Trotz des Aufruhrs betont Karystianou, „sie haben noch nicht einmal darüber nachgedacht, warum ein Paar zu einer Abtreibung veranlasst wird“ und greift die Medien an: Sie spricht von Verzerrungen und fordert eine öffentliche Debatte „über die wahren gesellschaftlichen Ursachen, die Tausende von Frauen zu dieser äußerst schwierigen Entscheidung führen“.

Όλα αυτά είναι τελείως άσχετα με την ουσία του ζητήματος. Βγήκε η μαλακω για να ρίξει την ΝΔ και τελικά θα μας κάνει να συμφωνούμε και μαζί της. Σουρεαλ να λέει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος „το ποτάμι πίσω δεν γυρίζει“ και „αυτά τα θέματα έχουν λυθεί“ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ.

Πολύ κρίμα και για τον αγώνα των Τεμπών που αμαυρώνεται από μια τύπισσα που πήραν τα μυαλά της αέρα και πετάει την μια μαλακιά μετά την άλλη. Ξέρω δεκάδες ανθρώπους που με τις πρόσφατες εξελίξεις λένε ότι δεν θα πάνε στο συλλαλητήριο των Τεμπών και δεν τους φταίω καθόλου. Αντί να συσπειρώσει θα διώξει κόσμο.

Δεύτερη φορά σε διάστημα δύο χρόνων που το αρ/γκρης πάει κουβά στην αναζήτηση „νέων, άφθαρτων σωτήρων που θα ρίξουν τον Κούλη“. Λες το πρόβλημα να είναι συστημικό, τα ίδια τα κριτήρια να είναι βλακώδη; Μπα, για σύμπτωση θα πρόκειται.

> Δυστυχώς η πλειοψηφία των Μέσων Ενημέρωσης (με ελάχιστες εξαιρέσεις που οφείλω να αναγνωρίσω) ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΣΜΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ που ανέδειξε η χθεσινή συνέντευξή μου στους κ.κ. Στραβελάκη και Καραμήτρου, και εστίασε ΜΟΝΟΘΕΜΑΤΙΚΑ στην άκαιρη ερώτηση περί αμβλώσεων, που οι ερωτώντες δημοσιογράφοι έκριναν πιο σημαντική στις προτεραιότητές τους από τα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα μας, δηλαδή τα τεράστια σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η συνεχής θεσμική εκτροπή, η εξόντωση των αγροτών, η ακρίβεια και η φτωχοποίηση των πολιτών, η κατάρρευση της υγείας και της παιδείας, και τόσα άλλα σημαντικά θέματα που βιώνουμε.
Η χθεσινή απάντησή μου στο θέμα των αμβλώσεων διαστρεβλώθηκε ΣΚΟΠΙΜΩΣ από όσους βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία αποδόμησης μου και συμπράττουν αδίστακτα στο πολιτικό συμβόλαιο δολοφονίας χαρακτήρα μου.
Κανένα ανθρώπινο δικαίωμα ΔΕΝ τίθεται σε διαβούλευση, ΔΕΝ αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης, αλλά ΟΥΤΕ και πεδίο πολιτικών παιχνιδιών, όπως κάποιοι επιχειρούν να παρουσιάσουν.
Όσοι βάλλουν εναντίον μου με αφορμή ένα πολυδιάστατο ιατρικό και νομικό θέμα για το οποίο ο νομοθέτης έχει ήδη προβλέψει,
δεν νοιάζονται ούτε για τη θέση της γυναίκας σήμερα, ούτε για τα προβλήματα της, ούτε για τη στήριξη της μητρότητας, ούτε για την υπογεννητικότητα, ούτε για το δημογραφικό πρόβλημα, ούτε για τα δικαιώματα των παιδιών, ούτε για την οικογένεια και την επιβίωσή της!
Ούτε έχουν σκεφθεί γιατί οδηγείται μια γυναίκα ή ένα ζευγάρι στην άμβλωση, πόσο μάλλον για τη βιοηθική.
Το βασικό για αυτούς ήταν και είναι να ανακοπεί με κάθε τρόπο και μέσο, η εντατική «κυοφορία» ενός μεγάλου κινήματος, που μπορεί να αλλάξει τη συζήτηση και να θέσει τη κοινωνία και πάλι στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου και της λήψης αποφάσεων.
Η ανάγκη δημόσιου διαλόγου, στην οποία αναφέρθηκα, αφορά τα πραγματικά κοινωνικά αίτια που οδηγούν χιλιάδες γυναίκες σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη απόφαση: την ελλιπή ενημέρωση των νέων, την απουσία συστηματικής σεξουαλικής αγωγής, την περιορισμένη πρόσβαση σε σύγχρονες μεθόδους αντισύλληψης και, κυρίως τα κενά της κοινωνικής πρόνοιας.
Για τον λόγο αυτό, ο ουσιαστικός διάλογος πρέπει να στραφεί: στη δημιουργία ολοκληρωμένων δομών κοινωνικής πρόνοιας για εγκύους και νέες μητέρες, στη δωρεάν πρόσβαση σε υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού και αντισύλληψης, στη στήριξη της μονογονεϊκής οικογένειας, σε επιδόματα και υπηρεσίες που επιτρέπουν σε μια γυναίκα να μη διχάζεται ανάμεσα στην κύηση και την εργασία ή τις σπουδές της.
Η δημογραφική και υπαρξιακή κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα, δεν μπορεί να απαντηθεί με περιορισμούς δικαιωμάτων, αλλά με ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος που προσφέρει πραγματικές επιλογές και αληθινή στήριξη στον πολίτη.
Η ελευθερία της γυναίκας γίνεται ουσιαστική μόνο όταν συνοδεύεται από οικονομική ασφάλεια, πρόσβαση στην υγεία, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και προστασία της μητρότητας.
Αυτή είναι η διαβούλευση που οφείλουμε να ανοίξουμε: μια συζήτηση για όρους δημόσιας υγείας, κοινωνικής πρόνοιας και σεβασμού των θεσμών, ώστε καμία γυναίκα να μη φτάνει σε αδιέξοδο από φόβο, άγνοια ή εγκατάλειψη.
Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στις γυναίκες, στα παιδιά και στο μέλλον της χώρας, πιστεύω σε μια κοινωνία που θα τις στηρίζει μέσα από την πρόληψη, την ενημέρωση και την αλληλεγγύη, και όχι βέβαια μέσα από διχασμούς.
Σας ευχαριστώ.

