Dv | Abschied von dem Klang des Führers aus der „Lügengeschichte“ der Unabhängigkeit Islands – nicht alle sind sich einig, dass

Þessi umræða um hvernig nákvæmlega við stóðum rétt (eða ekki) að framkvæmd lýðveldisstofnunar hefur verið mjög á reiki hjá almenningi í marga áratugi, ef ekki frá upphafi.

Uppsagnarakvæði í fullveldisstjórnarskránni að 25 árum liðnum (1918 + 25 = 1943, nema ég sé glataður í stærðfræði). Aðrir segja að inntak ákvæðisins hafi aldrei verið svo að Ísland ætti að geta sagt upp sambandinu einhliða heldur ætti frekar að líta á það sem endurskoðunarákvæði.

Ljóst er að Danir hefðu frekar kosið að við myndum bíða með afgreiðslu málsins þangað til eftir stríð, og þeir voru fúlir við okkur í mörg ár á eftir yfir því að við skyldum hafa gert þetta svo til að segja einhliða.

Bretar og Bandaríkjamenn vildu líka að við biðum, en ég hef (óstaðfestann og samsæriskenningalyktandi) grun um að leiðtogar stjórnarskrármálsins hafi ekki „hleypt af“ fyrr en þeir höfðu fengið þögult vilyrði þessara þjóða fyrir því að þeir myndu ekki setja sig upp á móti því opinberlega.

Svo ætli báðar hafi ekki haft rétt fyrir sér. Það var vissulega alltaf á dagskrá að endurskoða sambandið, en það er alveg rétt að Íslendingar „nýttu“ sér ástandið til að gera stýrt því hvernig framkvæmdin varð. (Minnir að ég hafi lesið eitthvað um þetta m.a. I ævisögu Gunnars Thoroddsen, og mögulega bókinni um thorsarana, þar sem vikið var að bréfaskriftum milli ákveðinna manna um þetta).

Þetta er a.m.k ekki lygasaga hjá stúlkunni, en klárlega oftúlkun í aðra áttina.