Sagt Ástthór Magnússon nicht auch immer, dass er den 11. September ein Jahr im Voraus gesehen hat? Was ist mit alten Männern und der Vorfreude auf den 11. September?

þeir hafa báðir rokið af stað með tómatsósu á eyranu…

Can you imagine if he DID drink and do drugs?

Saga mín byrjar árið nítján hundruð súrkál og tvö. Við urðum að segja súrkál því danirnir stálu orðinu „tuttugu“. Ég elti bölvaðan baunann til að fá það til baka en gafst upp eftir súrkál og sex álnir. Svo eftir fyrsta þroskastríðið varð frekar rólegt þar til Göngu-Hrólfur skoraði á Guðrúnu Á. Símonar í kapphlaup upp á Hrútstinda. Gönguhrólfur sigraði og munaði aðeins dagsleið, eða svo vilja þjóðsögur Jóns Árnasonar að þú haldir. Sannleikurinn liggur einhvers staðar milli hluta Fyrir þremur þorskastríðum kölluðum við bjúgu „sperðla“ og við kölluðum hnúðkál „sprengidagsbumbul“, og þá var ferðataska þekkt sem „sænskt nestisbox“. Við getum ekki gengið hólmgang sem forðum, en við höfum okkar leiðir. Eitt kænskubragðið er að segja þeim sögur án enda, eins og þegar ég fór með Akraborginni til Akraness. Ég þurfti ný innlegg í sauðskinnsskó mína, svo ég ákvað að fara til Akureyrar, eins og Akranes var kallað í þá daga. Svo ég batt lauk við beltið mitt, sem var móðins í þá daga. Nú, að taka ferjuna kostaði skilding, og á þeim tíma var mynd af skötusel á skildingnum. Gefðu mér fimm skötuseli fyrir konungsdalinn, sagði maður. Ójá, það er áhugaverð saga á bak við þennan aur. Árið 1957, man ég eftir því að hafa vaknað í morgunsárið og skellti harðfisklús í brauðristina. Ég stillti brauðristina á þrjú: miðlungsbrúnt. Hvar vorum við nú? Já, það mikilvæga var að ég var með lauk á beltinu, sem var móðins í þá daga. Það var ekki til rauðlaukur vegna stríðsins. Það eina sem maður gat fengið voru þessir stóru gulu…