Ich wollte ein ehrliches Gespräch über etwas eröffnen, das in der heutigen Gesellschaft leider sehr präsent ist und möglicherweise viele von uns in dieser Gemeinschaft betroffen hat, etwas, das wir oft jahrelang in uns behalten und vielleicht nicht oft mit anderen darüber sprechen. Es geht um Mobbing.
Für diejenigen, die in der Schule Opfer von Mobbing geworden sind:
Haben sich die Menschen, die Sie verletzt haben, jetzt, da Sie erwachsen sind, jemals bei Ihnen entschuldigt? Oder haben Sie es geschafft, auch ohne offizielle Entschuldigung Frieden zu finden?
Für diejenigen, die zugeben, dass sie irgendwann in ihrem Leben jemanden gemobbt haben:
Haben Sie darüber nachgedacht, was Sie getan haben? Haben Sie sich entschuldigt oder glauben Sie, dass „es nur Kindheit war“ und Sie nicht für den emotionalen oder physischen Schaden verantwortlich sind, den Sie möglicherweise verursacht haben?
Ich hoffe, dass dieses Gespräch mit Respekt und Empathie geführt wird.
Wenn jemand Mobbing erlebt, schweigen Sie bitte nicht. Sie sind nicht allein und können mit jemandem sprechen, sei es ein Freund oder ein Familienmitglied. Es wird besserwie man auf Englisch sagt, und ich kann es bestätigen.
https://i.redd.it/ys2twhjw2qgg1.png
Von Scared-Piglet280
11 Kommentare
Ne 8 Vjecare, edhe ne 2 vitet e para te gjimnazit kam bullizuar.
Nuk ka patur dite qe nuk i bija pizhmanit, Me ca kam mundur kam kerkuar dhe kam gjetur shumicen 90% e atyre qe kam bullizuar dhe i Kam kerkuar falje me gjith shpirt, I kam ofruar ndihme ne cdo gje qe kisha mundesi gjithashtu.
Po nisem nga pyetja! Unë them po u thye kulaçi nuk ngjitet më! Personalisht kam bullizime në gjimnaz nga mësuesit vetëm për një prof ruaj respekt tjerët sikur i kishin mbledhur me qëllim aq të “shpifur” dhe të ligj se ska mundësi të gjithë njësoj! Por sot jam me 9.8 mesataren dhe mbase kam rrogën më të lartë se ata! Njëherë bullizues përgjithmonë bullizues! Nëse ka mësues këtu mos ja u shpifni nxënësve njerëz!
Bullizmi ka qene gjithmone prezent. Edhe para 6070 vjetesh psh. E vetmja gje qe ka ndryshuar ne ditet e sotme eshte nje brez i rritur keq, ngjitur pas bythes se mamit dhe babit dhe i pazoti per asgje. Njerez qe nuk dine te lidhin breket pa ndihmen e prinderve dhe qe nuk i dalin dot zot vetes.
un gjeta paqe vite me vone po gjat gjimnazit me ka ndikuar shume, nejse kur bera confront ket personin qe ishte shkaktari kryesor per ca kish ndodh me tha “haha e di qe i kam ber kto oops” thjesht shkoi ne piken me te ulet te vleresimit per nje njeri dhe aq
Gjimnazi ku kam qen un ka qen vend rq. Mbush me femij te kqinj dhe profesoresha bulliste. Tani kan kalu vite nuk pres te me shkruj ndonje vemje qe kam pas ateher po dhe koha e ndryshon robin. Rendsi ka qe s’jemi i njejti person qe kemi qen ateher, mezi na njofin se kemi ndryshuar gjate jetes.
Varet deri ku ka vajt bullizimi. Per vete si nga ana psikologjike si te fizikja(pesova nje tronditje ne tru pasi ju ktheva disave qe me ngacmoshin) tani e kam te foluren e ngadalte,sbesoj se do behem me mir ose te sherohem. Prej asaj u mbylla ne vetevete qe vetem I perkeqesoi gjerat. Mbaj mend se si ne pushim ose do rrija vetem ne klase sa te mbaroja buken ose do dilsha se mendoja se prania ime I bezdiste te tjeret,dhe kur isha jashte mundoesha te isha ne levizje dhe gjeja donje vend se pastaj niste prap havazi.