Έτσι όπως το θέτει δε διαφωνώ.
Επειδή γνωρίζω πολύ κοντινές μου περιπτώσεις γυναικων που οδηγήθηκαν στην άμβλωση, η μια επειδή φοβόταν (και μαγκιά της) να γίνει μάνα και η άλλη επειδή ο σύντροφος της ήταν ένα επικίνδυνο, ασταθές και βίαιο κωλόζωο, και στις 2 περιπτώσεις η διαδικασία μέχρι την κλινική ήταν τραυματική.

Δεν είναι κακό να συζητάμε ανοιχτά για αυτό το θέμα. Μπορεί για μερικές γυναίκες η διαδικασία να είναι εύκολη, για άλλες είναι ο πιο γρήγορος δρόμος για την καταθλιψάρα του αιώνα.

Κακό είναι να αφήνουμε τρίτους, και ειδικά χριστιανοταλιμπαν και λοιπούς άντρες να αποφασίζουν για αυτή.

Κάθε φορά που μιλάει το κάνει χειρότερο. Πως ακριβώς διαστρεβλώνονται τα λεγόμενά της που ακούσαμε όλοι ζωντανά; Εκτός αν βγήκαν διαστρεβλωμένα από το στόμα της. Ή συμφωνείς με το ισχύον νομικό πλαίσιο και το λες ξεκάθαρα, ή είσαι ακροδεξιά κότα και αντί να παραδεχτείς τις πραγματικές σου θέσεις κρύβεσαι πίσω από δικαιολογίες για διαστρέβλωση.

„οδηγείται ένα ζευγάρι“

„οδηγούνται χιλιάδες γυναίκες“

Θα μας αλλάξει και κανέναν νόμο να μην πληρώνει διατροφή ο πατέρας για εγκυμωσύνη που μετάνιωσε και να πληρώνει το κράτος αντί αυτού;