε ένα σύμπαν, συχνά προσωπικό.
Σκοπός του κινηματογράφου δεν είναι μόνο να ταυτιστείς και να διασκεδάσεις. Μία ταινία μπορεί να σου ξυπνήσει απέχθεια και εκνευρισμό.. έτσι θα νιώσεις όπως οι χαρακτήρες του Οικονομίδη 😜
Να προσθέσω επίσης πως είναι κοινό χαρακτηριστικό και theme του Balkan wave.
Από μία κινηματογραφίστρια.
Δηλαδή εσύ που έχεις μεγαλώσει; Δυστυχώς η Ελληνική κοινωνία είναι έτσι και χειρότερη.
Ξεκινά από ένα γήπεδο , επίσης κάνε καμμία βόλτα με το αυτοκίνητο.
Που να δεις το Σπιρτόκουτο. Opus magnum.
Μάλλον δεν έχεις ακούσει ποτέ συζητήση σημερινών 15χρονων-17χρονων. Αρκετά έτσι μιλάνε…
ειναι μεσα στην postmodern οπτικη κι αυτος, θελει να σου ξυπνησει κατα βαση ασχημα συναισθηματα και δυσφορια.
το τραγικο δεν ειναι ο οικονομιδης, ελευθερη κοινωνια εχουμε, ο,τι θελει γραφει.
το τραγικο ειναι οτι υπαρχουν τενεκεδες που τον βραβευουν λες και ειναι ο υπερσυμπαντικος σπουδαιος διανοουμενος.
https://youtu.be/b4Hh80F6DEg?si=sCzX4PXIP6Mq-iXn
Ο Οικονομίδης και ο Μπισμπίκης έχουν χτίσει την καριέρα τους πάνω στην φόρμουλα „Τι νομίζει ο Χολαργός πως είναι ο Κολωνός“
Δεν είναι μόνο οι βρισιές που κλάιν, είναι μια αίσθηση ντεκαντάνς που σου δίνει για τους χαρακτήρες, τα ενδιαφέροντα και τις προτεραιότητες τους που είναι μια ντεμεκ ματιά κλειδαρότρυπας του μικρό- και μεσοαστου στα λούμπεν στοιχεία.
Θα σου αρέσουν φουλ αν πηγές σχολείο Κολλέγιο ή Ανατόλια και είσαι λίγο arsty αλλά μόνο όσον αφορά την mainstream αλτερνατίβα
έλα ρε μαλάκα έτσι μιλάνε στην Ελλάδα οι περισσότεροι
οτι έβλεπε έβαζε άνθρωπος
Δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα της Ελληνικής κοινωνίας. Υπάρχουν και αυτοί. Απλά οι βρισίες, το ύφος και τα λοιπά στοιχεία συναντιούνται σε όλες τις πτυχές ακόμα και ευχάριστες ενώ στις ταινίες υποτίθεται πως είναι κατάλοιπο της γενικότερης μιζέριας.
Θεωρώ πως οι ταινίες του έχουν απήχηση γιατί το κοινό δεν έχει ζήσει ανθρώπους της εργατικής τάξης, του μεροκάματου, της νύχτας κτλ..
γιατί να βάλεις να δεις κάτι τέτοιο εξαρχής?
My personal favorite scene:
-Εσυ Βιβή, όταν σε γάμαγα, καλα δε πέρναγες; Ε Βιβή; Όταν στον έχωνα; Είχες κανα παράπονο Βιβή;
-Ηρακλή μου, μέσα στο μπάνιο έχει μια σερβιέτα, χρησιμοποιημένη, δική μου είναι, πάρτην να σκουπίσεις τα νερά. Και σκούπισε και τη μούρη σου.
Νομιζουν πως κανουν τεχνη
ΑΣΧΕΤΕ
Τα ντουι ρε μαλακα
Είναι Οικονομίδης και είναι πάρα πολύ βαθυστόχαστο επειδή καταλύει την ωραιοποίηση του κινηματογραφικού σεναρίου αντικαθιστώντας την με ένα ρεαλιστικό και ωμό διάλογο. Γιατί έτσι μιλάνε οι αληθινοί άνθρωποι. Φωνάζουν «φέρε μια μπύρα» στη μέση του καβγά (Σπιρτόκουτο).
Nομιζω απλά σατιρίζουν άτομα που μιλάνε έτσι στην Ελλάδα, κακά τα ψέματα είναι αρκετά