Island verkauft sich nicht selbst und Unsicherheit verkauft nichts

Ég er komin með svo mikið ógeð af massatúrismanum hér að það er erfitt fyrir mig að sýna samkennd. En auðvitað er þetta mikilvæg atvinnugrein og allt það. En að mínu mati er fínt að draga aðeins úr streyminu. Þá kannski nenni ég að fara hringinn með krakkann, sem ég hef ekki gert hingað til því það er bara svo ógeðslega troðið alls staðar, rukkað í stæði, matur á súperverði og bara almenn geðveiki í gangi.

Það er alveg smá spurning hvort við eigum að finna jafnvægi frekar en að eltast við allan gróðann í túrismanum. Mörg lönd sem eru heltekin túrisma eru að sjá eftir því og lönd sem hafa tapað honum alveg(út af því að fólk missti einfaldlega áhugann) eru núna hyldýpi vonleysis og ömurðar(sjá t.d. Blackpool, flókin saga þar en þetta var eitt sinna ferðamannabær) og hafa ekkert annað til að halda samfélaginu uppi.

Fyrir utan að græðgin hjá mörgum þessum fyrirtækjum eru að gera sitt besta í að minnka áhuga fólks á landinu. Ég hef lent í því að vera stoppuð af túristum sem fóru að spyrja mig hvar þeir gætu fundið eitthvað ódýrara en það sem er í boði. Græðgin er það sem fælir túrista frá hvað mest. Hjálpar svo ekki að þegar allt hækkar upp í hæðstu hæðir þá þarf starfsfólk launahækkun svo það sjálft geti haft efni á basic hlutum.

Svo er nú eitt sem hún gleymir líka varðandi túrismann: það eru alltaf að spretta upp ný og ný fyrirtæki sem vilja græða á þessu sem veldur offramboði á fyrirtækjum í ferðamannaþjónustu. Þegar fullt af fyrirtækjum er að keppast um eina auðlind(túrista) þá þarf eiginlega að lækka verð eða bara hætta þessu. Hins vegar vill höfundur bara fleiri túrista því lausnin er að Ísland verði jafnað undir jörðu út fjölda skrefa túrista.