Dieser Podcast von NRC diskutiert den Rückgang der Lese- und Rechenfähigkeiten junger niederländischer Menschen. Seit etwa einem Jahrzehnt sind in Europa die Ergebnisse von 15-Jährigen in Mathematik, Naturwissenschaften und Leseverständnis rückläufig. Untersuchungen zeigen, dass die Niederlande hier im Vergleich zu anderen Ländern einen auffallend starken Rückgang verzeichnen. Die Folge diskutiert mit einem OECD-Forscher die möglichen Ursachen dieses Trends und vergleicht diese Entwicklung mit dem derzeit rasanten Wachstum der künstlichen Intelligenz.
Sie können es auch über Spotify anhören.
https://www.nrc.nl/nieuws/2026/02/26/ai-wordt-slimmer-terwijl-nederlandse-kinderen-minder-kunnen-a4921544
Von ImJiggie
6 Kommentare
Dit onderwerp houdt me persoonlijk best bezig. De ironie is pijnlijk. we leven in een tijd waarin AI-systemen enorme cognitieve sprongen maken (of zo lijkt het), maar tegelijkertijd groeit er een generatie op die steeds meer moeite heeft met het doorgronden van complexe teksten of het toepassen van basale wiskunde. Ik ben benieuwd hoe jullie hier naar kijken. Waar ligt deze daling volgens jullie aan? Ook ben ik geïnteresseerd in de toekomstige arbeidsmarkt voor deze generatie.
Door de titel van NRC lijkt het wel net alsof AI dr boosdoener is. Maar er was al een dalende trend voor AI. In de podcast wordt ook benoemd dat je in Nederland veel moet leren maar nooit de diepte ingaat. Ouders niet betrokken zijn bij de school van hun kinderen. En de vrijheid van onderwijs nadelig uitpakt.
Mijn theorie: dit is niet een onderwijsprobleem. Het is een breinprobleem.
Het aanleren van complexere vaardigheden vraagt om concentratie. En concentratie zelf is ook een vaardigheid *an sich*. Juist die vaardigheid van het brein om langer geconcentreerd te blijven lijdt enorm onder moderne sociale media waarin het gaat om snel en kort. Bij een poging tot langere concentratie gaat het brein zich ‚vervelen‘, en verlangt/hunkert naar een nieuw dopamine-shot. Een kinderbrein is niet weerbaar (genoeg) om die hunkering te weerstaan.
Zelf zie ik ouders die te weinig betrokkenheid óf verkeerde betrokkenheid bij hun kinderen hebben. Dit is denk ik in de meeste gevallen onwil. We leven in tijden waarin ouders meer uren moeten werken om rond te kunnen komen en, wat ik dan denk, is dat ze weinig tijd en energie hebben om betrokken te zijn bij de ontwikkeling van hun kinderen. De iPad die onder de neuzen van kinderen wordt geschoven is niet goed te praten, maar wel te begrijpen. Je hebt het als ouders druk en je hebt nu eenmaal af en toe even rust nodig om op te laden van werk om die energie weer in het gezin te kunnen steken. Heb ook het idee dat ouders er steeds vaker alleen voor staan als het gaat met ondersteuning van grootouders, die komen veelal uit de jaren 80 en zijn opgegroeid met veel zelfstandigheid en maximaliseren hun pensioen (wat begrijpbaar is!).
Ai kan niet denken en is niet dom of slim .
Daarom heb ik mijn dochter vervangen met een robot.