Sterre (24) wurde letztes Jahr eingeschläfert, Freunde blicken zurück: „Immer noch schwer damit umzugehen“
https://www.omroepwest.nl/zorg/5043321/sterre-24-kreeg-vorig-jaar-euthanasie-vriendinnen-blikken-terug-nog-steeds-moeilijk-mee?at_medium=sharing&at_campaign=sharedArticle&at_campaign_group=copied_url
Von newbroo
7 Kommentare
Goed dat er tenminste een optie is naast voor de trein te sprengen
In mijn eigen stad heeft een paar jaar geleden ook een Sterre euthanasie gehad. Mentale problemen zijn kut, check hoe het gaat met iemand.
Ik heb mentaal aardig diep gezeten, aan de rand van een zwart gat waar alles in verdwijnt. Jaren waarin ik geen positieve emoties kon voelen en oprecht niet wist waarvoor ik in de ochtend op stond. Ondanks dat nooit euthanasie overwogen dus ik kan mij niet voorstellen hoeveel Sterre wel niet heeft geleden om daar toch voor te kiezen . Fijn dat ze nu rust heeft.
Fijn dat ze deze optie had.
Veel mensen begrijpen niet (misschien gelukkig maar) hoe psychische klachten nu écht voelen. Je kan er aan de buitenkant heel blij uit zien en je aan de oppervlakte misschien wel blij voelen, maar dat is niet wat psychisch ziek zijn is…
Ook al heb je alles wat een mens zou willen hebben; de beste vrienden, het meeste geld, de meest gezonde familie… Je hebt diep van binnen een gat zitten. Een gat dat permanent energie vreet, alle positieve momenten opslokt en leegte achterlaat. Het is een permanent gevecht tegen jezelf
Het is fijn om te lezen dat Sterre zulke goede mensen om haar heen had. Het voor buitenstaanders (ik spreek uit ervaring helaas) maar wat makkelijk zijn om psychische problematieken de bagatelliseren.
Eeen goede vriendin van me was jaren bezig met een euthanasie traject, elke keer was er weer een nieuwe behandeling die ze moest proberen. Ze heeft zo vaak een overdosis genomen dat ze uiteindelijk door orgaanfalen is overleden op een moment dat ze het zelf niet verwachtte (een week na een eigen poging). Ze is 25 geworden en sinds haar 14e was ze zwaar depressief.
Ik heb jarenlang me zorgen gemaakt en geprobeerd er voor haar te zijn als ik weer wanhopige berichten van haar kreeg dat ze het niet trok. Ze is zo vaak opgenomen geweest bij de ggz en in het ziekenhuis. Het was voor iedereen verschrikkelijk om mee te maken.
Ik ben blij dat ze uiteindelijk van haar lijden verlost is, hoezeer ik haar ook mis. Ik had graag gewild dat het op een menselijker manier had gekund en dat ik echt afscheid had kunnen nemen.
Hopelijk zien de meiden uit het artikel ook in dat euthanasie niet zomaar wordt gegeven en dat er via deze route een hoop lijden bespaard is gebleven, hoe verdrietig het ook is dat het nodig was.
Ik zit hier een beetje dubbel in – ik vind absoluut dat psychisch lijden een geldige reden voor euthenasie is. Maar ik heb zelf ook ingebouwde depressie en heb hier jarenlang mee lopen zeulen – alles voelde hopeloos. Nu gaat het goed en ben ik blij dat ik er ben. Dus soms kan „hopeloos“ toch weer hoopvol worden, weet ik uit ervaring.
Ik hoop dus dat degenen die hierover gaan de noodzaak dus goed kunnen inschatten. Om tegen iemand te zeggen „ik ben het er mee eens dat het uitzichtloos is“ is heftig. Maar tegen iemand anders zeggen „ik denk dat je hier uit kan komen“ is weer belerend. Het lijkt me een behoorlijk zware taak, eigenlijk.