Sind die Spendenaktionen von KÍ, Mottumars und Bleika slaufan moralisch gerechtfertigt?

Er eitthvað til í þessu?

Hann hefur reynt að vekja athygli á þessu í nokkurn tíma: [https://www.visir.is/g/20252792425d/sakar-krabba-meins-fe-lagid-um-ad-vera-i-raun-fjar-mala-fyrir-taeki](https://www.visir.is/g/20252792425d/sakar-krabba-meins-fe-lagid-um-ad-vera-i-raun-fjar-mala-fyrir-taeki)

Dan Pallotta (nú verða sumir brjálaðir) talaði um þetta fyrirbæri á TED fyrirlestri (nú verða þeir enn brjálaðri) fyrir löngu.

[Á tímastimplinum 5:50](https://youtu.be/bfAzi6D5FpM?t=351) byrjar hann að útskýra af hverju við setjum pening í það að auglýsa og reka góðgerðarstarfsemi:

> Now this ideology gets policed by this one very dangerous question, which is, „**What percentage of my donation goes to the cause versus overhead?**“ There are a lot of problems with this question. I’m going to just focus on two. First, it makes us think that overhead is a negative, that it is somehow not part of the cause. But it absolutely is, especially if it’s being used for growth. Now, this idea that overhead is somehow an enemy of the cause creates this second, much larger problem, which is, it forces organizations to go without the overhead things they really need to grow in the interest of keeping overhead low.
>
> So we’ve all been taught that charities should spend as little as possible on overhead things like fundraising under the theory that, well, the less money you spend on fundraising, the more money there is available for the cause. Well, that’s true if it’s a depressing world in which this pie cannot be made any bigger. But if it’s a logical world in which investment in fundraising actually raises more funds and makes the pie bigger, then we have it precisely backwards, and we should be investing more money, not less, in fundraising, because fundraising is the one thing that has the potential to multiply the amount of money available for the cause that we care about so deeply.
>
> I’ll give you two examples. We launched the AIDSRides with an initial investment of 50,000 dollars in risk capital. Within nine years, we had multiplied that 1,982 times into 108 million dollars after all expenses for AIDS services. We launched the breast cancer three-days with an initial investment of 350,000 dollars in risk capital. Within just five years, we had multiplied that 554 times into 194 million dollars after all expenses for breast cancer research. Now, if you were a philanthropist really interested in breast cancer, what would make more sense: go out and find the most innovative researcher in the world and give her 350,000 dollars for research, or give her fundraising department the 350,000 dollars to multiply it into 194 million dollars for breast cancer research?

Ég er yfirleitt ekki sammála þessari frjálshyggjunálgun eða markaðsstýringu út frá stóru myndinni, en á meðan markaðshyggja ræður ríkjum og stjórnar því yfirleitt hvort fólk gefi til góðgerðarstarfsemi, þá má ekki afskrifa alveg nytsemina sem felst í því að setja smá pening í reksturinn til þess að tryggja að góðgerðarstarfsemin fái yfir næga athygli til að vera fjármögnuð.

Gagnrýni á þessa nálgun þarf að fylgja róttæk og pólitísk hvatning til þess að fjármagna góðgerðarstarfsemi með öðrum hætti, annars er hún bara undirróður fyrir því að leggja góðgerðarstarfsemina niður þannig að ekkert komi í staðinn. Ég væri t.d. mjög hlynntur því að við myndum skattleggja aðeins meira til að efla þróunaraðstoð og til þess að fjármagna góðgerðarmál eins og krabbameinsforvarnir með skynsamlegum hætti og upp að ákveðnu marki.

En með því væri ég í raun bara að byggja upp ískyggilega svipað fyrirkomulag og er til staðar nú þegar hjá þessum góðgerðarfélögum, það þyrfti jú einhver að vera í vinnu við að reka góðgerðarstarfsemina og tryggja að þingmenn samþykki fjárlög til þess að fjármagna hana, það þyrfti að fjármagna eitthvað overhead sem myndi sjá til þess að góð góðgerðarfélög myndu fá þessa styrki en ekki gráðugri aðilar með óæðri markmið.

Ég er persónulega ekki sannfærður um að það sé þess virði að vera að hrófla við þessu kerfi, stórar breytingar myndu alltaf opna á rými til þess að aðrir aðilar ryðji sér rúms í þessu fyrirbæri sem charity er í stóru myndinni í samfélaginu okkar, t.d. ofurkirkjur og söfnuðir (í ýmsum skilningi orðsins). Þá vil ég heldur bleiku slaufuna og bláa naglann.