Edhe ata pak shok qe kisha me lane se ju dukesha I cuditshem dhe pastaj u kthyhen dhe ata, o me sharje ose me behshin foto. Gati kam ngelur vetem prej mungesave qe beja pasi nuk me rrihej fare ne shkolle. Nga viti I fundit u mundova te afroesha me disa po sdija si ta beja keshtu qe vetem rrija aty pa thene asnji fjale donjehere me thoshin „a i ke fjalet me lek“ ose dicka te ktille. Te pakten me toleroshin. Ne gjimnaz deri diku u permisua situata pasi kishim nje zyshe shum te mire, qe e kishte marr vesh qe I kisha prinderit te divorcuar dhe pas ca kohesh aty nuk kisha donje shqetesim. Domethene spicat e sharjet vazhdonin po si cdo gjimnaz tjeter(nuk e di sa nxenes jene perjashtuar per zenkat nga aty). Kisha nje grup shkoesh po qe sa per te thene. Pastaj kovidi ktheu gjithshka kokposht. Pas karantines e vitit te trete gjerat vazhduan si gjithmon zere se isha I padukshem, deri me tani ne fund te masterit. Se di ku do shkoj jeta ime por te pakten jam me shendet ne trup, dhe nenes sa do qe eshe munduar per mua, si kam qene donje prenge nga ajo ane. Do ta mbeshtes me ca mundem sa te jete gjall pastaj vetem Zoti e di.
Kush do të gjejë jetën e vet, do ta humbasë; por ai që do të humbasë jetën e vet për hirin tim, do ta gjejë përsëri.
Mateu 10:39
Nuk sherohen thjesht fshihen. Nqs dikush po kalon bullizem, ju lutem flisni me dike.
Hm, kam qene e prekur nga bullizmi ne 9 vjecare ( klasa 8-9) dhe vit i pare gjimnaz. Arsyet s’kane qene per paraqitjen (pervec 2 rasteve qe i mbaj mend). Por nuk kane ndikuar aq shume as atehere, se tani jo qe jo. Tani qe jam rritur, as nuk dua falje as nuk pranoj falje. Madje kur me kujtohen se ca ftyrash them ca vetbesimi qe kane pas. Madje para disa kohesh per kuriozitet thash te kerkoja te di se ca bejne. Jo se jam rob i keq, por mu be shume qejfi kur pash se ku i kishte cu Zoti. Njerezit e peshtire, ua ben dhe Zoti jeten e peshtire. Une kam qene nje vajze e urte, model, qe mesoja. Faleminderit Zotit me dha zgjuarsine dhe paraqitjen (ok kam bere pak filler vetem buzet haha, jk sa per ta zhdramatisuar pak). Madje si atehere si sot une sdo ua hidhja syte kurre (kam pas bullizem nga meshkujt imagjino, se femrat mbahen me xheloze gjasme). Por qe shkurt, eshte fenomeni me i shpifur i adoleshences. Me ka rastisur dy here te shoh bullizem ndaj dikujt qe nuk e njihja, dhe ne cdo rast i kam dal per ndihme. Bullizuesit shkofshin ne ferr, dhe sic kane zemren e kalbur ashtu e kane dhe surratin.
Sherohen kur gjen nje partner/e.
Përgëzoj këdo ka shpërndarë diçka këtu. Dhe shpresoj të vazhdoni të besoni në mirësinë e përgjithshme, përtej ligësisë individuale. Jeta ka shumë stinë, ndaj mos lejoni një ‚dimer‘ të diktojë ditët tuaja.
Jam bullizuar ne shkolle te larte nga njerez qe thjesht shpifen gjera per mua. Atje e kuptova se njerezit thjesht duan dike qe ta vene perposhte ne menyre qe te ndihen mire me veten dhe te duken sikur jane superior ndaj teje dhe te bejne moral, po nuk e kuptojne qe te pamoralshmit jane vete ata. Jam bullizuar per statusin tim ekonomik nga njerez qe benin sikur ishin te pasur por ne te verte nuk kishin asgje. Sot jam mbyllur ne vetvete dhe nuk perpiqem te krijoj miqesi te reja. Por te pakten zemren e kam te qete sepse nuk jam as si me portretizuan dhe as nuk jam si ata.